Home Algemeen Algemeen Vitaal bedreigde pasgeborene (tijdig) herkent?

Vitaal bedreigde pasgeborene (tijdig) herkent?

973
5

In een recent verschenen artikel op KRO NCRV de monitor ,7 dec j.l., worden drie schrijnende gevallen beschreven waarin pasgeborenen mede ‘door onkundig handelen van de verloskundige pre-hospitaal’ zijn komen te overlijden of op de ic terecht is gekomen. De tipgever in dit artikel benadrukt in het artikel dat thuisbevalling niet per definitie tot problemen leidt:’Als het een voorspoedige bevalling is, dan is er niets aan de hand. Maar als er problemen ontstaan tijdens of vlak na de bevalling, dan hebben verloskundigen onvoldoende ervaring met vitaal bedreigde kinderen, waardoor ze problemen simpelweg niet herkennen, met alle gevolgen van dien’

Op 9 december verscheen De Monitor met een nieuw artikel na aanleiding van vele boze reacties van verloskundigen. Daarin wordt de vergelijking met het ziekenhuis gelegd: ‘zullen we daarnaast ook even de cijfers zetten wat er door menselijke fouten allemaal mis gaat in het ziekenhuis?’ Ze zijn het zat dat de thuisbevalling steeds maar wordt aangewezen als risicovoller dan de ziekenhuis bevalling.                                                             Een Amsterdamse verloskundig onderzoeker heeft dit vraagstuk onderzocht en concludeert dat thuisbevallen even veilig is dan bevallen in het ziekenhuis. Het gaat hierbij om vrouwen zonder medische indicatie.

Uit hetzelfde onderzoek blijkt dat iets meer dan de helft van de thuisbevallingen bij een eerste kind alsnog naar het ziekenhuis moet en bij 4% is dit met spoed.

Met deze laatste categorie hebben wij als ambulancemedewerkers natuurlijk het meest te maken. Wat is jullie ervaring mbt deze opvang? Worden acuut vitaal bedreigde kinderen (tijdig) herkend? En wordt er voldoende adequaat gehandeld? Wat zijn jullie positieve ervaringen en waar kan nog verbeterd worden?

In sommige regio’s wordt er bijvoorbeeld gezamenlijk getraind, wat als erg positief ervaren wordt.

De schrijver van dit item, waarvan de gegevens bij de redactie bekend zijn wil graag sparren met collega’s over dit onderwerp.

5 REACTIES

  1. Dit blijft een lastig probleem. Verloskundigen zien niet zo vaak vitaal bedreigde pasgeborenen. Training kan hier zeker mee helpen en gelukkig trainen steeds meer ambulancediensten samen met verloskundigen.
    Er is ook winst te behalen op het moment dat een vitaal bedreigde pasgeborene is gesignaleerd en hulpverlening wordt opgestart. Hierbij zijn temperatuurmanagement en zo spoedig mogelijk vervoer naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis het belangrijkst. In de regio Noord-Holland / Flevoland is sinds september 2014 het protocol Vitaal Bedreigde Neonaat in werking. Met parallelle acties gestuurd vanuit de MKA verloopt de hulpverlening snel met als doel de pasgeborene zsm in het dichtstbijzijnde ziekenhuis in handen van een kinderarts te krijgen. De ervaringen tot op heden zijn overwegend positief. Op de website van traumanet AMC kan een filmpje bekeken worden waarin het proces wordt toegelicht. – R. van der Lee, kinderarts-neonatoloog

  2. In onze regio wordt ook getraind met verloskundigen samen, dat is ontzettend leerzaam. Echter ben ik wel van mening dat je dit ook moet kunnen linken aan de praktijk; je moet er klinisch een beeld bij hebben en dit krijg je niet door het te oefenen op de pop. Daar schort het vaak aan; aan klinisch inzicht. Ik werk nu bijna 16 jaar op de ambulance en een aantal keer meegemaakt dat een kindje er slecht aan toe is en de verloskundige m.i. niet doorheeft hoe ernstig de situatie is; te lang gewacht met het inschakelen van hulp, terwijl het kindje op dat moment al lang in het ziekenhuis had kunnen zijn met professionele hulp en middelen.
    Als het goed gaat, dan gaat het goed en is het een geweldig iets om thuis te kunnen bevallen, maar zodra het thuis mis gaat, dan sta je al met 1-0 achter, omdat je tijd verliest met wachten op hulp en transport.
    Misschien een idee om verloskundigen in hun opleiding minimaal een jaar stage te laten lopen op een neonatologie afdeling/ high-care, kinder ic? Alleen dan kun je de theorie linken aan de praktijk.

  3. Zeer zeker herkenbaar! Vorige maand nog een pasgeborene gehad waarbij de verloskundige rustig keuvelend met het kindje op schoot op de ambulance aan het wachten was. Bij aankomst (A1) wordt nog gevraagd of dat nou nodig was met al die toeters en bellen; dan tref ik een slap kindje, bellenblazend, grauw. Totaal niet in de gaten dat het kind ernstig in nood was. We hebben het kindje met spoed naar het ziekenhuis gebracht waar het al snel naar de IC ging.
    Ik heb er geen kant en klare oplossing voor; neem aan dat dit genoeg getraind wordt. Het is m.i, met name inzicht en herkenning. Dan kun je nog zo veel trainen, maar of dat voldoende is?

  4. Ik ben het er mee eens dat niet altijd wordt ingezien hoe ernstig het kind er aan toe is. Het is voor ons soms al ontzettend moeilijk om dit te herkennen, laat staan voor iemand die dit weinig mee maakt.
    In het afgelopen jaar heb ik twee keer ze zorg op moeten schalen, omdat het kind er veel ernstiger aan toe was dan de verloskundige mij overdroeg.
    In het ziekenhuis kunnen er ook zeker dingen mis gaan, maar dan heb je wel direct je apparatuur bij de hand en heb je niet zoals in deze gevallen een enorm delay door het wachten op professionele hulp,als deze al op tijd ingeschakeld is, en het transport.

  5. In onze regio trainen we samen met een buurregio en verloskundigen uit beide regio’s. Dat is niet alleen leerzaam, maar ook leuk en je kijkt in elkaars keuken.

Comments are closed.