Home Algemeen Literatuur Krijgt een tourniquet opnieuw een plaats in de Nederlandse ambulancezorg?

Krijgt een tourniquet opnieuw een plaats in de Nederlandse ambulancezorg?

4406
0

Het gebruik van tourniquets voor extremiteiten-trauma  is controversieel gebleven gedurende de geschiedenis . De oude Romeinen waren waarschijnlijk de eerste die in het slagveld tourniquets gebruikte.  In de loop der jaren zijn er vele commerciële tourniquets beschikbaar gekomen die de gevouwen doeken en elastisch banden hebben vervangen.  Langzamerhand is het gebruik van tourniquets minder populair geworden, waarschijnlijk vanwege de ischemische complicaties door dat tourniquets langdurig aangelegd bleven tot dat er uiteindelijk zorg (chirurgie)voor de beschadigde ledematen plaats vond.

Sindsdien is het gebruik van Tourniquets onder militaire omstandigheden langzamerhand weer toegenomen. Vooral tijdens recente oorlogen in Afganistan en Irak hebben ze hun dienst weer bewezen.

Onderzoek naar extremiteiten trauma’s van 1994 – 1999 liet zien dat 86% van de slachtoffers die overleden aan een geïsoleerd extremiteitenletsel vertoonde tekenen van leven op de plaats van het ongeval maar eenmaal in het ziekenhuis hadden die geen adequate circulatie meer, waaraan ze uiteindelijk overleden. Bij geen van deze slachtoffers was gebruik gemaakt van een tourniquet door de ambulancehulpverleners ter plaatse.

Verschillende redenen voor het niet gebruiken van tourniquets waren mogelijke zenuwbeschadigingen en diep veneuze trombose wat uiteindelijk het risico op amputatie van arm of been tot gevolg zou hebben. Sinds de  publicaties van deze rapporten wordt het gebruik van tourniquets langzaam steeds meer geaccepteerd, ondersteund met de ervaringen uit recente oorlogsgebieden. Immers; Het moeten missen van een arm of been vanwege een ischemische complicatie staat tegenover het niet overleven van een levensbedreigende bloeding.

De 6e editie van het leerboek PHTLS moedigt het gebruik van tourniquets aan bij levensbedreigende bloedingen aan de ledematen die niet door plaatselijk druk kan worden gestopt. De aanbeveling tot gebruik de oor de PHTLS is gebaseerd op verschillende kleine studies.

Na het verschijnen van de 6e editie van de PHTLS zijn er inmiddels verschillende grotere studies gedaan en is er meer bewijs voor het gebruik van een tourniquet.

PHTLS beveelt het gebruik van tourniquets door ambulancepersoneel aan als met manueel (af)drukken een levensbedreigende bloeding niet onder controle te krijgen is.

Een commercieel verkrijgbare tourniquet die zijn nut in het buitenland bewezen heeft en wellicht ook in Nederland binnenkort op de ambulance verschijnt:

Voor degenen die nog wat meer achtergrond informatie willen lezen over het gebruik van een tourniquet in diverse studies hier nog een review van diverse studies (Engels)

De samenvatting van deze review:

  • Preklinische gebruik van als met manuele druk de bloeding niet onder controle te krijgen is
  • De tourniquet dient te worden geplaatst vóór de bevrijding en voor transport van een slachtoffer. Er is een duidelijk grotere kans op overleving  als een levensbedreigende bloeding gestopt is voor het begin van shock.
  • De druk van de tourniquet wordt opgebouwd tot dat de bloeding stopt. Een extra tourniquet kan naast de eerste tourniquet worden geplaatst als de bloeding  onvoldoende onder controle is.
  • De patiënt dient te worden vervoerd naar een ziekenhuis waar onmiddellijke chirurgische ingrijpen mogelijke is.
  • De tijd van het moment van aanbrengen van het tourniquet dient te worden gedocumenteerd en doorgegeven aan het trauma-team bij de overdracht in het ziekenhuis.
  • Er zijn weinig (of geen) belangrijke complicaties bij het gebruik van een tourniquet . Het is een veilige procedure, en zou moeten worden uitgevoerd door alle ambulance-hulpverleners, het redt levens .

Literature Review:

The first large study to retrospectively review tourniquet use by the U.S. military in Iraq was published in the Journal of Trauma by Beekley, et al.3 The authors reviewed their experience during 2004 in Iraq. This was relatively early in the conflict and widespread tourniquet use among military personnel was still in its infancy. The authors reviewed 67 patients who had prehospital tourniquets placed and another 98 patients with severe extremity trauma who did not have tourniquet placement. The average tourniquet time was 70 minutes (range 5-210 minutes). While a survival benefit to tourniquet use was not demonstrated in this initial study, the authors found that among the most severely injured patients (Injury Severity Score > 15) prehospital tourniquet use significantly improved hemorrhage control. No early adverse outcomes from tourniquet use were noted among the survivors. The authors discuss the challenges faced by providers in the combat environment and recognize that documentation of successful hemorrhage control, tourniquet application time, and vital signs was often inadequate. Furthermore, a comprehensive military trauma database was still under development so hospital records were often suboptimal. This study is significant in that it demonstrated that battlefield tourniquets can safely be applied by prehospital personnel with no significant side-effects. Critics point out the retrospective nature of the study as well as the author’s admitted difficulty in data collection early in the war. As data gathering methods improved over the next several years, future research would expand on this early study

The next two articles are from the prospectively gathered trauma database by the U.S. military in Iraq.4,5 The articles represent the work from a single combat hospital in Baghdad and cover a span of seven months, March to October 2006. During this time, 2,838 patients were admitted with major limb trauma of which 8% (232 patients) had 428 tourniquets placed on 309 limbs. Some patients had multiple limbs injured, while others had an additional tourniquet placed on the same limb if the initial placement did not adequately control hemorrhage.  The average tourniquet time was 1.3 hours.

The first article from this prospective database was published in the Journal of Trauma and evaluated complications associated with tourniquet use.4  Four patients had nerve palsies diagnosed at the level of the tourniquet, three of which improved within a day. Only one patient had mild persistence of his nerve palsy at 6 days. Seven patients had skin pinching, blisters, abrasions, or bruises in the area directly under the tourniquet. Ten blood clots were noted although the surgeons attributed these to be secondary to the injury itself and not to tourniquet use. No patient developed a pulmonary embolus. There was no apparent association between tourniquet time and the development of clots, nerve palsies, pain, or myonecrosis. Nine fasciotomies were done, but all were prophylactic to prevent compartment syndrome and no cases of compartment syndrome were noted from tourniquet use. Nearly all tourniquets were properly positioned (97%). The low rate of complications noted in this study compares favorably with other prior studies from as far back as World War II which all demonstrate little or no morbidity associated with tourniquet placement.

 

The next article, published in Annals of Surgery, represents the first prospectively gathered data to demonstrate the survival benefit of tourniquet use.5 The authors first note five patients who met eligibility criteria for prehospital tourniquet placement who did not receive a tourniquet for various reasons. All five patients were alive in the field, bled to death in the presence of fellow soldiers, and arrived at the hospital 10-15 minutes later without vital signs.  The authors conclude those deaths could have been prevented with early tourniquet placement. They also note that timing is critical to tourniquet placement.  The patient must have a tourniquet in place before the onset of shock. Patients with a tourniquet placed in the absence of shock had a 90% survival rate versus a 10% survival rate in those whose tourniquet was placed after development of shock. The median time to placement after injury was 10 minutes and placement should be done prior to extrication from the vehicle and transport to the hospital.

The final study to review is a continuation of the previous two papers from the same combat support hospital in Iraq.6 The authors conducted this study to see if their initial data supporting the use of tourniquets held up as more patients were enrolled in the study over time. The study population included 499 total patients, with 862 tourniquets applied on 651 limbs. A survival advantage was noted in patients who had a tourniquet applied early, before the onset of shock (96% before vs 4% after). Furthermore, a survival benefit was noted in patients with prehospital application of a tourniquet versus hospital application (89% vs 78% hospital). Complications associated with tourniquet placement, such as nerve palsies, remained extremely low in this study as well (< 1.5%). The authors conclude that early tourniquet application, before the onset of shock, saves lives with little to no associated complications.

Summary:

  • Prehospital tourniquets are indicated if direct pressure or a pressure dressing fails to control hemorrhage.
  • The tourniquet should be placed prior to extrication and prior to transport. There is a clear survival advantage if placement is done prior to the onset of shock.
  • The tourniquet is tightened until hemorrhage ceases. An additional tourniquet can be placed next to the first tourniquet if bleeding control is inadequate following placement of the first tourniquet.
  • The patient should be transported to a hospital with immediate surgical capabilities whenever possible.
  • The time of tourniquet application should be documented and relayed to the trauma team upon arrival at the hospital.
  • There are few, if any, significant complications attributed to tourniquet use. It is a safe procedure, should be performed by all EMS personnel, and saves lives.

 

 

PHTLS Recommendation:

PHTLS recommends the placement of tourniquets by EMS personnel if direct pressure fails to control extremity hemorrhage.

 

 

Bibliography:

  1. Doyle GS and Taillac PP. Tourniquets: A review of current use with proposals for expanded prehospital use. Prehospital Emergency Care. 2008; 12: 241-256.
  2. Dorlac WC, DeBakey ME, Holcomb JB, et al. Mortality from isolated civilian penetrating extremity injury. Journal of Trauma. 2005;59: 217-222.
  3. Beekley AC, Sebesta JA, Blackbourne LH, et al. Prehospital tourniquet use in Operation Iraqi Freedom: Effect on hemorrhage control and outcomes. Journal of Trauma. 2008; 64: S28-S37.
  4. Kragh JF, Walters TJ, Baer DG, et al. Practical use of emergency tourniquets to stop bleeding in major limb trauma. Journal of Trauma. 2008;64: S38-S50.
  5. Kragh JF, Walters TJ, Baer DG, et al. Survival with emergency tourniquet use to stop bleeding in major limb trauma. Annals of Surgery. 2009;249: 1-7.
  6. Kragh JF, Littrel ML, Jones JA, et al. Battle casualty survival with emergency tourniquet use to stop limb bleeding. Journal of Emergency Medicine. 2009. Article in press.

 

 

Bron: PHTLS, http://www.naemt.org “Prehospital Tourniquet Use – A review of the current literature”, Lance E. Stuke, M.D. MPH