Home Algemeen Algemeen Onafhankelijk van de techniek, is het nog mogelijk?

Onafhankelijk van de techniek, is het nog mogelijk?

534
0

De ambulancezorg is een zorg die continu moet doorgaan, ongeacht tijdstip en omstandigheden, maar is dit nog wel mogelijk?

Kritisch kijkende naar de processen in de ambulancezorg en de meldkamer setting kun je zonder direct aan “doom” scenario’s te denken enige vraagtekens zetten bij de fall-back systemen voor zover deze zijn benoemd.

In dit item wil ik ingaan om een alledaagse ambulance inzet, vanaf melding tot aankomst SEH.

Een melder belt 112 met haar mobiele telefoon, de melding wordt doorgeschakeld naar de MKA. De meldkamercentralist neemt de het gesprek aan, maar de melder lijkt de centralist niet te kunnen verstaan. De centralist blijft antwoorden maar de melder antwoord niet. Een centralist op een andere tafel neemt de melding over, er is direct contact. De eerste centralist komt erachter dat de batterij van de head-set leeg is. De enigszins geïrriteerde melder doet haar verhaal. De melding wordt middels NTS dat op de meldkamer draait ingeschat als A1. Via de RABS wordt de ambulance gealarmeerd, er volgt geen reactie, geen bevestiging. De centralist herhaalt zijn verhaal, er volgt een korte bevestiging, één accu van de portofoon bleek leeg te zijn, maar gelukkig had de ACH de accu wel verwisseld bij aanvang dienst en gaat de eenheid onderweg naar de melding.

Het zou gaan om een intoxicatie bij een kind van 3 jaar, via het MDT worden de gegevens nog even nagelezen. Door de situatie met de lege portofoonaccu is de verpleegkundige zijn tas vergeten waar ook zijn mobiele telefoon in zit met de LPA8 app. Zonder enig gevaar tovert de chauffeur zijn telefoon tevoorschijn en kan de verpleegkundige via de app het juiste protocol tijdens het aanrijden nalezen.

Natuurlijk kunnen we nog veel verder gaan, zoals het weigeren van de botboor, of de bls meter, maar al na deze paar regels is het duidelijk dat we niet meer zonder techniek kunnen. Ik ben me er echter steeds meer van bewust dat de techniek ook kan falen.

Ik heb één keer voor het blok gestaan dat ik ben geconfronteerd met een apparaat dat niet werkte en daar zo van baalde dat ik op zoek ben gegaan naar een voor mij bevredigende oplossing.

Misschien ben ik wel naïef, zie ik beren op de weg maar ik heb voor mezelf een aantal maatregelen genomen. Ik heb altijd mijn LPA boekje bij me, zorg ervoor dat ik volgens een vaste checklist alle door techniek gevoerde onderdelen controleer. Dat blijft niet alleen bij de monitor, maar ook de bls meter, LUCAS, botboor, maglite en zelfs mijn pupillampje. Om ervoor te zorgen dat ik daar altijd op terug kan vallen werk ik met een boekje waarin ik dmv kruisjes aangeef of ik het gecontroleerd heb. Dit naast de lijst die we elke dienst moeten afvinken!

Ik ben me er meer en meer van bewust dat we niet meer zonder techniek kunnen, maar ik wil niet zonder techniek met mijn mond vol tanden komen te staan bij een inzet.

Inmiddels heb ik bij mijn dienst weer voorgesteld om een geprint exemplaar van het LPA in de ambulances te leggen. Per ambulance een telefoonlijst te hebben met de voorkeuze nummers van de GSM zodat indien noodzakelijk we ook via een vaste lijn de SEH´s of anderen kunnen bellen als dat nodig moet zijn. Mijn lijstje zorgt ervoor dat ik zeker weet dat ik voorafgaand aan mijn dienst alles heb gecheckt. Dit zorgt er voor mij voor dat ik met een gerust gevoel, met de hulp van techniek maar in geval van falende techniek ik toch mijn werk kan blijven uitvoeren.

Ik heb binnen mijn dienst er ook op gewezen om deze zaken te inventariseren om zo ook mijn collega´s hierop voor te bereiden.

Ik veracht dat dit snel wordt opgepakt en dat wij niet de enigste RAV zijn die hier mee bezig zijn.