Home Algemeen Algemeen In dienstkleding naar huis: kruisbesmetting

In dienstkleding naar huis: kruisbesmetting

2656
0

De eerste les tijdens mijn inservice opleiding tot verpleegkundige, kreeg ik les van een zeer ervaren ziekenhuishygiëniste. Gekleed in een gesteven wit uniform stond zij voor onze klas, kersverse leerlingen, die hun entree in gezondheidszorg gingen maken. Een van haar eerste woorden waren: “Denk eraan zusters en broeder voor ieder patiëntencontact, altijd eerst handen wassen, overschort aan en bedgordijnen sluiten!”
Het was ten strengste verboden om sieraden te dragen en de dames dienden hun lange haar in een staart te dragen tijdens de dienst. Na iedere dienst dienstkleding in de was en deze geen tweede keer dragen.
Het over straat gaan in je witte uniform was dan ook streng verboden.
Deze boodschap werd ons regelmatig onder de aandacht gebracht tijdens haar lessen over hygiëne.

Kruisbesmetting: Het overbrengen van micro-organismen van plaats A naar plaats B
Deze vorm van overdracht komt veelvuldig voor bij zorgverleners zowel hospitaal als pre hospitaal.Bij ieder patiënten- of slachtoffercontact bestaat overdracht van micro-organismen.

Het was tijdens een van onze vakanties ergens in Nederland, dat wij getuige waren van een fietser die ten val was gekomen en daarbij een lelijke bovenarmsbreuk had opgelopen.
Mijn echtgenote en ik stapten van onze fiets om deze dame hulp te bieden.
Omdat deze dame nogal wat zwaar was, konden mijn echtgenote en ik haar moeilijk verplaatsen. Zij lag namelijk midden op het fietspad. Op dat moment passeerde een collega op de fiets ( manspersoon in ambulance-uniform ). Ik hield hem aan, stelde mij voor als een collega en vroeg of hij even wilde helpen. “Nou, eh, ik ben stagiaire bij de GGD hier, en ga nu zo mijn dienst beginnen.” Met verbazing keek ik hem in de rug na toen hij zijn weg vervolgde.
Inmiddels was 112 gebeld en professionele hulp onderweg.

Na al die jaren blijf ik mij verbazen hoeveel collegae, die ik op straat tegen kom op fiets, bromfiets of auto, naar de dienst (of weer naar huis), in hun dienstkleding.
Realiseren zij zich wel, welk beeld zij uitstralen en welke gezondheidsgevolgen dit kan hebben? Wanneer zij uit hun dienst in deze kleding naar huis gaan, nemen zij micro-organismen van een patiënt die zij die dienst vervoerd hebben regelrecht mee naar hun thuissituatie, echtgenoot, kinderen, en of overige huisgenoten. Andersom nemen zij micro-organismen van thuis (de verkoudheid of de kinderziektes) mee naar kwetsbare patiënten! Jaren heb ik in de repressie gewerkt en mij altijd op de dienst omgekleed. Voor mij geldt nog steeds, mijn echtgenote (kinderen hebben wij niet) is mijn kostbaarste bezit en wil ik niet blootstellen aan deze micro-organismen.
De slager gaat toch ook niet in zijn slagersschort naar huis en de chirurg toch ook niet in zijn operatie outfit?
Ik hoor collega’s die in dienstkleding naar huis gaan in de verblijfsruimte nog zeggen: “Alweer vrouw en kids ziek thuis.” Vragen zei zich niet af hoe dit nou toch kan komen?

Voor politie en brandweer personeel ligt dit anders, deze hebben kazerne of uitruk kleding. Zij kunnen in hun uitgaans- tenue inderdaad overstraat.
Deze kleding is daar ook daadwerkelijk voor bedoeld.

Kleding historie
Toen ik in 1990 bij de Ambulancedienst van de GG&GD in dienst trad, kreeg ik als uniform een grijze pantalon, een lichtblauw overhemd, blauwe stropdas en een donkerblauw colbert aangemeten. De verplegers droegen op dit tenue een epaulet met esculaap en de chauffeurs een stuurwiel. In deze tijd bestond er nog een behoorlijke hiërarchie.
Wanneer wij naar een ongeval gingen werd een witte overjas gedragen.
Aan het einde van de dienst ging deze in de was. Op dit uniform kreeg ik tijdens mijn SOSA opleiding erg veel commentaar, van collega’s die bij hun dienst een wit uniform droegen. “Viespeuken zijn jullie daar, jullie kleding staat stijf van de bacteriën!” En zij hadden gelijk, op dit uniform waren (bloed) vlekken niet of nauwelijks zichtbaar, in vergelijking met collega’s in een wit uniform. In Nederland bestond er binnen de ambulancediensten nog geen uniformiteit van kleding betreft, dit is pas veel later ingevoerd.

Ambulancekleding is voor een ieder die dat wil, vrij te koop in tegenstelling tot brandweer- en politiekleding. Bij de brandweer- en politie-organisatie zijn er voor bepaalde gelegenheden zelfs
kledingvoorschriften. De verwachting is dat er voor de ambulancezorg binnenkort gekeken zal worden naar een vorm van kledingbescherming, net als dat voor onze collega’s van de brandweer en politie geldt. Dit is ook door ambulanceblog opgenomen in het plan van eisen betreffende ambulancekleding.

Nu terug naar mijn boodschap: Realiseren collega’s zich wel wat de mogelijk gevolgen voor thuis (en voor hun patiënten) kunnen zijn door in hun dienstkleding van en naar de dienst te gaan?

Nogmaals, voor mij geldt: Mijn thuissituatie is voor mij het kostbaarste bezit en die wil ik niet blootstellen aan welke vorm of wijze van besmetting. In dienstkleding overstraat naar huis?
Onvoorstelbaar, Onbespreekbaar, Onaanvaardbaar!