Home Algemeen Algemeen Tweestrijd!

Tweestrijd!

2269
2

Herken jij het ook wel eens dat je op je werk in situaties komt waarin je liever niet wilt komen?

Als verpleegkundige op de ambulance maak je zo nu en dan van deze situaties mee.

Onlangs kregen wij als team op de ambulance in het weekend onze zorg over een patient die ernstig benauwd was. De patient was zo benauwd dat voor haar leven werd gevreesd.

Bij onze aankomst was de familie aanwezig evenals de verzorgenden van de patient.

Onze eerste zorg gaat altijd uit naar de patient die aan onze zorgen is toevertrouwd.

Nadat wij de patient gestabiliseerd hadden de vraag van onze kant aan de verpleeghuisarts.

Is er met de patient gesproken over of zij wel of niet gereanimeerd wenst te worden worden?

Gezien de medische voorgeschiedenis van deze patient zou het niet wenselijk zijn. Reden hiervan is dat de lichamelijke conditie van de patient dermate slecht is dat de kans op een goede uitkomst wat betreft kwaliteit van leven nihil is.

Aan de patient zelf kunnen wij het op dit moment niet voorleggen omdat deze geen reactie geeft op onze vragen.

Maar de familie die aanwezig is staat erop dat wanneer het zover zou komen, er alles aan gedaan zou moeten worden. De verzorgenden van de patient geven aan dat hier al lange tijd een discussie over bestaat en er wel even sprake zou zijn geweest van een niet reanimeren beleid maar dat dit helaas niet duidelijk staat omschreven.

Nu we plotseling in deze situatie zijn gekomen maakt een ieder zich toch wel zorgen waarom er geen duidelijk beleid is afgesproken!

Ik leg de situatie opnieuw aan de verpleeghuisarts voor. Echter vindt zij het moeilijk om hier een besluit in te nemen omdat zij de patient niet goed kent daar zij als waarneemster dienst heeft.

Ik maak mij intussen ernstig zorgen over de toestand van de patient omdat zij niet voldoende lijkt te herstellen op de aangeboden behandeling en ernstig benauwd en verminderd aanspreekbaar blijft. Het raakt mij als verpleegkundige dat bij een patient met een uitgebreide medische voorgeschiedenis geen duidelijk wel/niet reanimeren beleid is afgesproken. Mijn persoonlijke visie is dat ik optimale zorg wil verlenen aan deze patient mits het de patient ten goede komt.

Ik persoonlijk vindt de kwaliteit van leven erg belangrijk en wil zorgvuldig afwegen of een reanimatie wel of niet zinvol is.

Daarentegen ben ik ook van mening dat medisch heel veel mogelijk is, maar er ook een moment komt in ieders leven dat zijn/haar tijd van sterven daar is en wij niet onnodig moeten rekken.

Opnieuw geef ik aan dat ik graag duidelijkheid wil mocht het onderweg naar het ziekenhuis zover komen.

De familie blijft bij hun standpunt…Ik sta in tweestrijd! Moet ik op dit moment tot het uiterste gaan en uitgebreid met de familie en arts in gesprek om de voor en tegens te bespreken van wel of niet reanimeren? Sta ik als ambulance verpleegkundige in mijn recht wanneer ik besluit om niet te gaan reanimeren? De andere kan is daar ook wanneer ik wel de reanimatie opstart en er een langdurige reanimatie volgt hoe wordt dat ontvangen wanneer ik deze patient aan de handen van de doctoren toevertrouw? Soms krijg je dan de vraag “waarom ben je toch nog begonnen”?

Ik besluit de wens van de familie te volgen omdat er geen code beleid aanwezig is en ik niet kan bouwen op de verpleeghuisarts die als waarneemster aanwezig is.

Ik hoop tegelijkertijd dat het niet zover hoeft te komen!

Met spoed vertrekken wij naar het ziekenhuis, onderweg blijft de situatie van de patient stabiel. Eenmaal op de eerste hulp opnieuw de vraag van het team aldaar! Is er een beleid afgesproken t.a.v. Het wel/niet reanimeren? Ik beantwoord dat er geen duidelijk beleid is..echter opnieuw uit de familie de wens dat het wel wenselijk is. De arts geeft aan gelijk met de familie in gesprek te gaan en de situatie te bespreken. Ik hoop dat men het belang in blijft zien om een reanimatie beleid goed te bespreken met de patient en familie. Dit om een situatie zoals hierboven omschreven te voorkomen!

Tweestrijd!
4.8 (95%) 8 beoordeling(en)

2 REACTIES

  1. De wil van de patient wordt met de huidige wet-en regelgeving overruled door de wil van familie. Wees als wetgever nu eens eindelijk duidelijk, zonder mitsen en maren, dat de wil van de patient leidend moet zijn. De gehele gezondheidszorg wordt onnodig opgezadeld met ethische en inmorele kwesties over de patient zodra de familie een andere mening over de wilsbeschikking heeft dan die van de patient zelf.
    Wij hebben alles goed geregeld m.b.t. kinderen en abortus, maar zodra het gaat om ouderen en hun eigen wilsbeschikking gaat, dan haakt de wet-en regelgeving af en is de patient het slachtoffer van de wil van de familie, ondanks alle mogelijke niet-reanimatie verklaringen, codicillen, wilsbeschikkingen en testamenten.

  2. Die twee strijd hebben wij ook al een paar keer meegemeegemaakt. De patiënt droog een niet rea imering penning .Dus de wil van de patiënt is en heeft duidelijk gekozen om niet gereanimeerd te worden. Dan ga ik als hulpverlener er ook van uit dit is de wenst en die is voor mijn doorslag gevend. zelf de echtgenoot zij n mijn je hoeft niet te reanimeren. Maar toen er een zoon binnen kwam en zo agressief werd worm ik niet met de reanimatie bezig was en vertelde dat dit de wens van vader en moeder was schreeuwden hij daar heb ik niets mee te maken dit werd zo erg dat de partner zelf de politie belde . En tijdens heb gesprek tussen de politie en de zoon kwam de patiënt te overlijden. Twee weken later werd ik door de zoon gebeld en deze bood zijn excuses aan omdat hij hier niet van op de hoogte was
    Maar dat zijn enige en stress volle situaties waar ik van hoop dat geen zo’n situatie mee zal meemaken. En daarom vindt ik het gewoon gek nu de donor wet er door is dat de nabestaanden het laatste wordt heeft. Dit houdt dus gewoon niets in de nieuwe donor wet de personen die hier voor kiezen die heeft dit duidelijk over gedacht en die wens moeten wij accepteren

Comments are closed.