Home Algemeen Algemeen Vakantie blog 2018

Vakantie blog 2018

1041
3

Het is al weer enige tijd geleden dat jullie van mij een blog hebben kunnen lezen . De reden hoef ik oud bekenden binnen onze sector niet uit te leggen. Net voor de zomervakantie moeten er altijd nog een aantal zaken met betrekking tot scholing worden afgerond, en voor je het weet staan de eerste trainingen na de zomervakantie alweer gepland. De dienstroosters zijn gepubliceerd in de hoop dat er niet al te veel mutaties meer zullen plaatsvinden zo net voor de grote zomervakantie.  Een aantal regio’s hebben zelfs nog veel openstaande diensten, welke niet op te vullen zijn. Uitzendorganisaties voor de gezondheidszorg kunnen het personeel niet aanslepen, de vraag naar professionele zorgverleners is vele malen groter dan het aanbod. Zowel in ziekenhuizen als binnen onze sector kampen wij al tijden met dit probleem. Medewerkers kunnen zoveel als ze willen extra diensten invullen en nog staan er diensten open. Willen ze niet bij hun eigen dienst werken, dan kunnen ze bij organisaties in het land wel aan de slag, ook daar worden zij met open armen ontvangen.

Hoe dit probleem op te lossen?  Harmonisatie van de cao ziekenhuizen en de ambulancesector hebben helaas niet het gewenste resultaat opgeleverd zoals wij verwachten hadden. Wanneer wij de ziekenhuis cao hebben willen omarmen komen wij er achter dat het niet alleen zit in het salarisverschil in de loonschalen waardoor wij er beter op werden, maar andere componenten, zoals vergoeding van de onregelmatigheidstoeslag en scholing zijn in de cao ziekenhuizen toch echt iets anders geregeld. En wanneer we een cao willen harmoniseren doen we dat niet op een onderdeel of component maar voor de totale cao. Opnieuw zullen werkgevers, werknemers en de bonden met elkaar in gesprek gaan om tot overeenstemming te komen, voor een echte harmonisatie van de cao voor onze sector.

 

De meeste regio’s hebben zich in de eerste periode van dit jaar voorbereid met betrekking tot de scholing en training voor terrorismegevolgbestrijding.  Samen met onze ketenpartners, politie, brandweer, gemeenten en zorginstellingen proberen wij ons te prepareren op incidenten met mogelijke terroristische dreiging of aanslagen.  In het najaar zullen regio’s hun training o.a. gaan invullen met actuele  onderwerpen zoals omgaan met “verwarde personen”, de introductie van een nieuw triage systeem “slap wrap” waarmee de bekende gewondenkaarten na jaren plaats maken voor een hernieuwd systeem.

 

Dit jaar heb ik namens onze regio samen met een aantal collega’s deel mogen nemen aan het venticare congres. Geweldig om te zien en te ervaren hoe verschillende zorgprofessionals met veel enthousiasme en passie hun dagelijkse werkzaamheden aan elkaar willen laten zien en met elkaar willen delen. Onze sector heeft in ruime mate op verschillende wijze aan de bezoekers kunnen laten zien waar zij voor staan.

Binnen mijn eigen organisatie heb ik nu al voor het volgende congres vanuit de medewerkers verzoeken gekregen om hier aan deel te mogen nemen. Daar waar dit congres met name werd ingevuld door verschillende ziekenhuisorganisaties, is  nu ook onze sector, de prehospitale hulpverlening in beeld.

 

En zo net nog voor de zomervakantie ben ik nog druk bezig vanuit onze regio met de voorbereiding van de ambulance challenge op 13 september as. Verschillende  regio’s zullen hieraan deelnemen met veel enthousiasme en belangstelling, waar het niet alleen gaat om de overwinning, maar met name de homogene onderlinge samenwerking. Het team uit mijn regio is er klaar voor!

 

En nog meer activiteiten voor onze sector want op 1 november zal er weer een landelijke symposium voor de zorgambulance vanuit V&VN worden georganiseerd.  Een mooi en interessant programma, welke ik van harte kan aanbevelen , niet alleen speciaal gericht op de doelgroep zorgambulance maar zeker ook interessant voor onze hele sector. Ik zie de collega’s van de zorgambulance dan ook als een echte zorgprofessional binnen onze sector, een die wij in deze tijd echt niet meer kunnen wegdenken. Mooi ook te ervaren dat een aantal collega’s vanuit hier door kunnen stromen naar het spoedvervoer.

 

Ik had een extra vrije dag genomen, wanneer ik door een collega werd gebeld.  Ondanks dat ik vrij ben neem ik altijd mijn diensttelefoon aan. Ik kreeg het bedrijfsbureau aan de lijn met de vraag, ben je bereikbaar voor een van onze medewerkers?  Ik zei, verbind maar door. Na even wat gesproken te hebben over elkaars werkzaamheden, kwam de vraag: ik wil even je mening.  Zoals je weet ben ik werkbegeleider en begeleid ik een nieuwe stagiaire die op dit moment 20 weken bij ons zijn stage vanuit de hogeschool loopt. Toen ik vorige week aan hem vroeg, en nog interessante hulpverleningen meegemaakt? antwoorde deze stagiaire: nee niet echt, A2 tjes en B vervoer, het was een saaie dienst. Ik stond even met een mond vol tanden, toen ik deze opmerking hoorde.

Oh zei ik, maar deze A2 tjes en B ritten zijn wel een daadwerkelijk onderdeel van onze dagelijkse werkzaamheden. Ja zei deze stagiaire, maar die heb ik in de afgelopen weken nu echt wel gezien, ik wil nu gaan voor het echte werk. Oh en wat versta je daar uit? Nou trauma’s en reanimaties, daar kom je uiteindelijk voor. Ons gesprek werd gestoord door de pager en portofoon waarin een B vervoer werd aangekondigd. Enigszins teleurgesteld en zuchtend stapte hij in de cabine om deze rit aan te vangen.  Nou wil ik dit leergedrag toch wel even met hem bespreken, maar ik vindt het lastig hij is verder echt een aardige stagiaire en ik ken hem nog uit het ziekenhuis. Dat begrijp ik, zeg ik tegen haar. Maar je moet hier echt met hem over in gesprek. Vertel met name jou gevoel hierin, dat dit niet goed voelt en geef aan waarom niet. Zijn gedrag en opmerkingen  hebben niets met cognitief leergedrag te maken. Hij moet zich bewust zijn dat hij op dit moment nog niet in die positie zit om dit op deze wijze te beoordelen. Hij dient zich er van bewust te zijn wat de dagelijkse werkzaamheden in deze sector zijn en  dat zijn geen trauma’s en reanimaties. Deze maken een (klein) onderdeel uit van onze werkzaamheden. Het gaat hier om bewustwording. Bespreek dat met hem. Deze medewerker bedankte mij en zou met deze stagiaire een afspraak maken.

 

Dat ik niet tot de jongste generatie van de medewerkers behoor kom ik op de volgende wijze achter. Ik had met de GHOR een overleg met de bovenregionale partners over samenwerking in een crisis. We waren in verschillende groepjes opgesplitst om een opdracht uit te werken. Ik zat naast een dame die net iets jonger was dan ik schatte ik, toen ze op een gegeven moment zei, ja ik heb nog van jou les gehad, 20 jaar geleden. De overige groepsleden keken mij aan, en op dat moment besefte ik dat ik de oudste uit de groep was. We raakte hierover met elkaar in gesprek, en ik kwam er achter dat ik haar inderdaad 20 jaar geleden les hebt gegeven toen zijn de SEH opleiding in Utrecht volgde. “time flies”

In deze zelfde week ontving ik een mail waarvan de naam mij in de eerste instantie niet zoveel zei. Maar toen ik verder las kwam de tijd waarin ik hem heb leren kennen weer boven water. Hij studeerde geneeskunde in Utrecht en heeft van mij les genoten en na zijn studie heb ik zijn promotie onderzoek mogen begeleiden. Intussen is hij naar de USA verhuisd voor een periode van 8 jaar en in oktober dit jaar komt hij definitief terug naar Nederland. Hij heeft een “stoel” aanvaardt aan de universiteit van Rotterdam. Dat wil zeggen, hij is aangesteld als hoogleraar dan wel professor. Op dit moment is hij voor een congres even in Nederland en wil mij graag ontmoeten. We spraken af en ook tijdens dit gesprek besefte ik dat ik inderdaad tot de “oudere” generatie ga behoren.  Mijn eerste studenten behoren nu tot die generatie die nu promotie maken in de maatschappij.

 

Ik stond eigenlijk op het punt naar huis te gaan, toen een collega mijn kamer binnen komt lopen. Heb je even tijd? Ik moet echt even wat met je bespreken. Ga zitten zei ik, en deed de deur van mijn kamer dicht. Ze begon, het zal wel aan mij liggen hoor, maar onze nieuwe collega’s worden steeds jonger. Ze zijn amper klaar met een vervolgopleiding of worden al bij ons aangenomen, zonder enige ziekenhuiservaring. Ja je hebt gelijk, zei ik. Maar in deze tijd moeten we “omdenken” .  Die tijd van ons dat we ons eerst specialiseren, in het ziekenhuis voldoende ervaring op doen om vervolgens op de ambulance te gaan werken hebben we om verschillende reden achter ons moeten laten. Jonge, beginnende, net afgestudeerde zorgprofessionals van HBO verpleegkundige zonder enige specialisatie tot  BMH ers  zonder ervaring in de acute zorg komen in onze sector werken. Maar toch komen ze anders binnen in onze sector.  Ik begon mijn betoog. In onze tijd zo’n 25 jaar geleden met onze ziekenhuiservaring was onze werkwijze ook totaal anders. Wij hadden geen MMT, ja er bestond een LOTT, (Landelijke organisatie trauma teams) maar dat duurde erg lang voor deze beschikbaar waren en niet iedere regio had de beschikking over zo’n team. Rapid responders waren er niet, protocollen en uniforme werkwijze bestonden niet. Als verpleegkundige op de ambulance stond je er alleen voor. De opleiding tot ambulanceverpleegkundige in de huidige vorm bestond niet. Wij hadden die ziekenhuiservaring ook daadwerkelijk nodig om ons werk op straat te kunnen doen. Ik wil de werkzaamheden tegenwoordig niet onderschatten, maar de huidige ambulancezorgprofessional van verpleegkundige, chauffeur  tot de medisch hulpverlener is goed, gestructureerd  en uniform opgeleid. Conform de CRM richtlijnen worden we geacht op tijd juiste aanvullende hulp op locatie te organiseren. Primair wordt door de meldkamer bij een mogelijk complex uitziend incident het MMT en een tweede eenheid ingezet.  In bepaalde situaties kunnen ambulanceteams zelf ook een MMT ter ondersteuning oproepen. De OvDG die ter plaatste komt om bepaalde processen aan te sturen en daar waar nodig de teams te ondersteunen in het maken van een ziekenhuiskeuze. Auto’s van tegenwoordig zijn zo vervaardigd dat ze enigszins bescherming bieden aan slachtoffers. Beknellingen van een uur of langer waren in die tijd geen uitzondering, ook omdat de brandweer toen niet over de huidige bevrijdingstechnieken beschikten. Gelet op bovenstaande veranderingen moeten we “omdenken”. We moeten als “oud gedienden” onze jonge zorgprofessionals meenemen, zoals zij ons mee kunnen nemen in hun nieuwe opgedane medische kennis. We moeten elkaar omarmen, elkaar helpen in plaats van elkaar af te vallen en hun steeds met onze ervaring te vergelijken. Ik heb nog met collega’s op de ambulance gewerkt die alleen maar beschikten over het diploma Algemeen (A) of psychiatrisch (B) verpleegkundige, zonder IC, CCU, SEH of anesthesie. Bovendien was er veel verschil in waar je de opleiding had gevolgd. Eindtermen voor een gespecialiseerde verpleegkundige vervolgopleiding bestond niet. Het verschil zat hem in waar ben je opgeleid, in een (perifeer) klein ziekenhuis met 4 IC bedden of een groot academisch centrum? In de kleine gebieden werkten er EHBO’ers zonder enige ziekenhuiservaring op de ambulance. Voor een goed overzicht verwijs ik naar het proefschrift van Dr. Joep Teijink, gepromoveerd op de evaluatie van de preklinische spoedeisende hulpverlening in Nederland, in het bijzonder de ambulancehulpverlening uit 1992. Ik heb begrip voor je zorgen, maar probeer hierin je te berusten en je energie te steken in de begeleiding van onze jonge collega’s, weliswaar zonder zoveel ziekenhuis en praktijkervaring als wij, maar wel zeer gemotiveerde ,goed, uniform en  gestructureerd opgeleid, en tegenwoordig met een CZO accreditatie.

 

Goede ambulancezorg doe je voor elkaar en met elkaar.

 

Ik wens iedereen een fijne vakantie toe.

Vakantie blog 2018
5 (100%) 4 beoordeling(en)

3 REACTIES

  1. Hoi Peter,

    Juist op dit moment zijn de medewerkers van de UMC’s bezig om te gaan staken om een betere CAO voor elkaar te krijgen. Met de huidige voorstellen gaan we er alleen maar op achteruit. Dus ik weet niet of dit de juiste zijn om te vergelijken.

    Corbin

  2. Dag Peter, Bedankt man voor je reactie. En dank voor je suggestie, maar de cao voor de academische centra’s is een cao voor al het personeel en medewerkers van deze overheidsinstellingen, van professor tot logistiek en ondersteunend personeel. Zij werken met dezelfde loonschalen en in vergelijking met deze van onze sector blijft er verschil in het loon zitten en zijn de overige voorwaarden ook verschillend. Wel verstandig om gelijkwaardige loonhuizen van borginstellingen met die van ons te vergelijken en te kijken op welke onderdelen deze zijn te harmoniseren. Maar alleen met het verschil in salaris komen wij er niet. Ben dan ook erg benieuwd wat onze volgende stap is vol met werkgevers en de bonden. En de cao voor onze sector is lang zo gek nog niet als ik deze vergelijk met andere in verschillende sectoren, zeker niet wat scholingen betreft, en zoals we gemerkt hebben onze ort.
    Dank en fijne dag
    Gr
    Reggie

  3. Leuke blog Reggie, maar misschien moeten we kijken naar de CAO van de universitaire ziekenhuizen. Tenslotte zijn we allemaal gespecialiseerde excellente ambulancemedewerkers! Misschien leuk voor een ieder personeel, werkgevers en bonden om daar in de vakantie over na te denken en uitgerust na de vakantie hierover in gesprek te gaan. #gratisTIP

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here