Home Algemeen Algemeen In eens is daar een knal… een vreselijke harde knal anders dan...

In eens is daar een knal… een vreselijke harde knal anders dan anders

2382
0

Het is oudjaarsavond, ik zit bij mijn ouders en zusje thuis. Ik zit te wachten tot de klok twaalf uur slaat. 

Ik heb afgesproken om gelijk naar “de keet” te gaan, een jongere hangplek in het dorp.

Daar gaan wij vuurwerk afschieten, gezellig met vele jongeren uit het dorp.

Wij kijken met elkaar televisie en ja het is zover, de klok slaat twaalf.

“Gelukkig nieuwjaar paps en mams, gelukkig nieuwjaar zus !

Doei, ik ga!!!

Mama roept mij nog na: ” voorzichtig aan he !

Ja, ja komt goed roep ik terug, wat kan er toch gebeuren het is altijd bere gezellig.

Het is al groot feest bij de keet, heerlijk drinken we een glas fris, een biertje en de knallen van het vuurwerk vliegen mij om de oren. Het is een gezellige dolle boel, zoals het hoort op oud en nieuwjaarsnacht.

Maar in eens is daar…een knal, wat een vreselijke harde knal, anders als al die andere knallen.

Wat een schrik!!! Ik sta te trillen op de benen, dit voelt en is niet goed.

Ik ben bang, ik wil vluchten maar kan niet vluchten, ik ben aan de grond vastgenageld.

Die harde knal gevolgd door een hele enige stilte … na enige tijd opgevolgd door geschreeuw, gegil, mensen zijn in paniek. 

In de verte zie ik mijn kameraad op de grond liggen.

Er komen mensen aangerend, allen om te helpen, ook ik loop met lood in de schoenen naar hem toe.

Ik zie een bebloed gezicht, hij kermt het uit van de pijn. Zijn oog lijkt wel een snotterig ei. 

Er wordt 112 gebeld en ik, ik sta er verdooft bij te kijken. Wat moet ik doen…?

Ik ga op mijn knieeen bij hem zitten en hou zijn hand vast. Al snel hoor ik sirenes op ons af komen. Iemand roept: ” maak  ruimte voor de hulpverleners, zij komen ons helpen.” En voor ik het weet wordt ik mee getrokken in een medische wereld.

De ambulancehulpverleners zijn erg aardig en kundig, maar dit had hij, wij, of wie dan ook niet gewild. Een feestelijke avond loopt uit tot een dramatisch einde.

In het ziekenhuis komen we van alles tegen oor-oogletsel, brandwonden, actieve bloeding, amputatie en aangezicht letsel, blijkbaar de meest voorkomende vuurwerkletsels.

Ik heb alle letsels voorbij zien komen, soms durfde ik niet eens echt te kijken.

Stilte, ongeloof, onder de indruk van de daadwerkelijk gebeurde beelden van de gevolgen van letsels door (verkeerd) gebruik van (illegaal) vuurwerk. Wat een bizarre nacht.

Ik hoop het nooit in het echt mee te maken, wat heb ik veel geleerd.

Het oog van de kameraad is niet meer te redden, hij gaat zijn leven verder met een kunstoog. Totaal niet stoer dat (illegale) (verkeerd gebruikte) vuurwerk!

Voor deze jongen en ook een deel van zijn vrienden zal het leven niet meer zo zijn, zoals het was.  

Dit was een onderdeel van vuurwerkvoorlichting die jongeren kregen van politie, brandweer, bureau Halt en de ambulancehulpverleners. Hoe moet je omgaan met vuurwerk, voorkom agressie tegen hulpverleners. Zij zijn er om te helpen, geef hen dan ook die kans. 

De jeugd heeft gehoord wat mag en wat niet mag, maar ook de gevolgen: de straf en wie opdraait voor de schade. 

Een korte EHBO les: medische hulpverlening bij vuurwerkongevallen.

Kortom laten zij  respect hebben voor ons als hulpverleners. 

Honderden kinderen hebben ons aangehoord, met veel enthousiasme en voldoening is het gepresenteerd door mensen in uniform uit het werkveld. Ook dat maakte indruk.

Wij weten inmiddels dat er over wordt gesproken, op het plein, in de klas, onder de jeugd bij het fietsenhok. Maar ook thuis aan de keukentafel. Het is een begin, een stuk bewustwording. In de hoop op minder letsel en agressie tegen hulpverleners.

Zelf ben ik oudjaarsnacht aan het werk, ik hoop een deel van de jeugd te kunnen begroeten, met een vuurwerkbril en oordoppen in, zonder zelf daadwerkelijk in actie te moeten komen. We wachten het af.

Allen een goede gezondheid en vredig 2017 toegewenst.

Vorig artikelTe land, ter zee en nu ook… in de lucht!
Volgend artikelAmbulance Oost: Martin-hoorn op alle ambulances
Gerda Boonstra
Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega's uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.