Home Algemeen Algemeen Vakbekwaam worden, Vakbekwaam zijn, Vakbekwaam blijven

Vakbekwaam worden, Vakbekwaam zijn, Vakbekwaam blijven

1246
0

“Nulmetingen, competentiegericht scholen, vaardigheidsonderwijs, docent onafhankelijk oefenen, e-learning, CANMEDS, assessments, bekwaamheidsverklaringen” allemaal termen die je in deze tijd veel hoort binnen de huidige ambulancezorg.

Vakbekwaamheid van ambulancezorgverleners staat ook bij de minister hoog in het vaandel.

Het was in het voorjaar  van 1990, toen ik tijdens mijn dienst op de afdeling OK / Anesthesie door een collega van de spoedeisende hulp werd gevraagd of ik in de zomervakantie geen tijd en zin had om wat invalwerk te komen doen bij de ambulancedienst. Hij werkte als parttimer bij een kleine ambulancedienst waar ze  nog wel een verpleegkundige konden gebruiken. Zowel bij die kleine dienst als in de grote stad was er wegens een langdurig zieke, een tekort aan een verpleegkundige en mijn inzet werd bijzonder op prijs gesteld. Ik zei: ” ik zal er eens  over nadenken.”  Na een week belde ik hem op en zei ” ik wil het wel proberen, maar kan ik dat wel, denk je?” Hij maakte een afspraak bij de chef verpleger van de GG&GD, en ik kon die week al direct op gesprek komen. Een sollicitatiegesprek wil ik het niet noemen, het was een gesprek zo van: Wanneer kun je beginnen? Heb je vervoer? Dit ga je verdienen. Ik vroeg bescheiden: ” Maar moet ik niet worden ingewerkt?”  “Absoluut niet nodig”, zei hij, “je komt van de anesthesie, je kunt een infuus prikken en een ECG beoordelen, prima!” Ik kreeg 750 gulden mee, daar kon ik bij de firma Van der Kuip in Utrecht een leren tas en wat instrumentarium kopen, naar eigen inzicht. Medicatie en infuusmateriaal, moest ik maar uit het ziekenhuis meenemen. In het magazijn van de ambulancedienst, kon ik verbandmateriaal pakken en een volle zuurstofcilinder indien nodig. Wanneer een patiënt zuurstof nodig had, zo hard mogelijk naar het ziekenhuis rijden, raampje open voor zuurstof en frisse lucht, en als het niet anders kon, en de patiënt was in zo’n slechte conditie, dan maar 1 liter zuurstof geven. Vooral niet teveel want dan was je cilinder zo weer leeg en kreeg je de boekhouder op bezoek! Gingen wij naar een “hartpatiënt” dan ging alleen het kabeltje van de monitor mee, sloot je de patiënt aan en in de auto koppelde je deze kabel aan de monitor. Monitor , zuurstofcilinder en de “eigen” tas bleven in de ambulance.

Wanneer ik hierop terug kijk en de verhalen uit die tijd tijdens de dienstoverdracht aan onze huidige collega’s vertel kunnen zij zich dit absoluut niet voorstellen.

De laatste jaren zijn de brancheorganisatie en de RAV’s zich er van bewust dat zowel initieel scholen als nascholen van ambulancezorgverleners  een wezenlijk onderdeel is van verantwoorde ambulancezorg.  Naast de landelijke scholing die vanuit de academie voor ambulancezorg worden geïnitieerd hebben ook de RAV’s eigen scholings- en trainingsprogramma’s  in hun visie & beleidsplan opgenomen. De meeste ambulanceorganisaties hebben eigen docenten opgeleid, die (nieuwe) medewerkers opleiden, trainen en zo vakbekwaam maken en houden. Het huidige landelijk protocol ambulancezorg is de basis waar vanuit gewerkt wordt. De regionaal opleidingscoördinator is samen met het Medisch management van de RAV , naast de medewerker zelf, verantwoordelijk voor (verantwoorde) scholing, training en de bekwaamheid van de ambulancemedewerkers.

Naast vaardigheidsonderwijs en scenariotraining, is E-learning erg populair in de zorg. Ook binnen de huidige ambulancezorg heeft E learning zijn entree inmiddels gedaan. In een medisch tijdschrift kwam ik de volgende cijfers over E-learning in de zorg tegen. 76% van de zorginstellingen maakt gebruik  van deze digitale (na) scholingsvorm, versus 54% in 2012.  Deze relatief nieuwe vorm van leren wordt algemeen beschouwd als een flexibele en efficiënte methode, die in het digitale tijdperk als vanzelfsprekend de soms tijdrovende traditionele leermethoden deels vervangt.  Ondanks onderzoek geïnitieerd door de WHO en uitgevoerd door het  imperial College London dat eerder dit jaar al aangaf dat bij studenten kennis en vaardigheden via e-learning even goed werden aangeleerd , blijf ik, als  onderwijskundige binnen zowel het ambulancedomein als binnen het medisch onderwijs aan de universiteit,  van mening dat je deze digitale vorm van onderwijs moet blijven combineren met het fysieke vaardigheidsonderwijs & scenario training. Sommige (medische en sociale) vaardigheden kun je beter blijven oefenen en trainen op simulatie slachtoffers of patiënten in een gesimuleerde fysieke leeromgeving.

Naast de medisch en de medisch-verpleegtechnische  (assisterende) vaardigheden, wordt tegenwoordig ook veel tijd geïnvesteerd aan rij-vaardigheid  onderwijs voor een ieder die binnen het domein van de huidige ambulancezorg een voorrangsvoertuig bestuurd. Er zijn zelf ambulance regio’s, die zelf eigen rijinstructeurs volledig hebben opgeleid en aangesteld om dit rij-vaardigheid onderwijs aan de medewerkers te verzorgen.

Binnenkort komt er vanuit de Academie voor Ambulancezorg een regeling voor alle RAV’s, waarin zij rij-vaardigheid onderwijs binnen de huidige wet & regelgeving in hun opleidingsprogramma kunnen opnemen. Op deze wijze bereiken wij uniformiteit, niet alleen binnen het medisch inhoudelijke programma , maar ook juist binnen de rij training en opleidingen.