Home Algemeen Algemeen Schaarste aan personeel, en nu?

Schaarste aan personeel, en nu?

6067
7

Cardiologen luiden de noodklok dat er een tekort is aan gespecialiseerde verpleegkundigen. De thuiszorg komt met hetzelfde probleem en ook binnen de ambulancezorg zijn de tekorten fors. Er moet iets gebeuren, maar wat? Feitelijk zijn we al te laat.

Circa 10 jaar geleden waren de eerste signalen er al. De verwachting is dat het tekort alleen maar zal toenemen. In 2020 zou de nood op haar hoogtepunt zitten. Babyboomers gaan pensioen. Dat zijn niet alleen maar mensen die zorg nodig hebben, daarbij zitten ook de mensen die zelf tot hun pensioen zorg verleenden.

Het kabinet had dit inzicht wel en verhoogde de pensioengerechtigde leeftijd. Ik ben er van overtuigd dat dit niet alleen te maken had met een slechte economische situatie, maar dat er ook sprake was van een toekomstvisie: ervaren krachten uit de babyboom generatie gaan straks allemaal met pensioen. Dat kost niet alleen veel geld er gaat ook veel kennis en ervaring verloren.

De ambulancesector komt ook in deze situatie terecht. Het aantal afzwaaiende collega’s is groter dan het aantal nieuw instromende collega’s. Voor het eerst sinds jaren gaan er zelfs weer collega’s terug het ziekenhuis in. En dat is niet zo vreemd. Het salaris is hoger in relatie tot de (zelfstandige) verantwoordelijkheid.

In het land zien we al initiatieven om mensen met een Bachelor Medische Hulpverlening (BMH) opleiding aan te nemen. Krijgen deze dezelfde taken en bevoegdheden als ambulanceverpleegkundigen? Hoe zit het met hun BIG registratie? Is dit een uitholling van het vak ambulanceverpleegkundige? Allemaal vragen die spelen binnen de sector en waar we veel varen op een onderbuikgevoel, want feiten zijn er nog niet. Het is nieuw en we kunnen er nog geen gefundeerd oordeel over geven.

Dat er iets moet gebeuren staat vast.

Is het aannemen van BMH-ers de enige oplossing? Persoonlijk denk ik van niet. Natuurlijk moeten we bij de volgende CAO onderhandelingen scherp zijn op arbeidsvoorwaarden en salarissen. Het moet voor een specialistische verpleegkundigen weer aantrekkelijk worden om naar de ambulancedienst te gaan. Ze moeten er in elk geval niet op achteruit gaan. Alleen verschuift dan wel het probleem, want ook in de ziekenhuizen kampt men met tekorten. En een tekort aan personeel, zorgt voor minder opvang- en opname capaciteit.

Maar er zijn ook andere wegen die naar Rome leiden. Is de aanname eis van een specialisatie nog wel terecht? Moeten we van ambulanceverpleegkundige geen aparte specialisatie maken? Je kan als afgestuurde ‘basis’ verpleegkundigen immers ook zonder andere specialisatie de IC, SEH, CCU of elke andere specialistische opleiding gaan volgen. Ambulancediensten en de Academie voor Ambulancezorg zijn nu erkend door het College Zorg Opleidingen (CZO). Misschien geeft dat ruimte voor basisverpleegkundigen om zich te specialiseren tot ambulanceverpleegkundigen.

Het is wellicht niet de meest ideale oplossing, maar met de mogelijkheden die er zijn, kun je hiermee nog wel het beste de kwaliteit van zorg bewaken. Het vraagt een ander aannamebeleid. Mensen zullen een competentiegericht assessment moeten doen, om te beoordelen of zij geschikt zijn om aan de opleiding deel te nemen. Misschien in combinatie met een minimum leeftijd? Want als 21-jarige de ambulance op gaan, zou ik iedereen (op basis van eigen ervaring) afraden.

Ben ik een tegenstander van BMH-ers werd mij laatst gevraagd? Nee ik ben geen tegenstander, maar ook geen duidelijke voorstander. Simpelweg omdat ik te weinig weet over de opleiding en we de ervaringen nog niet hebben om een objectief oordeel te kunnen geven.

Wel denk ik dat als je BMH-ers gaat aannemen ook zei een competentiegericht assessment moeten doen.

Willen we in Nederland verder met de hoogwaardige ambulancezorg die we gewend zijn, zal er iets moeten gebeuren. Je moet voorkomen dat je door een dreigend tekort, minder kritisch gaat worden in de aanname van (gespecialiseerde) verpleegkundigen. Want dat levert alleen een kwantitatieve oplossing, maar is (om in management termen te spreken) geen duurzame oplossing.

Zorg dat je arbeidsvoorwaarden en salarissen in de pas lopen met de ziekenhuizen en recht doen aan de verantwoordelijkheid die we als ambulancepersoneel hebben en dragen. Durf je grenzen te verleggen in je aannamebeleid. Niet met kwantitatieve oplossingen, maar door kaders te herzien: Competentiegerichte assessments, de opleiding tot ambulanceverpleegkundige te zien als een zelfstandige specialisatie en daar de opleiding ook op in te richten. We moeten als sector zeker open staan voor nieuwe ontwikkelingen zoals de BMH-ers, maar blijven staan voor de kwaliteit van ambulancezorg waar we wereldwijd bekend mee zijn!

Schaarste aan personeel, en nu?
4.9 (98%) 10 beoordeling(en)

7 REACTIES

  1. Leuk dat dit artikel veel reacties oproep. Ik zou graag nog een lans willen breken voor collega’s die als KinderIC verpleegkundige werken en de overstap naar de ambulance niet maken omdat ze geen CZO erkende VolwassenIC, SEH of anesthesie opleiding hebben gevolgd. De drempel om eerst een tot twee jaar op een volwassen IC of SEH te werken voordat ze worden aangenomen op de ambulance is te hoog. Op de kinderIC zijn ze gewend te werken in acute complexe zorgsituaties en ze hebben brede kennis in de fysiologie/anatomie van 0 – 18 (en misschien wel 88). De keuze die in het verleden gemaakt is om kinderIC verpleegkundige geen toegang te geven tot de opleiding tot ambulance verpleegkundige kan mijn inziens herzien worden. Ja er dient op een ander vlak bijgeschoold te worden (volwassen patologie) maar kennis kunde en ervaring in de acute zorg is er zeker. Daarnaast is het voor een team verpleegkundige en chauffeurs op de ambulance een aanwinst om iemand met veel expertise in ernstig zieke kinderen binnen je team te hebben.

  2. Persoonlijk zou het traject van de BMH en of ACH richting Ambulanceverpleegkundige zien in het kader van een functie differentiatie, zoals je nu al ziet met verzorgenden en basis-verpleegkundigen voor het planbaar vervoer.

    Dan zouden de BMH-ers en ACH-ers een functie kunnen bekleden tussen zorgambulance en spoedambulance, zoals het binnen het Paramedic-based systeem ook bestaat (EMT-Paramedic-Critical Care Paramedic).

    Ik vind persoonlijk, met alle respect voor, de BMH en de ambulancechauffeur (heb het zelf in het verleden met veel plezier gedaan) niet op gelijk niveau gesteld kan worden als de gespecialiseerde verpleegkundige

  3. Voor mij geldt hetzelfde, ik ben zeker geen tegenstander van de BMH. En al helemaal niet als zij voldoen aan de eindtermen die nu ook gelden voor ambulanceverpleegkundigen(AVP).
    Dat er nu een plan ligt om de BMH-er na zijn diplomeren een traineeship aan te bieden om hun zo geschikt te maken voor de ambulancezorg is mijns inziens een waardevolle ontwikkeling.
    Wat mij echter verbaasd is het feit dat de ambulancezorg de opleiding van mensen niet meer zelf in de hand houdt. Alle hoop lijkt gevestigd op de BMH-er. Maar er is toch meer mogelijk ?
    Er is volgens mij een beroepsgroep waarin mensen werken die we goed kennen. Zij hebben jarenlange ervaring in de ambulancezorg en zij zijn in korte tijd op een relatief goedkope manier in te zetten als AVP. Wat ik bedoel? Het volgende:
    Er rijden in den lande zoveel super goede ambulancechauffeurs(ACH) rond. Wanneer er gekeken wordt naar de juiste startcompetenties moet het mogelijk zijn om hen op te leiden tot ambulanceverpleegkundigen.
    Er is een mogelijkheid om als ACH in twee jaar de MBOv te doen. Tijdens deze opleiding kan de ACH voor een groot deel zijn uren als ACH blijven werken. Alleen ongeveer 800 uur klinische stage (in twee jaar) zal gefaciliteerd moeten worden. Door deze opleiding is de BIG registratie een feit.
    Hierna is het denk ik mogelijk om in een periode van drie maal drie maanden op de specialistische afdelingen een stage volgen om zo startcompetent te zijn voor de opleiding aan de Academie voor Ambulancezorg.
    Het is best spannend en vernieuwend dat iemand op een andere manier dan vroeger AVP wordt maar ik ben ervan overtuigd dat er meer mogelijkheden zijn dan alleen de BMH- als redders van de ambulancezorg zien.

    Nogmaals, ik pleit niet tegen de BMH- er maar wel voor loopbaanperspectief en hoogwaardige ambulancezorg.

  4. Een basisverpleegkundige heeft absoluut onvoldoende ervaring met instabiele patiënten en daar zit de crux.

    Het vak van ambulanceverpleegkundige vraagt juist om personeel met ruime klinische ervaring in acute zorg-/hulpverlening.

    Je moet je sporen hebben verdiend in acute complexe zorgsituaties onder tijdsdruk, voordat je besluit om op een ambulance te gaan werken. Een basisverpleegkundige ontbeert die ervaring simpelweg.
    Een intensieve scholing op een pop in een containerbak gaat dat gebrek aan klinische ervaring nimmer compenseren.

    Het HBO-V instroom traject bij UMCG Ambulancezorg destijds was absoluut geen succes.
    Een enkeling wist aan te haken, de overgrote meerderheid haalde het niet.

  5. Reactie op bovenstaande vraag van Niels.
    Binnen het huidige stelsel is AMV geen specialisatie. Zijn echter wel breed opgeleid en hebben vaak e.e.a. meegemaakt tijdens uitzendingen. Vooralsnog dus een specialisatie doen (bvk SEH!) Durf te investeren in jezelf en je bent verzekerd van de mooiste baan in de zorg!

  6. Op zich ben ik het met je eens dat er gekeken moet worden na de mogelijkheden van een specialisatie na de verpleegkundige basis-opleiding, zoals die er nu is voor de SEH en IC (bijv). Alleen een wezenlijk verschil is natuurlijk wel dat op deze werkplekken je directe ondersteuning hebt van zowel artsen en of collega’s.

    Dat is op de ambulance natuurlijk niet (maar dat hoef ik jou natuurlijk niet uit te leggen 🙂 )

  7. Interessant artikel voor mij. Aangezien ik veel interesse heb in een baan als ambuverpleegkundige.
    Hoe zien jullie militair verpleegkundigen? Zien jullie dat als specialisatie?

Comments are closed.