Home Algemeen Algemeen Ik geloof het niet!

Ik geloof het niet!

2963
0

Het letsel zien versus het verhaal…………en nu?

Durf het verschil te maken en MELD!

Want er is maar één iemand nodig om mogelijke mishandeling te onderzoeken en nog beter om te stoppen.

Misschien heb je het al gelezen, de meldcode kindermishandeling en huiselijk geweld wordt op 1 januari 2019 aangepast. Stappen 1 t/ m 4 blijven ongewijzigd, stap 5 veranderd wel, en daarbij de rol van Veilig Thuis. Nu beslis je als professional in stap 5 of je meldt of zelf hulp biedt of organiseert. Straks neem je in stap 5 twee beslissingen: is melden noodzakelijk én welke hulp kan ik zelf bieden of organiseren? Binnen de ambulancezorg is en blijft hulp organiseren en dit monitoren erg lastig voor het korte patiëntcontact op het zorgmoment in de acute hulpverlening.

Wij worden gestuurd naar een adres, waar een mevrouw bloedend letsel zou hebben opgelopen aan een mogelijk gevaarlijk lichaamsdeel. Het zou zijn opgelopen door een huis, tuin en keuken ongeval. Binnengekomen zien we een opgeruimd huis, mevrouw zit aan de keukentafel. Tegen haar hoofd houdt ze een theedoek met ice-pack. Ik ga bij haar zitten en kijk onder de ice-pack……inderdaad een gapend wondje bij de wenkbrauw en een opgezwollen rood / blauw verkleurde wang. Ik vraag wat er is gebeurd………een warrig verhaal ontstaat, ook wijkt ze meerdere keren af met wat ik vraag. Ze heeft het over ruzie bij vrienden dat zij per ongeluk een tik zou hebben gekregen terwijl ze ruzie aan het sussen was. Hier in huis zijn geen vrienden, ze zou zelf naar huis zijn gegaan, na de opgelopen tik. Klinkt mij als een vreemd verhaal in de oren, maar wat niet zou kunnen?

We merken een kind van ongeveer 7 jaar op, die doet alsof ze ons niet op merkt. Ze zit heel stilletjes in het hoekje op de bank te gamen. Bij de vraag of er nog meer kinderen zijn (kind check) blijkt er nog een kind boven te liggen van bijna 4 jaar.

Ik richt me even weer op moeder, mijn chauffeur probeert contact te zoeken met het meisje. Ik controleer haar, een hechtwond daar kunnen we niet onderuit op basis waarvan dat is voor mij niet duidelijk. Ik controleer haar verder, ik doe de ABC check. Hoort er gewoon bij vertel ik haar en dan is er meer zichtbaar, ik zie meer onderhuidse blauwe en groen, gele huidverkleuringen. Op plaatsten waar je niet zo maar bloeduitstorting zou verwachten. Ik vraag of ze snel blauwe plekken krijgt:……”Nee, hoe zo? Ik ga bij haar zitten en zeg: “ik maak me zorgen om jou en misschien ook wel om je kinderen, ik zie bij jou vele blauwe plekken, nieuwe maar ook oude……je kunt niet duidelijk vertellen hoe dit nu met je wang en oog is gekomen. Er zijn vele open vragen, je bent mij geen antwoord verschuldigd, ondanks dat maken wij ons oprecht zorgen. Waar zijn dan nu die bewuste vrienden? Heb je een partner? Waar is hij………?”

Mevrouw verteld: “ Ik ben sinds een aantal maanden gescheiden, het ging niet meer. Maar als vrienden hoor! Ze begint te huilen, onder het snikken door zegt ze: “plak er maar een pleister op en laat me maar met rust, had ik maar niet gebeld” mompelt ze nog. “Ik red me wel.” De dochter (7) komt bij haar staan. Ze kruipt tegen haar aan. “Kippenvel”, om dit te zien. “ Mama, er zijn nu toch mensen om je te helpen?. Papa komt nu niet. Toch?” Een niet pluis gevoel bij ons. Ook al zou ze echt bij haar vrienden een ruzie hebben gesust, ook hier in huis is het niet pluis.

We gaan het één en ander organiseren, gelukkig is er een huisarts die de wond wil hechten. De buurvrouw wil wel op de kinderen passen. Van de buurvrouw horen we ook “niet pluis signalen” over dit gezin. Tegen mevrouw zeg ik nogmaals, dat wij ons ernstig zorgen maken over haar toestand en die van haar kinderen. Ze klampt me vast, ze is bang. Bang wat er verder komt. Ik geef aan dat ze in gesprek moet gaan met de huisarts. En ik, ik ga voor jou en je kinderen die mogelijk getuige zijn geweest van huiselijk geweld, veilig thuis inlichten om met jou en je kinderen in gesprek te gaan…….ik deel het mee, ik stel het niet voor…….laat “Veilig Thuis” maar onderzoek doen of het op een waar “niet pluis gevoel” berust is of dat er geen sprake is van lichamelijke mishandeling. Maar ondersteuning met alles wat er bij haar op haar pad komt en anders voor de kinderen wel, is zeker wenselijk. Ik hoop na een overdracht aan de huisarts dat ook hij de draad “zorg” hierin verder oppakt.

Dit is maar één verhaal, van de zo velen. Deze melding was achteraf terecht, de partner had inderdaad losse handjes en zocht haar nog geregeld op voor de seks. Zij kreeg na zijn daad geld voor de opvoeding van haar kinderen. Het sussen van de ruzie bij de vrienden had ook plaats gevonden, het was deels een excuses geweest waar ze zich dacht achter te kunnen verschuilen en misschien heeft ze stiekem wel gehoopt dat wij er door heen zouden prikken dat het niet zo was, zoals het leek.

Zo zie je maar, gevoel volgen, logisch denken, oorzaak gevolg. Letsel beschrijven, feiten verzamelen, en zo ook beschrijven, bespreken met o.a. je collega. Blij met de forensisch opleiding die ik gevolgd heb, waarvan dit één van de lesmodules was.

Geweld in gezinnen vroeg signaleren en zorgvuldig aanpakken is daarom belangrijk. Professionals werken hiervoor met een meldcode:

De vijf stappen van de meldcode:

  1. Breng signalen in kaart
  2. Vraag advies bij veilig thuis en overleg met een collega of aandacht functionaris.
  3. Spreek met ouder en / of kind
  4. Weeg het geweld of mishandeling. Bij twijfel vraag advies aan veilig thuis
  5. Je beslist: zelfhulp bieden of melden.

Om gezinnen waar acuut of langdurig geweld speelt beter te herkennen en te ondersteunen veranderd stap 5.

Professionals moeten straks eerst overwegen of `t nodig is om te melden bij Veilig Thuis en daarna beslissen zij of zij zelf in staat zijn hulp te bieden of te organiseren. Om dit goed te kunnen doen moet elke beroepsgroep een eigen afwegingskader aan de meldcode toevoegen.

Daarin is beschreven welke situatie de veiligheid van gezinsleden zodanig bedreigen dan de melding bij Veilig Thuis altijd noodzakelijk is.

Dit betekend dat het melden van Huislijk geweld en Kindermishandeling minder vrijblijvend wordt voor meerdere beroepsorganisaties.

Er komt dus geen verplichte meldcode maar beter beslissen met vooraf gestelde afwegingskader per beroepsorganisaties, voor bewuster melden.

Er komen dus wel meldafspraken tussen Veilig Thuis en beroepsorganisaties.

Denk hierbij bijvoorbeeld aan de afspraak dat geweld met ernstig letsel altijd gemeld wordt. Net als structureel onveiligheid in een gezin door ernstig verslaving problematiek.

Het afwegingskader maakt ook helder welke hulp professionals zelf kunnen bieden of organiseren om veiligheid in een gezin structureel te herstellen.

Vanaf nu stellen dus de beroepsorganisaties een eigen afwegingskader op, waar professionals per 1 januari 2019 mee gaan werken.

In de acute hulpverlening zal eerst niets veranderen. Stap 5 is voor ons al melden na evt. overleg met MMA / KAM-functionaris of Veilig Thuis, waarbij indien mogelijk voor eigen veiligheid de betrokkenen dit ook door ons wordt verteld.

Heb je zorgen over een situatie blijf de meldcode gebruiken / het protocol 12.5 het landelijkprotocol Ambulancezorg 8.1 en de regionale afspraken volgen.

Meld bij ernstig en acute onveiligheid. Organiseer hulp en zorg voor veiligheid.

Want Durf het verschil te maken en MELD!

Want er is maar één iemand nodig om mogelijke mishandeling te onderzoeken en nog beter om te stoppen.

Tip: lees ook mijn eerdere blog over de gevolgen van kindermishandeling:“Noodlottig ongeval of toch kindermishandeling

Een plaats delict: beschreven van 112-melding tot overleg met Officier van Justitie

Kijk voor meer info op

www.augeo.nl/meldcode.

 

Ik geloof het niet!
4.7 (94.55%) 11 beoordeling(en)

DELEN
Vorig artikelSBAR studie in Amsterdam
Volgend artikelHeb jij geen vakantie?
Gerda Boonstra

Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega’s uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.