Home Algemeen Algemeen Venflon Roze, Groen of blauw!

Venflon Roze, Groen of blauw!

9709
9

Venflon (infuusnaald) roze, groen, blauw!! Ik sta er mee in mijn handen..

Nog nooit is een infuusnaald voor mij zo’n onderwerp van gesprek geworden als vandaag!

Zomaar tijdens een normale doordeweekse werkdag als verpleegkundige op de ambulance komt dit onverwacht in mij op. Want dankzij een infuusnaald redden wij veel levens, maar vandaag kwam de vraag van de meldkamercentralist of wij bereid waren een infuusnaald te prikken bij een patiënt waarbij de infuusnaald juist gaat dienen als hulpmiddel met als doel een mensenleven te beëindigen.

Wanneer de huisarts die de euthanasie uitvoert zich niet bekwaam genoeg voelt een infuusnaald te prikken bij de patiënt, wordt nog al eens de meldkamer verzocht of zij een ambulance team bereid kunnen vinden om deze handeling te verrichten.

De huisarts kan de euthanasie dan uitvoeren op een door de patiënt gewenst tijdstip.

Het hield mij de laatste tijd bezig omdat het nog al eens voor discussie zorgde tussen collega’s onderling op de ambulance post.

Een discussie die gaat over het sterven van een mens!

Voor de ene collega heeft de manier waarop en de tijd van ons sterven meer betekenis dan voor de andere collega. En dit begrijp ik ook, omdat iedereen zijn eigen visie op het leven heeft.

Maar vandaag staat mijn visie op het leven op de voorgrond.

Het is voor mij de eerste keer dat ik tijdens het uitoefenen van mijn beroep geconfronteerd wordt met deze vraag.

Zomaar vanuit het niets, zoals altijd, ging het alarm van onze portofoon opnieuw en kwam het verzoek. Maar aan de andere kant toch ook niet onverwacht, want ik weet in mijn achterhoofd dat dit verzoek kan komen.

Als eerste reactie zei ik gelijk NEE “dat doe ik liever niet” tegen mijn collega centralist..

Maar toch, wacht even… ik kijk mijn collega chauffeur aan, hij weet hoe ik erin sta.

Ik weet dat hij geen moeite met het verzoek heeft en ieders mening respecteert, maar wat vindt hij van mijn mening? Kan hij ook daarin berusten?

Mijn collega geeft aan dat het mijn keuze mag zijn. Jij moet de infuusnaald inbrengen, ik niet.

Ik waardeer het enorm dat het voor dit moment verder niet ter discussie staat. Ik neem opnieuw contact op met de meldkamer en benoem dat ik niet op het verzoek in kan gaan.

Mijn collega van de meldkamer benoemt dat zij het respecteert en dat ik NEE mag zeggen.

Voor mij voelt het als zorg/werk weigeren maar hoe kan ik iets doen waar ik vanuit mijn levensovertuiging niet achter kan staan?

Het geloof dat God de tijd van ons sterven bepaald staat voor mij bovenaan bij het niet ingaan op het verzoek.

Daarnaast spelen levenservaringen uit het verleden, waaronder het verlies van ons kind, zo totaal onverwacht en ongewenst, een grote rol bij het niet in kunnen gaan op dit verzoek!!

Vervolgens vervolgen wij onze weg, een ieder met zijn gedachten…Mijn gedachten schieten alle kanten op. Wat vind de rest van de collega’s ervan, wie gaat uiteindelijk de infuusnaald plaatsen en komt er niets te staan tussen onze samenwerking?

Ik verdiep mij in dit vraagstuk en kom op internet  www.rmu.nu/gewetensbezwaar/euthanasie/praktijkeuthanasie het volgende stukje tegen.

“Gelukkig is het zo dat verpleegkundigen op verschillende momenten tijdens het euthanasievraagstuk een beroep kunnen doen op gewetensbezwaren.

Verder is het van groot belang dat ambulance verpleegkundigen/chauffeurs meningsverschillen met elkaar moeten kunnen doorspreken.

Als goede communicatie over elkaars standpunten achterwege blijft en men na misverstanden overgaat tot de orde van dag, is het voorstelbaar dat dit leidt tot een stilzwijgende onderhuidse veroordeling die zich van de ene naar de andere situatie voortsleept.

Dit kan leiden tot eenzaamheid en frustratie, met scheefgroeiende werkverhoudingen als gevolg. Het bespreken van elkaars zienswijzen kan een belangrijke impuls zijn voor de groei van het onderlinge respect”. (Ik ben van mening dat dit van groot belang blijft)

Na even op de ambulance post te zijn geweest gaat opnieuw onze portofoon!

Een A1 rit dient zich aan, een spoedrit met als melding dat een persoon zijn hand in de zaagmachine heeft gehad.

We spreken de nieuwe rit voor, hoe gaan we de situatie zo comfortabel mogelijk maken voor deze patiënt en wat staat ons mogelijk te wachten. We besluiten de verband koffer mee te nemen, onze monitor en de koffer met infusie en medicatie. Aangekomen op het adres worden wij al opgewacht. Wij treffen de patiënt aan zittend op een stoel met een enorm bleke gelaatskleur, en pijnlijk betrokken gezicht.

Zijn collega’s zijn erg geschrokken, maar hebben optimaal eerste hulp verleend aan hun collega. Wij stellen hen gerust. Ondertussen luisteren wij naar hun verhaal en haal ik de theedoek van zijn hand af en kijk hoe de situatie ervoor staat. Ik signaleer fors letsel aan zijn pink en zie dat zijn middelvinger zowat geheel geamputeerd is.

Ik kijk mijn collega aan..vaak is een blik genoeg we moeten haast maken en zien dat de patiënt zo snel mogelijk in het ziekenhuis is waar hij het best op zijn plaats is.

We besluiten de patiënt op de brancard te leggen en in de ambulance verder zorg te dragen voor een comfortabel vervoer.

Eenmaal in de ambulance de vraag van de ambulance chauffeur.

Welke kleur infuusnaald wil je, groen, roze.

Ik sta met de infuusnaald in mijn handen en denk nog even terug aan het verzoek van even geleden. Al gauw is dit uit mijn gedachten…

Ik prik de infuusnaald met als doel om de pijn te verzachten en te zorgen voor comfortabel vervoer van de patiënt die aan mijn zorgen is toevertrouwd!

Aan het einde van onze dienst spreek ik nogmaals naar mijn collega toe uit dat ik het enorm waardeer dat hij mijn bezwaar tegen het verzoek accepteerde!

Mijn wens is dat huisartsen die ingaan op een euthanasieverzoek zich optimaal blijven scholen in het prikken van infuusnaaldjes, zodat verzoeken zoals eerder om schreven minder op het bordje komen van ambulance verpleegkundigen. Daarnaast dat Ambulance verpleegkundigen/chauffeurs met elkaar in gesprek blijven en elkaars mening en standpunten rondom een verzoek tot het prikken van een infuusnaald voor een euthanasieverzoek blijven accepteren!

 

Vorig artikelHuisarts HART Week
Volgend artikelKleding update nummer 13
Redactie
Het algemene redactie account van Ambulanceblog. De redactie van Ambulanceblog streeft een open communicatieplatform na die significant bijdraagt aan kwalitatief uitstekende ambulancezorg. Ambulanceblog heeft contacten binnen Ambulancezorg Nederland (AZN), V&VN en vrijwel bij alle RAV’en van Nederland. Toch opereert Ambulanceblog geheel zelfstandig en bewaken wij de transparantie van berichtgeving zonder daarin gehinderd te worden door belangen van derden. Ambulanceblog is een openbaar podium voor alle ambulancemedewerkers en -werkgevers.

9 REACTIES

  1. Het weigeren van het plaatsen van een euthanasienaald op grond van een bepaalde levensovertuiging heeft niets met het lastig vallen van iemand te maken. Door het plaatsen van de naald ben je gewoon actief bij het proces betrokken en ik zou me dan medeverantwoordelijk voelen.
    Binnen onze dienst wordt zo’n standpunt gelukkig gerespecteerd en is dat van tevoren al ondervangen. Op de MKA is een lijst aanwezig van verpleegkundigen die hier niet aan mee willen werken en deze zullen dus ook niet met de vraag geconfronteerd worden.

  2. Bijzonder dat sommige collegas verwijtend richting de aanvragende artsen reageren, heb nog nooit een verpleegkundige in het ziekenhuis tegen een arts horen zeggen dat hij/zij het infuus zelf maar moet gaan prikken als er een venflon geplaatst moet worden…
    Geen enkel AVP hoeft een venflon te plaatsen voor een euthansieverzoek. het is overigens een voorbereidende handeling en geen medewerking aan actieve euthanasie, de handeling gebeurt namelijk door de huisarts(en) zelf.

    Als Rapid Responder prikken we geregeld in onze regio (Amsterdam-Amstelland en Zaanstreek-Waterland) geregeld euthanasienaaldjes. En iedere keer wordt er door de MKA aan de RR AVP gevraagd of hij/zij bewaar heeft tegen het prikken van een euthanasie venflon. Er kunnen immers zich omstandigheden hebben voorgedaan waardoor je als AVP minder goed in je vel zit en liever de handeling overlaat aan een ander. Het prikken van 3 euthanasienaaldjes op een dag is geen uitzondering maar wel bijzonder. Net zo bijzonder om ook aan het eind van het leven van de patient er voor hem of haar te kunnen zijn in adequate zorg voor een menswaardig einde. De ene keer sta je als AVP binnen 5 minuten weer buiten, de andere keer duurt de zorg langer, meestal niet door de technische aspecten maar door de menselijke aspecten, laatste zorg leveren is ook psychosociale vlak voor de familie en anderen die aanwezig ijn bij het prikken. Het blijft een beladen moment. Ook een keer met A2 urgentie naar een euthanasiepatient gereden waarbij de naald die door de technische thuiszorg was geprikt subcutaan zat, patient reeds gesedeerd en een huisarts en een HAIO in enige stress over wat nu te doen. Aanwezige familie en de artsen gerustgesteld, vlot een naald kunnen prikken zodat de procedure toch doorgang kon vinden. Ook dat vind ik vallen onder de laatste zorg verlenen. Als verpleegkundige en als christen heb ik geen bezwaar bij het prikken op verzoek van de huisarts, alle partijen in de procedure hebben er immers uitgebreid over nagedacht. Zelfbeschikkingsrecht is in deze ook een groot goed . Aanwezig zijn of assisteren bij het toedienen zelf is van een andere orde en vind ik niet iets voor mij of voor verpleegkundigen.
    En inderdaad zoals Hans Duiven zegt : ”Overdenking:Als je een naald hebt gezet bij een bejaarde met een fors CVA dan heb je er ook geen zicht op, of er door dat zelfde naaldje euthanasie medicatie geven gaat worden op een later tijdstip?”

  3. Dank voor dit verhaal. Ik ben huisarts en ik heb me nooit gerealiseerd dat zo’n verzoek deze impact kan hebben. Maar ik begrijp het nu wel. Graag licht ik toe welke overweging ik hierin heb bij een euthanasie. Het is een zeer intensief traject met de patient en familie vooraf. Als de dag dan komt dan wil je zorgen dat alles, maar dan ook alles, helemaal 100% in orde is. Zowel het uitvoerige papierwerk, de scen consultatie, contact met de GGD arts, medicatievoorbereiding met de apotheker, inclusief een noodset etc etc. Voor mij hoort daar ook een perfect geprikte intraveneuze toegang bij. Ik kan best een venflon zetten, maar juist in deze situatie wil ik geen gepruts. Juist bij mensen in de stervensfase is het prikken vaak niet eenvoudig. Ik zie de ambulancezorgverlener dan echt als de best uitgeruste collega om dit in alle rust eerder die dag te doen. Mijn ervaringen zijn op dat gebied heel goed. Prima communicatie en altijd een prima i.v. toegang. Enorm waardevol, want dit soort handelingen zijn en blijven erg spannend en indrukwekkend, ook voor de dokter. Ik weet zeker dat veel van mijn collega huisartsen net als ikzelf erg dankbaar zijn dat we hiervoor een beroep op de ambulancediensten kunnen doen. Tegelijkertijd vind ik het prachtig om te horen dat er onderling ruimte is om hierover van gedachte te wisselen en te mogen verschillen. Dat is ook onder huisartsen gebruikelijk, en dat is bijzonder goed én professioneel.

  4. De (religieuze en ethische) discussie omtrent deze verzoeken zal vooral in de ambulancezorg altijd blijven bestaan. De schrijver van het artikel heeft het over “Wie uiteindelijk de infuusnaald gaat plaatsen” en “of er iets tussen de samenwerking komt te staan”. Daarmee wordt de lading volgens mij onnodig vergroot. Ik ben van mening dat we in de ambulancezorg zo goed mogelijk voor patienten moeten zorgen. Goede zorg is volgens mij “ook” omgaan met de fasen rondom de dood en daar hoort volgens mij ook het plaatsen van een laatste infuus bij. Wat er wanneer met dit infuus gedaan wordt weten we lang niet altijd. Daarvoor is de gehele keten van zorg vaak te lang.
    Het verzoek van een huisarts om een intra veneuze toegang door een ambulanceverpleegkundige te laten plaatsen is mijns inziens een vorm van goede zorg op meerdere fronten: Wij kunnen faciliteren in een laatste wens van de patient én de huisarts stelt zich professioneel op door de handeling (alleen het plaatsen van de intraveneuze toegang) te laten uitvoeren door de daartoe meest bedreven beschikbare groep professionals (ambulanceverpleegkundigen).
    Huisartsen zullen, zoals Albert Visser terecht zegt, nooit de aantallen (iv toegang plaatsen) halen die wij realiseren in ons dagelijkse werk.
    Ik vind deze vorm van patientenzorg een onderdeel van ons vak, los van welke discussie (religieuze, ethische, maatschappelijke, enz) ook.

  5. Op onze MKA zetten wij in principe altijd een solo hiervoor in. En dan wordt het altijd gevraagd of men er bezwaar tegen heeft. Mocht dit zo zijn dan wordt dit gerespecteerd en verder gekeken. Wij krijgen bijna dagelijks een verzoek tot het plaatsen van een waaknaald door een huisarts . De huisartsen hebben de ambulanceverpleegkundigen hoog staan en doen daarom een beroep op onze RAV. Dit zie ik toch wel als een compliment naar onze deskundigheid. Maar het is legitiem als je persoonlijke bezwaren hier tegen hebt en ook durft te zeggen, daar zal altijd rekening mee gehouden worden

  6. Ooit weleens bij stil gestaan dat het niet om de handeling gaat? De meeste huisartsen kunnen een intraveneuze toegang aanbrengen, maar heeft liever dat er een extra controle moment is en dat het goed gebeurd. De vraag bij een ambulancevoorzienimg neerleggen kun je zien als compliment, de Ambulanceverpleegkundige heeft de expertise, de vaardigheid, de bekwaamheid en de routine om dit bij ernstig zieken te doen, met empathie en het vermogen mensen te begeleiden op het moeilijkste moment van hun leven. Draag dit uit, dat je trots bent om ook een “ambulant” verpleegkundige te zijn! Wees trots dat je de spil bent in de keten van (acute) zorg, waar de patient, diens naasten en andere disciplines kan helpen met een voor jou “makkelijke” handeling. Vraag je alleen af is die wel zo makkelijk in dit geval? Een goed Ambulanceverpleegkundige wil toch immers de beste zorg voor zijn patient?

  7. Ook ik heb tientallen malen deze verzoeken gehad. Het gaat mij niet om de handeling op zich. Het stoort me mateloos dat de betreffend arts blijkbaar wel kan euthanaseren maar niet in staat is om een venflon adequaat in te brengen. Zorg gewoon dat je je werk in alle facetten kan uitvoeren of besteed het uit aan iemand die er wel kundig in is. Het is de omgekeerde wereld op deze manier. Heb het jaren lang bespreekbaar gemaakt maar er verandert niks

  8. Geloof moet je vooral zelf belijden en val anderen er niet mee lastig, zeker niet in de ambulancezorg.

    Zet dat naaldje. Jij gaat die patient niet euthanaseren, dat doet iemand anders.

    Overdenking:
    Als je een naald hebt gezet bij een bejaarde met een fors CVA dan heb je er ook geen zicht op, of er door dat zelfde naaldje euthanasie medicatie geven gaat worden op een later tijdstip?

  9. Het is mooi dat iedereen hierin de vrijheid krijgt om een eigen standpunt te hebben, en dat dit gerespecteerd wordt. Persoonlijk zie ik zo’n verzoek als een hulpvraag waar ik mijn expertise ook graag voor inzet. Huisartsen zullen nooit voldoende exposure hebben om goed infuusnaaldjes te kunnen zetten. En je wilt toch ook niet dat er in zo’n precaire situatie onnodig vaak geprikt, of erger nog misgeprikt en niet herkend wordt.

Comments are closed.