Home Algemeen Algemeen Nee, niet naar de wc of onder de douche…!

Nee, niet naar de wc of onder de douche…!

2762
1

Het is bijna het gesprek van de dag in de krant, op tv, thuis en op het werk misschien. Goed dat er een groot taboe is doorbroken. Geschat wordt, dat ca 45% van de Nederlanders ooit huiselijk geweld en/of seksueel misbruik heeft meegemaakt of ondergaan. Wees er van bewust dat ook je naaste misschien betrokken is geweest bij een dergelijke situatie, mocht er over gesproken worden.

#metoo, zijn de voorvallen die eerder hebben plaatsgevonden. (soms maanden of zelfs jaren geleden). Het is goed dat er nu alsnog gehoor aangegeven wordt en er eventueel verdere begeleiding (psychosociaal) gegeven kan worden door professionals.

#metoo, kan veel losmaken. Men kan altijd contact zoeken met het centrum seksueel geweld (CSG), al heeft het voorval al jaren geleden plaatsgevonden. Met het CSG kan overlegd worden of ook politie contact nog gewenst is of dat alleen psychosociaal begeleiding opgestart dient te worden.

Maar wat als een patiënt waar jij bij wordt geroepen, (mogelijk) slachtoffer is van seksueel geweld?

Daar sta je dan in een straat, een gewone woonwijk met een grote gele robuuste ambulance voor de deur. Binnen voel ik mij klein en zo kwetsbaar, toch probeer ik mij professioneel op te stellen. Mijn collega probeer ik in te seinen om maar vooral zo rustig mogelijk te blijven. Ik zie hem steeds kwader worden. Alles mag maar nu niet. We hebben een o, zo niet pluis gevoel, door de vele signalen om ons heen.

Ik zie een jonge vrouw, als een klein meisje in elkaar gedoken in de slaapkamer op bed liggen. Ze zou onwel zijn geweest, waarop een man die ook aanwezig is in de woning, 112 heeft gebeld.

Ik probeer contact met haar te zoeken en ik merk dat zij mij wel hoort en begrijpt maar een antwoord krijg ik niet. Ik heb de neiging om haar aan te raken, haar vast te houden, maar ik weet dat het verstandiger is om dat niet te doen. Wat ik moet doen doe ik wel, maar met handschoenen aan.

Als we even samen zijn, doet ze haar ogen open ze vraagt naar haar vriendin. Ik begrijp haar niet goed en probeer meer duidelijkheid te krijgen. Dan hoor ik de douche stromen. Ik denk oh nee, geen douche. Kan ze onder de douche staan?, vraag ik. De jonge vrouw knikt.

We komen handen te kort hier. De man die ook in de woning aanwezig was, zijn wij uit het oog verloren. Dat is voor latere zorg.  Niet voor die van ons,  maar voor de politie. Mijn collega heeft ondertussen de politie al ter plaatste gevraagd. Die zijn snel met meerdere eenheden ter plaatse gekomen.

Mijn chauffeur blijft bij de jonge vrouw op bed, terwijl ik ondertussen contact probeer te zoeken met het meisje onder de douche. Ik probeer haar gerust te stellen en vraag haar of ze onder de douche vandaan wil komen. Ondertussen krijg ik ondersteuning van een vrouwelijke agente. Samen besluiten we om ze beiden naar het ziekenhuis te brengen. Wij brengen alvast het CSG op de hoogte, die op hun beurt het ziekenhuis gaat inlichten over de komst van de beide jonge vrouwen.

Ze krijgen schone lakens en dekens over, de kleren gaan in papieren zakken. (Plastic zakken breken de DNA structuur af).

De jonge vrouw die op het bed lag, loopt bij de wc langs. In een oog wenk zie ik haar de deur openen. Ik denk neeee niet hier meer naar de wc. Mogelijk heeft ze nog belangrijke sporen bij haar….. Voordat ik het weet druk ik de deur weer dicht. Ik leg haar uit waarom, ze begrijpt het.

Net zoals iemand niet mag eten/drinken bij een trauma tot het tegen deel van eventueel letsel is bewezen, mag een zedenslachtoffer niet plassen of douchen voordat zij lichamelijk is onderzocht en eventuele sporen voor bewijs zijn veiliggesteld. Je hebt namelijk maar één keer een pakkans voor sporen! Later kan dan alsnog besloten worden tot wel/niet aangifte doen.

De eventuele sporen zullen wel worden vast gesteld. Uit de opgevangen urine in het ziekenhuis kan men DNA halen en een SOA test of evt. een zwangerschapstest doen.

Onze taak zit er op.  De twee jonge vrouwen zijn uit een mogelijk nare situatie gehaald doordat een van de meiden heeft gesimuleerd dat ze onwel was geworden, of misschien toch echt wel onder invloed van middelen was. Wij waren gelijk getriggerd door omgevingsfactoren,  dat het hier in huis niet pluis was. Een hulpverlening van weinig woorden. Wel woede, verdriet en onmacht,  maar hopelijk brengt het hen tot een nieuw start in een beter leven.

Nog even op een rijtje waar wij, in de acute hulpverlening aan moeten denken bij een “vers” slachtoffer (vers = waar de daad binnen 7 dagen heeft plaats gevonden en zij die nog niet onder de douche is geweest, nog omgekleed etc).

  • Medisch gaat altijd voor forensisch onderzoek!!!
  • Indien niet nodig, niet aan het slachtoffer komen.
  • Eerste urine opvangen, liefst in het ziekenhuis.
  • Geen handenschudden / handschoenen aan (op de handen of onder de nagels kunnen belangrijke sporen zitten)
  • Geen kauwgom laten kauwen
  • Niet laten eten / drinken
  • schoon laken om slachtoffer
  • Gebruikte verbandmaterialen, (handschoenen (in overleg) bewaren (kunnen DNA sporen op zitten)
  • Kleding liefst in papierenzakken of in een schoonlaken
  • Niet wassen of laten douchen.
  • Overweeg, evt. na overleg een melding bij Veilig Thuis

In het ziekenhuis zal er vervolgens een gesprek plaats vinden met een zeden rechercheur (over o.a. wel of geen aangifte doen). Een zedenteam wordt  samengesteld. De gynaecoloog en/of kinderarts en/of internist gaan samen met forensisch arts en een medewerker van Forensisch Opsporing sporen veiligstellen en een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren.

Daarnaast wordt er ook bloed afgenomen, wonden worden verzorgd en SOA testen worden ingezet. Medicatie wordt verstrekt in overleg met de infectioloog.

Een toegewezen casemanager / medisch maatschappelijk werker zal het slachtoffer waar nodig verder begeleiden (watchfull waiting). Er volgen sowieso drie terug bel momenten na binnenkomst. Er kan bovendien direct psychische hulp worden ingeschakeld.

Kijk door een forensische bril in de acute hulpverlening, een echt “vers ”slachtoffer zien wij niet dagelijks, maar mocht je het wel treffen, wees dan voorbereid. Je helpt de patiënt er echt mee en maakt een eventuele pakkans van een dader groter. Een zorg rondom een zedenslachtoffer vraagt om een multidisciplinaire aanpak. Vanuit de acute hulpverlening kan de samenwerking met onze ketenpartners altijd beter!

 

Nee, niet naar de wc of onder de douche…!
5 (100%) 5 beoordeling(en)

DELEN
Vorig artikelEen bijzonder horloge…..
Volgend artikelEen unieke stage in het buitenland
Gerda Boonstra

Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega’s uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here