Home Algemeen Algemeen Lief kind vandaag ben ik er voor JOU!

Lief kind vandaag ben ik er voor JOU!

2193
8

Een zin die ineens in mij opkwam toen we onderweg waren met JOU!
Vandaag een dagdienst op de ambulance. De meldkamercentralist riep ons op.
Wij werden wij verzocht om een ernstig ziek kindje over te plaatsen vanuit een perifeer ziekenhuis naar de kinder intensive care.

Wanneer zich zo’n rit aankondigt gaan mijn gedachten terug!

Onze patiëntje is met medicatie via het infuus stabiel, maar toch gaat de kinderarts die diverse medicatie mee heeft voor eventuele verslechtering met ons mee.
Mochten er onderweg toch veranderingen in de gezondheidstoestand komen dan kan de kinderarts samen met mij hierop anticiperen. Wij gaan met spoed onderweg richting de kinder IC.
Tijdens de ambulance rit zijn we er voor onze jonge patiënt. Voor haar is het natuurlijk allemaal erg spannend. Wij proberen haar zoveel mogelijk te vertellen wat we doen en zorgen voor de nodige afleiding, moeder zit voor in.

Mijn gedachten gaan terug………………… Ook mijn kind en wij als ouders gingen deze weg!
Gelukkig blijft de gezondheidstoestand stabiel en komen we voorspoedig bij het ziekenhuis aan.
We gaan opweg richting de Intensive Care.
Terwijl wij door het ziekenhuis lopen komen er al veel indrukken op ons allemaal af.
Als je niet anders zou weten kun je denken dat er alleen maar zieke kinderen zijn.
Wat een onbeschrijfelijk verdriet kom je daar tegen.
Onze patiënt proberen we zoveel mogelijk gerust te stellen en bij alles te betrekken.
Mijn gedachten staan niet stil…..en moet mezelf toespreken dat ik vandaag er moet zijn voor het kind bij ons op de brancard.
We lopen de intensive Care op mijn blik gaat gelijk naar het tweede kamertje rechts.
Ik zie dat het kamertje leeg is. Precies voor dat bewuste kamertje wordt gevraagd of wij even willen wachten totdat er een verpleegkundige en arts beschikbaar zijn zodat wij ons patiëntje kunnen over dragen aan hun goede zorg .

Mijn blik gaat over de kinder intensive care en ziet kleine en grote kinderen.
Het ene kind wakker en het andere kind alsof het slaapt aan de beademing.

Grote zorgen…kleine zorgen…veel verdriet…soms zichtbaar…vaak verborgen!

Ik neem de omgeving in mij op en probeer terug te halen wat ik me herinner van het verleden.
Ook mijn patiëntje en haar moeder nemen de omgeving in zich op.
Samen met mijn collega en de kinderarts proberen we er voor hen te zijn.
Maar wie signaleert dat ik als ambulance verpleegkundige hier sta met een brok in mijn keel..en eigenlijk wel wil roepen…dat hier mijn kind op dat bewuste lege kamertje stierf!

Ook ik stond hier een aantal jaren geleden als vader aan het bed van mijn ernstig zieke kind. Onverwacht ziek geworden en in korte tijd van onze zijde weg genomen uit het leven!
Ik bedenk …Maar lief kind vandaag ben ik er voor jou ! Tegelijkertijd besef en weet ik dat ik ook niet kan verwachten dat de mensen op de kinder intensive care waar wij zijn aan mij kunnen zien wat ik hier heb meegemaakt en dat hoeft ook niet tenzij….ik open boek speel maar dat doe ik niet!

Samen met de kinderarts draag ik de zorg van onze patiënt zorgvuldig aan de kinderarts en de intensive care verpleegkundige over. Dan is het tijd om over te schuiven van de brancard naar het bed. Onze brancard is nu leeg…mijn hart gevuld met herinneringen.
Ik geef ons patiëntje een hand en wens haar een voorspoedig herstel.
Mijn blik gaat nog één keer naar het bewuste kamertje waar mijn kind stierf en dan verlaten we door de klapdeuren een herinnering…maar naar ik hoop voor onze patiënt een toekomst!!

Iedere ambulance verpleegkundige of chauffeur heeft zo zijn eigen rugtas mee vanuit het verleden.
Voor een ambulance medewerker die te maken heeft gehad met een ernstige ziekte of een ernstig ongeval of een langdurig verblijf van een familielid/vriend in een hospice…of vul maar in.. kunnen juist deze ritten forse impact hebben.
Het is goed dat wij daar als mede mens ook bewust van zijn en begrip hebben wanneer emoties bij een ambulance team naar boven komen.
Voor ons als ambulance medewerkers is of wordt niet altijd alles gewoon.
Wees je ervan bewust dat herinneringen van ambulance medewerkers vanuit hun eigen privé, juist bij kunnen dragen aan meer begrip voor een bepaalde situatie waarin u zit en tevens de kwaliteit van zorg!

Bepaalde situaties kunnen ook juist zorgen voor emotionele reacties bij het ambulance team.
Het ambulance team voorziet dit niet altijd van tevoren en heeft daarom de mogelijkheid om de zorg over te dragen aan collega’s die anders in de situatie staan.

Ik ben trots op iedere ambulance medewerker die ondanks zijn verleden er toch wil zijn voor zijn medemens. En met steun van uit het eigen team van collega’s ondanks alles hun werk kunnen doen.

Maar ben zeker zo trots op ambulance medewerkers die ook herinneringen hebben uit het verleden en het hierdoor niet meer kunnen op brengen om werkzaam te zijn op de ambulance en daardoor andere wegen in moesten slaan!

8 REACTIES

  1. Thijs, wat bijzonder mooi en ontroerend geschreven en ook zo wáár! Respect hoe je deze hulpverlening hebt gedaan én verwoord. Ben geraakt!

  2. Indrukwekkend verwoord Thijs en wat mooi dat je jouw persoonlijke herinnering deelt. Ook fijn dat jij er mag zijn, als broeder voor andere (en toch ook een beetje jouw) kinderen in de ambulance.

  3. Thijs, Wat heb je dit waanzinnig mooi verwoord.
    Kippenvel en een brok in mijn keel. Momentje van stilte. X

  4. Wauw! Je bent een kanjer! Mooi dat je dit verhaal met ons wilde delen! We zijn net ‘echte mensen’ zeg ik wel eens. Dat blijkt ook uit jouw verhaal.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here