Home Algemeen Algemeen “Nog 5 jaar en dan ben ik verpleegkundige”

“Nog 5 jaar en dan ben ik verpleegkundige”

2635
0

In mijn jeugd had ik totaal geen idee wat ik wilde worden. Uiteindelijk besloot ik bij het transportbedrijf van mijn vader te gaan werken. Ik heb op de vrachtwagen gereden waarbij ik enkele jaren door heel Europa heb gereden om groente en fruit te vervoeren. Op een gegeven moment vond ik dat niet meer leuk, maar op de ambulance rijden leek mij wel wat.

In 1998 ben ik aangenomen als ambulancechauffeur bij wat toen nog ‘Ambulancedienst Westland’ was. Tijdens het werken/leren heb ik kort daarna de opleiding tot ambulancechauffeur gevolgd en dit diploma gehaald. Als ambulancechauffeur werkte ik altijd samen met de ambulanceverpleegkundige en het werk als ambulanceverpleegkundige leek mij ook erg leuk en interessant werk. Kort na het behalen van mijn diploma tot ambulancechauffeur besloot ik HBO-V te gaan doen, een deeltijd opleiding die 5 jaar zou duren. Een combinatie tussen werken op de ambulance en leren voor verpleegkundige.

In hoog tempo de ambulance op
In 2005 heb ik mijn HBO-V diploma behaald. Daarna heb ik 1 jaar op de afdeling Cardiologie van HMC en 3 jaar op de Spoed Eisende Hulp (SEH) bij Reinier de Graaf gewerkt als verpleegkundige. Op de SEH heb ik de vervolgopleiding tot SEH-verpleegkundige behaald, een duale opleiding van 18 maanden. In 2009 werd ik benaderd door de GGD om ambulanceverpleegkundige te worden. Een collega waar ik voorheen veel mee samenwerkte op de ambulance had dit een beetje aangezwengeld. Daarna is het allemaal erg snel gegaan en na de sollicitatieprocedure kon ik aan de slag als ambulanceverpleegkundige. Toch wel een droom die uitkwam.

Het werk van Ambulanceverpleegkundige
Wanneer je ambulanceverpleegkundige bent is het werk vaak redelijk overzichtelijk. Je krijgt op enig moment in je dienst een melding van de meldkamer en die sturen de ambulancechauffeur en mij op de patiënt af. Het is dan aan ons om de patiënt ter plaatste te helpen. Hierbij ben ik, voor de verpleegkundige zorg, de eindverantwoordelijke. Het belangrijkste is dat je er snel achter komt wat de ernst is. Vervolgens benader je de patiënt middels een methodiek die op dat moment van toepassing is. Denk in écht acute situaties aan de ABCD methodiek. In minder acute situaties is er meer tijd voor de anamnese. Op basis daarvan maak ik een plan of de patiënt mee gaat naar het ziekenhuis, doorverwezen wordt (bijvoorbeeld naar een huisarts) of thuis blijft na mijn hulp. Ik ga pas weg als er een goede opvolging is die ik volledig vertrouw en waarvan ik weet dat de patiënt zich daar comfortabel bij voelt. Ik wil zodra ik weg ben geen twijfels hebben.

Je moet als ambulanceverpleegkundige een goede inschatting kunnen maken van de patiënt om zodoende een correcte eerste indruk te maken. Heeft deze patiënt écht acuut zorg nodig nu? Moeten we zo snel mogelijk weg richting de SEH? Je kijkt dan voornamelijk naar de houding, de kleur en de ademhaling van de patiënt. Die eerste indruk krijg je al wanneer je over de ‘drempel’ stapt. Naar mate je meer ervaring hebt ga je steeds meer herkennen en kun je sneller die inschatting maken.
Je weet pas écht wat er met de patiënt aan de hand is wanneer je hem/haar ziet, spreekt en meemaakt. Zo komt het regelmatig voor dat ik met spoed naar de patiënt ga en dat het dan toch, gelukkig, mee blijkt te vallen. Maar andersom is ook absoluut wel eens het geval. Dat het minder ernstig wordt gemeld en dat het ernstiger is dan de patient of zijn/haar omgeving denken. En dat maakt het werk erg afwisselend en leuk. Geen dag, geen melding en geen patiënt is hetzelfde.

Als ambulanceverpleegkundige ervaar ik een groot mate van vrijheid. Je bent letterlijk veel buiten en je komt overal. Eigenlijk overal waar mensen onwel worden. Op straat en bij mensen thuis maar ook in de ridderzaal of in musea. Je ziet letterlijk hoe mensen leven, van mooi tot een rommel. Je ziet de onderkant en de bovenkant van de samenleving en alles er tussenin. En ze hebben allemaal een zorgvraag. Iedere patiënt is voor mij gelijk en ik behandel hen hetzelfde. Ieder mens heeft een eigen geschiedenis en stemming maar ik kan daar aardig goed mee omgaan. Natuurlijk zijn mensen wel eens boos of niet blij. Het is dan zaak dat je goed kan uitleggen wat je doet en waarom je het doet. Blijven communiceren is zeer belangrijk. Ik houd altijd voor ogen dat wat voor mij heel normaal of routine is, voor de patiënt dringend of enorm vervelend is.

Johan van Nieuwkerk, Ambulance – en SEH verpleegkundige

“Nog 5 jaar en dan ben ik verpleegkundige”
4.8 (95%) 4 beoordeling(en)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here