Home Algemeen Algemeen Zuster, ik wil echt niet meer naar het ziekenhuis…..

Zuster, ik wil echt niet meer naar het ziekenhuis…..

9388
11

De nachtdienst is net begonnen en we mogen gelijk onderweg naar een seniorenflat.

Echtgenote van dhr. wacht ons bij de deur op. Ze zegt gelijk: “Sorry hoor dat ik jullie heb gebeld, maar ik weet het echt niet meer hoe het moet met mijn man”.

Geeft niet, we zijn er nu en gaan bij uw man kijken zeg ik haar. Door mevrouw gewezen naar de slaapkamer, zie ik een bejaarde man liggen, die het zichtbaar benauwd heeft, hij heeft van zichzelf al zuurstof en door de echtgenoot van 1 liter al naar 2 O2 gezet.

Dhr. heeft COPD gold klasse IV. Ik vraag dhr. wat voor hem nu op dit moment het probleem is. “Ik heb pijn op de borst”, tegelijk zie ik een traan weg lopen. We gaan u onderzoeken en zullen daarna kijken wat wij voor u kunnen doen.

Om meneer niet al te veel met praten te vermoeien gaan we stilzwijgend de standaarden bij langs lopen. Ach, je kent het wel, ausculteren, aan de monitor, ecg maken, bloedsuiker prikken. Duidelijk voor mij is dat dit een zieke man is, die zorg nodig heeft.

En anders wel mevrouw die ondersteuning hier in nodig heeft.

Ineens voel ik dat dhr. mijn hand vast pakt, weer zie ik een traan over zijn wang rollen. Ik wil hem geruststellen, maar voordat ik wat kan zeggen zegt dhr.: “oh zuster, prima dat u hier bent maar ik wil echt niet meer, nooit meer naar het ziekenhuis”.  Ik zet het gesprek voort en vraag waarom dat zo is, ach weet u ze kunnen niets meer voor mij doen…… Ik denk prima, ik wil en kan daar rekening mee houden, maar ik moet eerst wel alles op een rijtje zetten, voordat ik de huisarts kan bellen. Helaas is thuis niets op papier aan medische zaken terug te vinden, ook over een NTBR beleid is nog nooit gesproken. Jammer gemiste kans van de huisarts en mogelijk ook van de specialist, denk ik.

Graag wil ik dhr .geruststellen. “Ik begrijp u”, ook de echtgenoot bevestigt dat dhr. vele lichamelijke mankementen kent. “ U bent nu erg benauwdheid en heeft te veel pijn, dit vind ik voor nu niet acceptabel. Het is niet goed voor u en uw vrouw om zo de nacht in te gaan.

Ik ga wat telefoontjes plegen en kijken hoe we het u makkelijker kunnen maken. Ik zal daarbij voor u opkomen om u verantwoord thuis te kunnen laten” Dhr. knikt en zegt “fijn, zuster.”

Een telefoontje naar de cardioloog / longarts bevestigd al snel dhr. zijn diagnose, hij is uitbehandeld. Zij kunnen dhr. weinig extra `s bieden. Ecg is wel wat verslechterd. Maar de cardioloog kon zich er in vinden als dit thuis op te lossen valt, prima idee. Ook in de laatste ontslagbrief staat geschreven dat dhr. zijn longen, erg zwak zijn en dat dhr. ernstig nierfalen ontwikkeld. In deze brief staat wel dat er binnen het ziekenhuis een NTBR beleid bestond. Het is mij duidelijk. Ik kan met een goed overwogen verhaal de dienstdoende huisarts bellen.

De huisarts krijgt een mondelinge overdracht hij baalt wel een beetje dat dit nu s`nacht allemaal even geregeld moet worden. Hij geeft aan, we kunnen nu voor de nacht dhr. naar het ziekenhuis brengen zodat het ziekenhuis morgen alles goed regelt met de eigen huisarts.

Ik zei; Nee, sorry dhr. lijkt mij wilsbekwaam, ziektebeeld is bekrachtigd door de cardioloog/longarts dat hij i.p. uitbehandeld is. Hij heeft een wens, nu thuis blijven en ik wil mij zeker in zijn stadium aan die wens conformeren. Volgens de WGBO heeft hij hier ook het volste recht toe. Alleen zal er nu wel palliatieve zorg geregeld moeten worden. Ik leg de huisarts uit dat wij de thuiszorg al hebben geïnformeerd en zij komen nu ook in de nacht langs. De familie is door mijn collega gebeld. Zij komen nu ook naar huis om hun moeder en vader te ondersteunen. Nu alleen toch dringend het verzoek aan de huisarts om langs te komen om het dhr. wat makkelijker te makken op gebied van zijn benauwdheid en de pijn…………….Het duurde even maar de huisarts geeft mij uiteindelijk wel gelijk om dhr. thuis te laten. Natuurlijk willen we het soms anders, misschien soms wel uit gemak de patiënt te vervoeren, behandelen, beter willen maken. Maar er komt een tijd, nu de ouderenzorg thuis groeit, dat ook wij moeten respecteren dat beter maken soms geen optie meer is. Hulpverlenen is dan ook het tijdig signaleren van het starten en inzetten van palliatieve zorg, fijn zou zijn dat men dit vroegtijdig met eigen huisarts of specialist regelt of in ieder geval al bespreekt. Maar wees ook bereid dit in te zetten vanuit de acute hulpverlening, `s avonds, `s nachts en met de doktersdienst. Ook dit is hulpverlenen!

Ander halve week later ontvangen we een kaartje op de post, dhr. is een aantal dagen later thuis overleden, de familie bedankt ons. Vooral dat wij hebben gezorgd dat zijn laatste wens “thuis blijven” werd gerealiseerd. Ik voel mij niet trots, maar dankbaar en tevreden dat ik deze zorg op deze manier toch door heb gezet.

Deze casus is gebaseerd op meerdere ervaringen en niet herleidbaar naar één specifieke casus.

De Wereldgezondheidsorganisatie (World Health Organization, WHO) heeft in 2002 de volgende definitie vastgesteld: Palliatieve zorg is een benadering die de kwaliteit van het leven verbetert van patiënten en hun naasten die te maken hebben met een levensbedreigende aandoening, door het voorkomen en verlichten van lijden, door middel van vroegtijdige signalering en zorgvuldige beoordeling en behandeling van pijn en andere problemen van lichamelijke, psychosociale en spirituele aard.


Rijksoverheid: 

Palliatieve zorg is zorg voor mensen in de laatste fase van hun leven. Om deze zorg verder te verbeteren, werkt de Rijksoverheid samen met onder andere zorgverleners en zorgverzekeraars.

Uitgangspunten palliatieve zorg:

De belangrijkste uitgangspunten van de Rijksoverheid zijn:

  • Kwaliteit van leven en waardig sterven staan centraal.
  • Patiënten houden zo veel mogelijk zelf de regie over de laatste fase van hun leven.
  • Zorgverleners moeten palliatieve zorg zo dicht mogelijk bij de patiënt organiseren.
  • Er is aandacht voor het bestrijden van lichamelijke en psychische klachten. Maar ook voor sociale contacten en spiritualiteit of religie.
  • Er komt meer aandacht voor mantelzorgers in de palliatieve zorg.
  • Palliatieve zorg wordt gezien als onderdeel van de normale zorgverlening.

 

Zuster, ik wil echt niet meer naar het ziekenhuis…..
4.6 (91.67%) 12 beoordeling(en)

Vorig artikelOnze ambulance wordt géén kluis
Volgend artikelEscape-Mattress zorgt voor minder Rautek til momenten
Gerda Boonstra
Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega's uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.

11 REACTIES

  1. Dank je wel dat jij je zo hebt ingezet voor deze man zodat hij thuis kon blijven… Mijn moeder had dit ook graag gewil maar toen waren de faciliteiten er nog niet en ik weet hoe vreselijk zij dit vond..
    Zo fijn voor de familie en meneer dat je dit hebt gedaan!

  2. Bedankt voor deze eye-opener. In de wijk kunnen we ook deze dilemma’s het hoofd bieden.

  3. Mooi dat het zo kan….mijn lieve pa is in zijn slaap overleden voor ons een hele schrik maar voor hem een zegen. Ik ban dankbaar dat er zo met ouderen wordt omgegaan in hun laatste levensfase. Wij hebben voor onze moeder een niet opname beleid…als het zover is doen ze in de zorg alles eraan om het haar zo goed mogelijk te maken en wij als kinderen zullen haar daar dan in bij staan.

  4. Het wordt de hoogste tijd dat alle huisartsen hun dossiers es nazien om te checken wie van de patienten een palliatieve zorg indicatie willen/ kunnen krijgen en dit ook vermelden/doorbrieven aan de CHP.

  5. Ontroerend mooi dat er mensen zijn die echt willen meegaan in de wens van een mens. Dat is ware mensenliefde. Als ik zover kom, hoop ik ook iemand te ontmoeten die mij zo wil helpen.

  6. Wat mooi dat dhr thuis is overleden. Wat jammer dat er vaak niet op tijd gesproken wordt over wat voor iemand belangrijk is en dat dit niet vastgelegd en bekend is. Nog te vaak worden mensen die thuis willen blijven ingestuurd naar het ziekenhuis. Er moet meer aandacht komen voor advanced care planning.

  7. Herkenbaar! Afgelopen week ook een man van 90+ thuis gelaten. Hij vond het wel mooi geweest en wilde niet naar het ziekenhuis, maar thuis in zijn eigen vertrouwde bedje blijven.

    Gelukkig was er bij de huisarts alle begrip en steun voor de wens van meneer en onze overwegingen. Ook dat is ambulancezorg.

  8. Helemaal mee eens Gerda. Ook mijn vader wilde in zijn laatste levensfase heel graag thuis blijven. Samen met de internist, huisarts en thuiszorg hebben we dat voor hem kunnen realiseren. Ondanks het grote verdriet kijken we daar met een heel goed gevoel op terug.

Comments are closed.