Home Algemeen Algemeen Omstanders schieten te hulp…

Omstanders schieten te hulp…

1150
0

De herfst lijkt er weer aan te komen, wandelaars en fietsers zijn dik ingepakt en sommigen hebben slecht zich omdat de capuchon in de weg zit. Het waait hard en het regent behoorlijk.
Voordat we het weten zitten we op onze knieën op straat, bij een zojuist aangereden fietser.
Normaal reed hij altijd met de auto op en neer naar het werk maar sinds de e-bike op de markt is, pakt hij de fiets zo heeft hij toch elke dag zijn beweging. Mooi alternatief, maar de klap is wel hard aangekomen met een snelheid van ongeveer 24 km uur tegen een auto.
Het slachtoffer heeft veel pijn aan zijn been en hij is erg nat geworden en heeft het koud.
Er zijn omstanders toegesneld om hulp te bieden. Voor het slachtoffer altijd prettig dat er iemand is, waar hij of zij op kan rekenen als je zo hulpeloos op de grond ligt.

Wij vragen om ruimte om te kunnen werken om het slachtoffer zo snel mogelijk op de brancard te krijgen zodat hij droog en warm in de ambulance kan liggen.
Om mij heen bemerk ik van alles, een omstander zit in de fietstas van de patiënt te rommelen, ze vraagt het overigens wel netjes. Maar als je hulpeloos op de grond ligt kun je dan nog wel nee zeggen?

Wij gaan door met het verzorgen. Er loopt politie rond en voor mij gaat nu even de zorg voor onze patiënt voor. Er worden nog opmerkingen geplaatst over het wel of niet plaatsen van een nekkraag. Ik denk bij mij zelf, fijn een paar handjes extra om te helpen, maar laat het vakinhoudelijke aan de mensen over die er voor geleerd hebben.

Al vlot hebben we het slachtoffer in de ambulance waar we hem verder stabiliseren.
Na het inbrengen van een infuus en het geven van de pijnstilling gaat de deur open, de politie vraagt even hoe het gaat aan het slachtoffer. En geeft vervolgens de ID kaart van onze patiënt terug.

Als ik het ziekenhuis wil bellen, pak ik de ID kaart er bij. Ik kijk verbaasd. De foto lijkt niet echt op wie ik in de ambulance heb, geboortedatum heb ik mijn vraag tekens bij. Ik vraag om te checken of ik wel de juiste ID kaart heb. Het slachtoffer, lacht heel voorzichtig tussen de pijn scheuten door. “Het is de ID van mijn vader, die zit standaard ook in mijn portemonnee”. Ik vraag alsnog de gegevens en bel vervolgens de spoedeisende hulp van het ziekenhuis.

Voordat we vertrekken, loop ik nog even naar de agent om te zeggen dat zij de verkeerde gegevens hebben, maar dat wij nu wel vertrekken naar het ziekenhuis. Ik vraag nog hoe ze aan deze ID komen. De agent wist te vertellen dat hij die van de omstanders hadden gekregen.

Gelukkig waren we er op tijd achter gekomen, zo zie je maar weer altijd maar even controleren of je inderdaad met de juiste persoon te doen hebt.
Onderweg bel ik zijn vrouw. Ze pakt al snel haar telefoon op en is ontzettend opgelucht iets van mij als ambulanceverpleegkundige te horen. Het blijkt dat mevrouw vrij snel naar het incident ook gebeld is met haar man zijn eigen telefoon blijkbaar ook door de omstanders, ze waren erg in paniek. En het thuisfront had niet geweten wat te moeten doen, hoe het is met haar man, hoe ernstig is het, naar welk ziekenhuis?
Op het moment dat de omstander met zijn telefoon haar hadden gebeld, was er van dit alles nog niks bekend. Jammer, ondanks de doorpakkende hulp van een aantal omstanders. Had deze mevrouw behoed kunnen worden van een half uurtje stress en onzekerheid.

Vorig artikelAmbulancezorg: Back to the basics
Volgend artikelAlle afsluitingen zichtbaar door LSBS, landelijke blokkade server
Gerda Boonstra
Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega's uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.