Home Algemeen Algemeen Tussen wal en schip

Tussen wal en schip

2597
2

Tussen wal en schip

Zomaar een vroege dienst op een doordeweekse dag. Meteen na het inmelden moeten we naar een melding van een man die op straat ligt en zegt dat hij dood gaat. Omdat de melding serieus klinkt, gaat de politie ook mee.

Als we de straat in rijden, zie we de politie al staan. In de tuin van een woning ligt een man. Hij komt overeind en loopt ons strompelend tegemoet. Het blijkt niet zijn huis te zijn waar hij in de tuin lag. Zijn kleren zitten onder de bladeren.

We nemen de man mee in de auto. Hij zit te rillen van de kou en er komt een onsamenhangend verhaal uit. Samen met de politie proberen we helder te krijgen wat er aan de hand is. Zodra de man is opgewarmd en we samen met hem gaan samenvatten, komen we tot een redelijk compleet verhaal.

Hij leeft al vijf dagen op straat en had de tuin uitgezocht waar hij onder een stapel bladeren kon liggen, om zichzelf nog een beetje warm te houden. Vijf dagen daarvoor was hij ontslagen uit een psychiatrische instelling, waar hij een gedwongen opname had gehad. Daarna was hij op straat gezet, zonder dat er was zeker gesteld dat hij een dak boven zijn hoofd had.

We namen contact op met de psychiatrische instelling waar hij opgenomen was geweest. Omdat hij niet verward was, kon hij daar niet terecht. De politie kon hem niet opvangen, want hij had geen misdrijf begaan. Op zich logisch, maar wat nu? Er was ook geen reden om hem naar het ziekenhuis te brengen.

Verbazing over het feit dat we nu met een man zitten die hulp nodig heeft, maar die wij als ambulancedienst geen hulp kunnen bieden. Geen enkele instantie of instelling is geschikt om hem nu te presenteren om de hulpvraag een vervolg kunnen geven. De man heeft ook geen concrete hulpvraag, maar is wel duidelijk aan zijn lot overgelaten en heeft iets of iemand nodig om hem weer op weg te helpen in het leven.

Een gedetineerde die vrij komt na gevangenisstraf krijgt een reclasseringstraject en soms zelfs een woning of hulp bij het vinden van woonruimte. Ga je na een ziekenhuisopname naar huis, dan is er thuiszorg of mantelzorg. Maar vanuit een opname in de psychiatrie val je letterlijk en figuurlijk tussen wal en schip.

We hebben geen andere keuze dan de man naar een dagopvang voor dak- en thuislozen te brengen. Hij was er al lang blij mee, want dan kon hij fatsoenlijk slapen. Tenminste… dat hoopte hij (en wij). In de daklozen opvang kun je alleen terecht met een pasje, die je ontvangt na een intakegesprek en een positieve beoordeling op je aanvraag (lees: of je echt dakloos bent).

Gelukkig hebben we de man uiteindelijk na twee uur ergens onderdak kunnen bieden, maar we waren daardoor niet beschikbaar voor reguliere ambulancezorg en je kan je ook afvragen of dit onze taak was. Maar zo’n man weer op straat zetten, terwijl hij koud was en duidelijk oververmoeid…. Dat konden we ook niet over ons hart verkrijgen.

Binnen de politiek is er nu aandacht voor de ‘verwarde personen’ in de maatschappij. Er moet een speciaal nummer komen om deze personen te kunnen aanmelden. Maar wie gaat dat nummer beheren? Welke acties worden er ondernomen op een melding? Waar kunnen hulpverleners met deze mensen terecht? Ik hoop oprecht dat hier meer aandacht voor komt. En dan meer aandacht en mogelijkheden dan alleen een telefoonnummer dat je kan bellen om te melden dat iemand ‘verward’ is.

Tussen wal en schip
4.1 (82.86%) 7 beoordeling(en)

2 REACTIES

  1. In heel veel steden doet het Leger des Heils helaas niet meer aan opvang van personen zonder vaste woon- of verblijfplaats. Dat is toch waar ze voor zijn opgericht toch?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here