Home Algemeen Algemeen “Patrick in de ambulance” trekt meer dan 1.000.000 kijkers

“Patrick in de ambulance” trekt meer dan 1.000.000 kijkers

1563
0

Het is zomer 2014, een warme zomerdag, vandaag gaan we met de ambulance onderweg voor een speciale opdracht.

Hulpverlenen doen we alle dagen, vandaag gaan we het iets anders doen, hieronder mijn verhaal.

We krijgen een 112 melding, Patrick heeft een ongeluk gehad. Hij is gestruikeld over een stuk hout, in een werkplaats.

Wij worden opgevangen aan het begin van het adres, er wordt door de BHV`er geroepen “iedereen aan de kant”, de mensen die er lopen luisteren goed. Ze gaan aan de kant en geven ons als hulpverleners de ruimte om ons werk te kunnen doen.

Aangekomen bij de werkplaats zien we de BHV al staan, deze wijst ons de weg naar het incident.

Patrick is gestruikeld over een stuk hout wat ze niet hadden opgeruimd. Het lijkt er op dat zijn been gebroken is. Patrick moet mee naar het ziekenhuis. Voor ons zo eenvoudig, maar voor Patrick is dit anders. Patrick is namelijk verstandelijk gehandicapt.

Hoe leg ik dit uit, hoe vertel ik wat ik ga doen? Hoe kan ik Patrick geruststellen.

Heel bewust loop ik elke stap door in het hulpverleningsproces, ik probeer met simpele woorden uit te leggen wat ik ga doen en waarom. Het gaat niet altijd van zelf, soms moet ik er goed bij nadenken. Mijn chauffeur haalt de good will bear, want Patrick vindt het toch best wel spannend. Ik vraag hem terug of hij begrepen heeft wat we gaan doen, gelukkig lijkt hij het te begrijpen. Hij blijft rustig als hij hoort dat hij mee moet voor zijn gebroken been naar het ziekenhuis. De collega`s van Patrick zijn enigszins overstuur en weten niet goed hoe ze er mee aan moeten. Zij worden door de leiding opgevangen. Ter geruststelling vertel ik Patrick dat zijn begeleider mee gaat, Patrick geeft aan dat hij dit prettig vindt…

Protocollair eenvoudige casus, maar doordat wij ook werken met verstandelijke beperkte mensen maar eigenlijk ook voor kinderen of in sommige gevallen volwassen en bejaarden patiënten, passen wij ons in het bijzonder aan. Wij leven ons in om op die manier te praten, uit te leggen en terug te vragen of ze het begrepen hebben en dat alles op hun en ieder zijn eigen niveau.

Ook dit is de kunst van een goede hulpverlening.

Bij Patrick was de casus na maanden van voorbereiden,

Script schrijven, doorlezen, bijschaven

Nu de dag aangebroken dat  de film gemaakt ging worden. Best spannend voor ons, hoe zal t gaan, hoe reageert Patrick werkelijk . Want dat is niet zoals bij een lotus in een script vast te leggen. Daar kwam bij dat alles in een keer goed gefilmd moest worden omdat het toch wel erg spannend en heel veel energie kostte voor Patrick. Goed nadenken, hoe en wat zeg en vraag ik Patrick dingen binnen de hulpverlening. Het vergt mij zeker extra energie maar met een mooi resultaat voor een goed doel.

Ook bij het monteren heb ik ook over het schouder mee mogen kijken. Altijd gek je zelf zien en te horen. Een bijzonder, inspannende en speciale ervaring in samenwerking met de instantie voor verstandelijk gehandicapte mensen.

Het is een informatieve/educatieve film geworden, voor verstandelijk gehandicapten maar ook zeker voor kinderen van de basisschool daarvan weten wij inmiddels dat het filmpje geregeld enthousiast wordt bekeken en gebruikt wordt voor bijvoorbeeld  school projecten zoals “ziek zijn”.

Het is een groot succes geworden. Soms wordt ik door de bewoners van de woonvorm herkent en maken we even een selfie, gewoon spontaan omdat het kan. Of een collega zegt: “ik hoor zo vaak jouw stem in mijn huiskamer, mijn kinderen kijken heel vaak het filmpje”, tja sorry maar hier deden wij het voor, ons vak ook promoten op een ander niveau. Het geeft een dankbaar, trots en een speciaal gevoel.

Een doel groep die niet vaak in het middelpunt staat, maar ook binnen onze hulpverlening niet vergeten mag worden. De verstandelijke gehandicapten en het jongere kind.

Daarom ben ik dan ook trots samen met de andere collega`s en voel mij vereerd op het feit dat dit filmpje inmiddels meer dan 1.000.000 keer bekeken op Youtube. Het is zeker een compliment aan een ieder die hier aan mee heeft gewerkt waard.

Ik hoop dat het filmpje nog lang educatief gebruikt mag worden.

Vorig artikelBurgerhulpverleners…, zit er een steekje bij ze los?
Volgend artikelACE status voor MKA Brabant Noord in Den Bosch
Gerda Boonstra
Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega's uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.