Home Algemeen Algemeen Werkbezoek: Ambulancemedewerkers in de VS

Werkbezoek: Ambulancemedewerkers in de VS

3654
0

Al 15 jaar kunnen ambulancemedewerkers, op eigen initiatief, een werkbezoek doen naar de Verenigde Staten met de Cloggy Medics.  Dit jaar was het de beurt aan verschillende collega’s van de RAV Gelderland-Midden en Witte Kruis Zeeland.  Ze waren van 31 mei tot 9 juni te gast in Newark.

Tijdens de reis werd er meegereden met 2 verschillende ambulancediensten namelijk New Castle County EMS en Crozer EMS.  Daarnaast werd een bezoek gebracht aan de opleidingsacademie voor paramedics en hebben enkele collega’s een dag stage gelopen op de Spoedeisende Hulp.

New Castle County EMS

De New Castle County EMS is de ambulancedienst van de staat Delaware. Het grote hoofdkantoor van de NCC EMS bevindt zich in Wilmington alwaar ook de State Police en de meldkamer zich bevinden. Tijdens onze stagedagen mochten wij ons elke ochtend op deze post melden. Nadat we door de politie werden binnen gelaten werden we opgehaald door de dienstdoende “chief”. Bij het eerste bezoek volgde direct een rondleiding langs de gezamenlijke meldkamer van ambulance, politie en brandweer. De meldkamer is verdeeld in centralisten (dispatcher) welke de telefoon aannemen en doorzenden naar de juiste discipline en de centralisten van de verschillende disciplines. De politie heeft eigen centralisten en de ambulancedienst en brandweer hebben gezamenlijke centralisten. Dat ambulancedienst en brandweer een gezamenlijke meldkamer hebben heeft te maken met het feit dat de brandweer het BLS vervoer organiseert en de NCC EMS de ALS zorg levert. De centralist beoordeelt dus welke type vervoer geleverd moet worden. Er is geen gradatie in spoed en geen spoed of besteld vervoer. Elke melding wordt gereden met spoed door zowel de BLS ambulance als ook de ALS ambulance. Er wordt hoog ingezet zodat achteraf altijd afgeschaald kan worden. Een ongeval met mogelijk een slachtoffer zorgt voor standaard inzet van de BLS en ALS eenheid, brandweer met meerdere eenheden (HV, TS-en) en politie ongeacht mechanisme, snelheid of beknelling. De BLS-ambulance wordt bemand door 2 Emergency Medical Technicians (EMT), die een EHBO-opleiding genoten hebben.   De ALS eenheid rijdt met 2 paramedics op een voertuig. Ze hebben een pick-up voertuig tot hun beschikking met dubbele bepakking zonder brancard. Zo kan er een paramedic afgezet worden bij een inzet en eventueel de 2de paramedic door naar een volgende inzet. De paramedics en EMT lopen standaard in kogelvrije vesten. Men luistert het communicatieverkeer constant uit totdat hun roepnummer genoemd word en er dus een inzet is. ’s Nachts gebruikt men een pager.

Crozer EMS

Iets verderop bevindt zicht Crozer EMS. Een andere ambulancedienst waar we onze stagedagen zullen meelopen. Deze ambulancedienst is gevestigd in Chester en is een privébedrijf. De paramedics hier werken in een gebied dat bekend staat om de criminaliteit in sommige wijken van het gebied.  Dit vertaalt zich gelijk terug in de dagelijkse praktijk waarmee de paramedics worden geconfronteerd: schrijnende situaties waarbij armoede, drugs en criminaliteit een grote rol spelen. De ambulancedienst zelf werkt net als NCC met twee paramedics op één ambulance. Bij Crozer EMS vervoeren ze echter wel zelf patiënten. Daarnaast is de mogelijkheid om de patiënt te laten vervoeren door de EMT’s van de brandweer.

Good Fellowship Ambulance & EMS Training Institute

Maandag 6 juni begint de dag al behoorlijk vroeg. We worden in de ochtend verwacht op het EMS Training Institute alwaar EMT’s en paramedics opgeleid worden voor de staten Pennsylvania en Delware. Bijzonder is dat het Training Institute gevestigd is in de hoofdpost van de Good Fellowship ambulance.  Deze maandag is de klas gevuld met paramedics in opleiding.  De klas wacht ons op voor een presentatie over de Nederlandse Ambulancezorg waarna 4 collega’s van verschillende Nederlandse RAV-en een demonstratie van een reanimatie geven in het praktijklokaal. Tijdens de demonstratie laten we de paramedics meewerken in de BLS.  De presentatie en demonstratie wordt zeer gewaardeerd door de paramedics.

Bijzondere gewaarwording voor ons als groep is de discipline die er is binnen de groep. Schoenen zijn goed gepoetst en kleding is strak gestreken. Een verantwoordelijkheid die door ene gehele groep wordt gedragen en de consequentie bij falen dus ook. Er wordt duidelijk gewerkt volgens een militaire discipline

Christiana  Hospital

Twee collega’s liepen ook een dag stage op de SEH van het Christiane ziekenhuis.  Dit academisch ziekenhuis is gekwalificeerd als level 1 traumacentrum.  Bij binnenkomst op de SEH valt vooral de grote wachtruimte op, deze kan ongeveer 100 personen bevatten.  Wachttijden kunnen hier oplopen tot 12u bij niet-levensbedreigende aandoeningen en men ziet hier 300-350 patiënten per dag.  De SEH bestaat uit 8 clusters van 10 bedden en een tijdelijk verblijf van nog eens 10 bedden.  Men kan dus 90 patiënten opvangen, maar desondanks liggen er toch nog mensen op brancards in de hal.  Elke cluster heeft 10 aparte patiëntenkamers om ieders privacy te garanderen.    De kamers liggen rond een centrale verpleeg- en materiaalpost.  Dat is de binnenste ring, aan de achterkant van elke patiëntenkamer is ook een deur en die gaat naar de buitenste ring welke uit een gangenstelsel naar radiologie, het OK,… bestaat.  Men heeft  zo’n 250 registered nurses in dienst en verschillende hulp-verpleegkundigen.   6 clusters hebben een verantwoordelijke arts, 2 clusters vallen onder de verantwoordelijkheid van  een P.A.

De collega’s werden opgevangen door dr. Levine (Residency Director) en kregen een rondleiding over de hele afdeling en mogen de opvang van verschillende patiënten observeren (CVA, STEMI, sepsis,…).  Men ziet naast de medische noodgevallen veel geweldsdelicten (schot- en steekwonden), gemiddeld 2 per dienst en verkeersongevallen. Men stond verbaasd toen ze hoorden hoe weinig we hiermee in contact komen in Nederland.

IMG_0975

Verschillen met Nederland

  • Los van het vakinhoudelijke valt ons op hoe gastvrij de Amerikanen zijn. Ieder van ons werd door zijn begeleiders de hele dag door getrakteerd en kregen een rondrit door de regio.
  • Men rijdt hier niet continu met geluidsignalen maar vnl. in drukke verkeer situaties. De optische signalen worden wel constant gebruikt. Men mag 16km/u boven de wettelijk toegestane snelheid rijden, maar houdt zich vaak aan de snelheidslimieten.  Bijzondere gewaarwording om ingehaald te worden door andere weggebruikers terwijl je met OGS rijdt.
  • De BLS eenheid komt vaak als eerste ter plaatse en is in staat om af te schalen en dus de ALS eenheid te annuleren. De patiënt wordt altijd vervoerd met een BLS-ambulance van de dichtstbijzijnde brandweerpost en indien nodig begeleid door een of 2 paramedics.
  • Het rijden met 2 paramedics ondersteund door een EMT’er zorgde ervoor dat bij kritieke patiënten de nodige handelingen veel sneller konden gedaan worden. Alsof er telkens 2 ambulances ter plaatse kwamen.
  • Elke medische hulpvraag wordt ingestuurd naar de plaatselijke SEH ongeacht de klacht en de ontwikkeling van de klacht. Een patiënt wordt niet vervoerd als hij dit niet wil en zal dan ook een verklaring moeten tekenen dat hij akkoord gaat tegen medisch advies in om niet ingestuurd te worden.
  • De patiëntencategorieën verschillen niet veel met Nederland behalve dat er gereden wordt voor elk soort leed (bv. iemand die braakt of pijn heeft aan de teen). Daarnaast heeft men veel druggerelateerde hulpvragen en bijna dagelijks schietincidenten. Fietsongevallen ziet men dan weer nauwelijks.
  • Er wordt meer aan prehospitaal wetenschappelijk onderzoek gedaan, waarvan de resultaten na afloop meteen in de praktijk geïmplementeerd worden. Hierdoor zijn sommige protocollen vooruitstrevender dan in Nederland.  Zo gebruikt men al inotropica in de post-reanimatiezorg en zijn point-of-care testen voor lactaat en stolling al enkele jaren ingeburgerd.
  • De opleiding tot paramedic bestaat uit 1 jaar intensieve training, zowel op de academie als on the job, wat vergelijkbaar is met Nederland. Het grote verschil is echter dat deze mensen geen (verpleegkundige) vooropleiding hebben.  Ze worden strikt protocollair getraind, maar leren bv niet om gemotiveerd ervan af te wijken wanneer dit het beste is voor de patiënt.    Je ziet dat vaak het sociale/zorgende deel van het werk ontbreekt, mogelijk door het gebrek aan vooropleiding.  Door de hoge werkdruk worden veel handelingen vaak achterwege gelaten.  Ondanks meer mogelijkheden in het protocol zie je dat toch niet elke patiënt de zorg die hij nodig heeft.

Conclusie van het bezoek: ondanks dat we vaak (soms terecht) kritisch zijn op onze zorg, hebben we het in Nederland nog niet zo slecht voor elkaar.  Iets wat we wat meer zouden moeten koesteren…

Een bijdrage van de Cloggy Medics