Home Algemeen Algemeen Teambuilding WAMPEX 2015 team Ambulancezorg Groningen

Teambuilding WAMPEX 2015 team Ambulancezorg Groningen

888
0

Het belooft een natte Wampex te worden als we de weersvoorspellingen moeten geloven, maar dat past wel bij het fenomeen: WAMPEX is een afkorting van Weekend AMPhibious EXpedition (weekend amfibische expeditie). Deze traditie is afkomstig van het Engelse leger waarbij jonge rekruten een weekend lang taken kregen in, op, over en met water.

In Nederland is het met name een Friese aangelegenheid, ons uitstapje betreft de Opsterlandse Wampex. Collega Wilma is initiatiefneemster, zij heeft eerdere ervaring opgedaan bij haar vorige werkgever. Het team moet minimaal bestaan uit 4 leden en na wat plussen en minnen, zijn wij uiteindelijk met 6 personen: 2 vrouwen en 4 mannen.

Er zijn geen speciale kledingvoorschriften, maar laagjes zijn wel aan te bevelen in verband met kou en regen. Verder luidt het advies om hoge schoenen of laarzen en regenkleding te dragen. De route is dit jaar extreem modderig vanwege het natte weer van de afgelopen dagen. Gymschoenen zullen derhalve niet volstaan…

Het advies luidt om ruim van tevoren aanwezig te zijn op de startlocatie. Hier vind je informatie omtrent de te volgen route in de vorm van film, geschreven tekst en foto’s. Allerlei tips met betrekking tot vragen die je onderweg moet beantwoorden om de juiste route te volgen. Het is de bedoeling dat je dit allemaal noteert, het is namelijk ondoenlijk om dit te onthouden. Foto’s maken is niet toegestaan, dus pennen is het devies!

Vanwege het feit dat de helft van ons team nog verplichtingen had bij de hoofdsponsor (dienst) komen zij wat later, de rest schrijft er lustig op los. Denk niet dat dit licht wordt opgevat, het is een uiterst serieuze aangelegenheid. Er zijn teams die al jaren meedoen en enkelen gaan duidelijk voor de winst. Wij zijn amateurs/beginnelingen, maar we gaan zeker serieus de wedstrijd aan!

Na een fotomoment met een heuse fotograaf en het ontvangen van het wedstrijdboekje, mogen we om 16:04 uur starten. De teams beginnen ieder met zo’n vier minuten ertussen. Het is nog licht, maar dat zal niet zo lang meer duren.

De route gaat dwars door akkers, weilanden en heel soms even over verharde wegen. Regelmatig vinden we ‘bruggetjes’ bestaande uit wankele vlotten of smalle planken die over sloten zijn geplaatst door de vele fanatieke vrijwilligers van de stichting WAMPEX. Overbodig te melden dat een enkele deelnemer een nat pak zal halen, reden om een verplichte verschoning in je rugzak mee te nemen. Onderkoeling ligt op de loer weten wij als ervaren hulpverleners. Het miezert regelmatig en kortdurende pittige buien maken de route nóg natter dan hij al was. Schoon blijf je niet en de gamaschen, die de meeste van ons dragen zijn geen overbodige luxe. De zuigende natte ondergrond maakt elke stap extra zwaar. Inmiddels is het donker en de hoofdlampen gaan aan, ook deze zijn echt onmisbaar, wil je niet kans lopen om gestrekt in de modder te belanden. Enkele collega’s krijgen weer nostalgische gevoelens vanuit defensie. De skills om met een kompas om te gaan, komen ook hier vandaan. Met de vragen die onderweg worden gepresenteerd verkrijgen we de richtingen die we moeten lopen. De vrijwilligers hebben er veel werk van gemaakt om een mooie sfeer neer te zetten. Scenes uit Allo Allo (tv serie) zijn levensecht nagemaakt en ook is inspiratie verkregen uit de film Narnia, compleet met de beroemde kleerkast.

We lopen door verschillende landschappen met soms een dicht bos, dan weer smalle paadjes over houtwallen en het volgende moment dwars over weilanden en voormalige maisvelden. Dit met dank aan de boeren, die belangeloos hun land ter beschikking stellen. Het geluid van de A7 is regelmatig te horen als het windgeruis even verstilt. Het moet een bijzonder gezicht zijn om al die hoofdlampen door het landschap te zien dwarrelen vanuit de auto’s die over deze A7 de nacht doorkruisen. Maar ook kunnen we genieten van de stilte en de sterrenhemel die heel soms even tussen de wolken door verschijnt, samen met de halvemaan die een beetje onze route verlicht. Ons tempo ligt best hoog, het lijf begint het te voelen, we zijn ons bewust van heupen en knieën. De voeten blijven bij enkelen niet droog, droge sokken geven slechts kortdurend een aangenaam gevoel. De schoenen zijn zwaar van de modder en maakt dat elke stap extra inspanning kost. De vermoeidheid eist zijn tol en het is uitkijken bij de smalle bruggetjes, je verliest sneller je evenwicht als je moe bent. Gelukkig belandt niemand van ons in het water, in tegenstelling tot anderen die soms met vlot en al om gaan en een nat pak halen. We hebben overigens van tevoren een formulier moeten ondertekenen dat we de organisatie niet aansprakelijk stellen, mocht ons iets overkomen…

Het zal heel lastig, zo niet onmogelijk zijn om hier een hulpverlening op te starten, weten wij als geen ander. Ach, soms moet je gewoon dat risico durven aangaan, al was het alleen maar omdat het leuk is om je grens op te zoeken. En die wordt echt wel opgezocht! We zijn kapot, of 334, zoals een collega fijntjes meldt als we het einddoel om 2:00 uur bereiken. Tien uur sjouwen door zwaar terrein in het donker met wind, regen en kou. 33 km op de teller, omdat we heel soms even verkeerd zijn gelopen. Maar, what doesn’t kill you makes you stronger! Een kop warme snert doet ons goed en voldaan rijden we weer naar Groningen na een mooi Fries avontuur. Volgend jaar weer! Maken we er een mooie traditie van @AmbulancezorgGr

IMG_1270