Home Algemeen Algemeen Onze taken en verantwoordelijkheden onderschat?

Onze taken en verantwoordelijkheden onderschat?

1304
0

Naar een korte afwezigheid ben ik weer teruggekeerd naar de ambulancezorg. Een terugkeer waar ik altijd al naar uitgekeken had. Ik had immers voor ogen om altijd mijn hart te volgen, dit heb ik de afgelopen jaren ook met veel passie gedaan, maar het patiëntencontact bleef altijd lonken, zeker als de “handen uit de mouwen” cultuur je niet vreemd is.

Ik ben net terug binnen de RAV, maar ik wil toch een diepe buiging maken voor mijn collega’s die nog steeds op dezelfde functiewaardering als destijds een enorme verantwoordelijkheid erbij hebben gekregen.

We nemen beslissingen zonder echt de uitkomst van die beslissing te kunnen overzien. Ik was bij een grote GGB oefening waar ik mij liet verbazen over de beslissingen die door de Command and Control moeten worden genomen om het proces op te starten. De beslissingen nemen ze geheel zelfstandig. Er worden beslissingen genomen over de opschaling, de traige en het treatment welke onomkeerbaar zijn voor het verloop van de hulpverlening.

Een enorme pluim, de hulpverlening wordt door de Command en Control draaiende gehouden, de workflow voor aankomende en afvoerende ambulances, de inzet van het MMT en het overleg met eenheden van de brandweer en politie. Op een andere schaal is er in de COPI structuur overleg, daar zitten de OVD-en van de verschillende kolommen eventueel bij te sturen waar nodig. Een korte terugkoppeling naar de Command en Control eenheid was daar voldoende.

Als ik even terug mag kijken trokken we vroeger gewoon onze OvDG aan de jas als het niet liep, deze stond gewoon naast de “eerste auto”.

Een diepe, diepe buiging voor de collega’s welke deze taak op zich hadden gekomen, nadat zij het incident als code20 hadden ingeschat.

Een aantal weken later was het tijd voor een oefening met het MMT, er wordt een eenheid uit de huiskamer gehaald, deze draaien onaangekondigd (met toestemming) de casus. Als “gast” kon ik ook dit mooi overzien, een patiënt met een bedreigde A/B lag in een “huisartsenpraktijk” het MMT was aanvliegend. Na de SITRAP begint met het nalopen van het protocol, al snel kwamen ze erachter dat er een coniotomie uitgevoerd moest worden, de chauffeur vraagt aan de MKA de verwachte aankomst tijd van het MMT. Deze bleek een “noodlanding” gemaakt te moeten hebben ivm een “birdstrike”, dit zou nog 30 minuten duren. Het ambulanceteam handelt hierop direct en past de coniotomie toe. De A/B is weer vrij, er volgt een primary survey overleg van het team over het vervolg, daarna stopt de instructeur de casus.

Vaak wordt er geschermd met het MMT waarop je terug kunt vallen, maar in dit geval ligt de indicatie en de uitvoering bij het ambulanceteam.

Na het reguliere inwerkprogramma was het dan uiteindelijk tijd voor het assessment, zou ik nog wel geschikt zijn voor het werk op de ambulance? Een assessment zo noemen ze het in de volksmond, maar ik vind het een examen. Het heeft alle facetten van een examen, de druk welke opgelegd word, maar ook de uitkomst is voor je verdere loopbaan cruciaal.

Ik mag me weer collega noemen, maar vind het soms best nog moeilijk om met deze verantwoordelijkheid om te gaan. Gelukkig zijn we altijd een team waar we deze soms zware beslissingen samen kunnen nemen.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here