Home Algemeen Algemeen Papa, waar is mama?

Papa, waar is mama?

2081
2

Met de feestdagen aanstaande hoor ik soms de bovenstaande woorden nog. Mijn zoon van destijds 13 jaar sprak ze een aantal jaren gelezen uit. Ik was toen met stomheid geslagen en heb adhoc een reactie gegeven…

Ondanks lopende op een kerstmarkt in een plaats vlak bij de Noordzee begon mijn zoon, inmiddels 17 te praten over die bewuste kerstavond…

Ik weet het nog goed, kerstavond, we hadden al vroeg in de ochtend boodschappen gedaan, ook in de supermarkt kon je er niet omheen, het die avond kerstavond. Buiten stond een kerstman, hij knielde naast mijn beide kinderen, gaf ze een tasje en zei;”voor vanavond als jullie bij de kerstboom zitten”.

We lopen door en pakken de boodschappen in de kofferbak van onze auto, we rijden naar huis met natuurlijk kerstmuziek op de radio. Thuis aangekomen sprinten beide kinderen naar binnen en legden de tasjes onder de kerstboom, het zijn de enige dingen die onder de kerstboom lagen want wij vierden toen Sinterklaas.

De kids gingen naar buiten, ze werden al snel door de buurtkinderen opgehaald. Een buurman had een vuurkorf in de tuin gezet en ze moesten hout verzamelen. Rond een uur of twee haalde ik ze op voor een kop thee, ze kwamen gehaast naar binnen want buiten was het gezellig. Ze dronken de thee op en ik vroeg of ze mama nog even een dikke kus wilden geven. Toen de kus gegeven was sprinten ze weer naar buiten.

Een paar uur later stond ik in de keuken als de kids zich weer komen melden, ik vroeg of ze even wilden douchen en daarna de kleren aan willen doen die ze ook op het kerstfeest van school aan hadden gehad. Beide kids kwamen gewassen beneden, ik haalde nog even snel een borstel door hun haar en ze ploffen nadat ze even in de pannen die op het vuur stonden te hebben gekeken op de bank neer.

Ik liep heen en weer tussen de keuken en de woonkamer waar de eettafel staat. Inmiddels was het al rond zes uur in de avond, het koken was de afgelopen jaren een beetje een hobby geworden…

Inmiddels stonden alle bakjes en schalen met eten op tafel, we gingen aan tafel zitten, mijn zoon had alleen maar oog voor het vlees en de broccoli, dat zagen we dan ook vanuit de schalen verplaatst worden richting zijn bord. Ik riep nog even “eet smakelijk” tussendoor.

Dan kwam dat moment waaraan ik nog vaak terugdacht; “Papa waar is mama, met kerstavond hoor je toch samen te zijn”.

Ik begon te vertellen dat we de dag samen zijn begonnen, een gezamenlijke activiteit boodschappen doen en dat we samen nog thee hebben gedronken. Toen is mama vertrokken. “Mama werkt op de ambulance en noodgevallen houden geen rekening met feestdagen. Dat mama vanavond niet bij ons is betekend niet dat ze er morgen ook niet is. Morgen heeft mama een dagdienst en eten we dus ’s avonds gezellig samen. Tweede kerstdag heeft mama weer een late dienst net als vandaag en gaan we overdag aan zee wandelen, bij opa en oma op visite en ’s avonds hebben we een filmavond met chips op de bank”.

Ik bezef me dat het alweer een hele planning is en ik kan met nog goed herinneren hoe de kids mij aankeken, de jongste ging door met de maaltijd, maar de oudste (13 jaar) begon na te denken… “Papa mag ik met mama face-timen”. Natuurlijk was mijn antwoord, als uitzondering leg ik mijn telefoon op tafel en probeer een face-time gesprek op te starten…. Helaas geen reactie, “mama is vast bezig met een inzet” teleurgesteld ging hij verder met zijn eten. Dan opeens lichte mijn telefoon op, het was mijn vrouw die een face-time gesprek op start.

Ik had ze niet vaak tijdens het eten zo gelukkig gezien, mama was er toch bij. En mijn vrouw gaf aan dat ze wel naar de tasjes onder de kerstboom mochten gaan, dat hoefde ze geen tweede keer te zeggen. De tasjes werden geopend en na een chocoladereep die de kerstman erin had gedaan, hadden wij er nog een aantal bioscoopbonnen in gedaan. “Volgende week in de kerstvakantie gaan we naar de bioscoop met elkaar en daarna een hapje eten in de stad”, gaf mijn vrouw door aan de kids via face-time.

Nadat ze mama een goede dienst en een virtuele kus hadden gegeven verbrak mijn vrouw de verbinding, de pager op de achtergrond begon tegelijkertijd te piepen. We vervolgen onze maaltijd en daarna ploften we op de bank om via een (toen nog DVD) Home-Alone te kijken.

 

Toen ik mijn vrouw leerde kennen was ze al verpleegkundige op de IC, na haar zwangerschappen maakte ze de keuze voor de ambulance.

Voor mij was het gewoon, maar onze kinderen bereikten ondanks dat we er altijd over gesproken hadden toch een leeftijd dat er vragen kwamen, voor mij toen onverwacht, maar inmiddels weet ik dat zoals we het toen hebben opgevangen het door de kids gewaardeerd werd.

Ik wil met deze blog mijn waardering uitspreken naar alle dienstverleners van Ambulancediensten, Brandweer, Politie, stadstoezicht, Rijkswaterstaat en anderen die vanwege hun dienstbetrekking niet thuis kunnen zijn tijdens de feestdagen. Ook wil ik alle partners een hart onder de riem steken in de komende periode dat je niet bij elkaar kan zijn.

Een trotse partner van een Ambulance verpleegkundige.

Fijne feestdagen en een gezond 2018.

Papa, waar is mama?
4.8 (96%) 5 beoordeling(en)

2 REACTIES

  1. Goed geschreven!! En zo gaat het bij heel veel gezinnen waarvan een ouder in de hulpverlening of zorg zit! Mijn man en ik werken allebei op een meldkamer (hij van de brandweer en ik van de ambulance) en werken ook met de feestdagen. De hulpvraag stopt nu eenmaal niet op kerstavond …
    Onze kinderen van 18 en 14 jaar zijn ermee opgegroeid en weten niet beter. Daar tegenover staat ook dat we er ook heel vaak wèl zijn en dat ze vroeger weinig naar de oppas hoefden. Door onze onregelmatige diensten was er na school altijd wel iemand thuis.

  2. Dank je wel voor dit artikel. Mooi geschreven en precies zoals het is. Ons werk houdt zich niet aan feestdagen, maar we hebben zeker wel een ‘thuis’ en willen daar na onze dienst graag weer snel en veilig naar terug.

    Fijne dagen gewenst!

Comments are closed.