Home Algemeen Algemeen Het was op een doordeweekse dag aan het einde van de middag

Het was op een doordeweekse dag aan het einde van de middag

3300
3

Eerdere ervaringen besloten mij tot het schrijven van deze column.

Het was op een doordeweekse dag aan het einde van de middag, ik had OvD-G dienst toen mijn pager af ging.  Inzet reanimatie in een studenten wooncomplex. Jongeman van 19 werd gereanimeerd door mede studenten. Twee ambulance eenheden en het MMT werden gealarmeerd. Brandweer, first responders, inmiddels ter plaatse en bevestigden een reanimatie van een 19 jarige jongeman. Toen ik ter plaatse arriveerde na 12 minuten, waren twee ambulanceteams druk bezig met de reanimatie. Het MMT zette net de landing in. Ik liep naar de kamer naast de ruimte waar de hulpverlening plaats vond en vroeg aan de medestudenten wat er precies was gebeurd. Net op het moment dat zij mij het verhaal wilden vertellen, kwam een van de ambulance collega’s naar mij toe, met de boodschap dat twee van de collega’s last hadden van hoofdpijn en een “loom”gevoel. De CO meters die zij bij zich droegen waren niet afgegaan. Ik gaf direct opdracht de woning met z’n allen te verlaten en de reanimatie buiten of in de ambulance voort te zetten. Via de meldkamer liet ik direct de brandweer alarmeren i.v.m. mogelijk CO lekkage in de woning. Eenmaal buiten gekomen, hadden zich rond de woning een aantal buurtbewoners en fotografen opgesteld. Ik riep “iedereen op afstand van 50 meter!” Enkele buurtbewoners en een aantal jongelui met een fotocamera volgden direct mijn aanwijzingen op. Ik liet de politie een lint spannen als afzetting, in afwachting van de brandweer. Tot mijn verbazing bleven twee fotografen binnen de door mij aangegeven 50 meter afstand hun foto’s maken. Ik deed nogmaals het verzoek de 50 meter afstand te respecteren i.v.m. de veiligheid, waarop ik een aantal overweldigende opmerkingen naar m’n hoofd kreeg: Wie ik wel was om dat te bepalen, zij hadden een officiële perskaart en waren niet van plan afstand te nemen, en dat ik een knappe jongen was als ik dat voor hun ging bepalen. Verder opmerkingen zal ik jullie besparen.

Inmiddels was de brandweer gearriveerd en adviseerde ons 100 meter afstand aan te houden. Ik overlegde met de politie of zij dat wilde verzorgen. De twee fotografen waren absoluut niet van plan dit advies op te volgen. Uiteindelijk kwam de sterke arm der wet eraan te pas en werden de fotografen in het inmiddels ingerichte persvak gezet. Met verbazing heb ik achteraf hiervan kennis genomen. Wij geven op basis van onze bevindingen een advies in het belang van onze eigen veiligheid en de veiligheid voor de volksgezondheid. Hechten zij meer waarde aan mooie plaatjes dan aan hun eigen veiligheid?? Onvoorstelbaar!

Na meer dan 30 jaar ervaring op straat met uiteenlopende incidenten met mogelijk gevaarlijke stoffen blijf ik mij verbazen van de keuze van dit soort media. Uiteraard zijn er gelukkig een aantal verslaggevers die de aanwijzingen wel opvolgen.

Inmiddels waren de twee ambulanceteams met het slachtoffer vertrokken naar het ziekenhuis. Ik wikkelde nog e.e.a. af en vertrok richting huis, het was inmiddels etenstijd.

De volgende dag bij de overdracht op de ambulancepost vertelde ik dit verhaal aan mijn collega,  die met het volgende verhaal kwam:  Een ongeval met een fietser en een personenauto in de stad. Het slachtoffer werd op straat gereanimeerd ten gevolge van van het letsel. Ook daar hadden verschillende fotografen zich naar de plaats van het incident begeven en een aantal “mooie” foto’s gemaakt.  Nog druk met het incident bezig werd mijn collega gebeld door de meldkamer. Ouders hadden de meldkamer gebeld, ze hadden via Facebook kennis genomen van dit incident en de fiets van hun dochter herkend. Zij vroegen of het inderdaad om hun dochter ging.

Onvoorspelbaar, het nieuws is al eerder via de media verspreid, voor wij of de politie de ouders/familie van betrokkene(n) op de hoogte kunnen stellen. Ik heb maar één boodschap: respecteer de privacy van slachtoffers en/of andere betrokkenen. Het kan ons allemaal gebeuren! En willen wij of onze naasten dan op deze wijze geconfronteerd worden via de media?

Gelukkig hebben wij ook zeer positieve ervaringen met een aantal fotografen, zo hebben wij inmiddels al jaren, twee van deze fotografen als zzp’er bij ons in dienst. Regelmatig hebben wij met hen bijeenkomsten om hulpverleningen te evalueren en van elkaar te leren.

3 REACTIES

  1. Beste Hans,
    Dank voor je reactie. doen wij al. Echter deze zijn daar niet gevoelig zo. Daar laat ik het bij.

    Gr

    Reggie

  2. Waar ik positieve ervaringen mee heb is om via communicatie een meeting te organiseren tussen jullie en betreffende fotografen. Spreek het op een rustig moment naar elkaar uit en probeer het wederzijds respect te houden. Uiteraard moet dat laatste ook van beide partijen komen. Vaak wil dit helpen en is oogcontact in de toekomst meestal voldoende op een plaats incident.

  3. Ik begrijp het niet, wat bezield die mensen! Iedere keer word ik weer woedend als ik soort verhalen lees.

    Je kunt dit soort mensen alleen ‘raken’ in de portemonnee (boete en/of definitief inbeslagname foto apparatuur) of tijdelijk hun vrijheid af te nemen (gevangenisstraf)

Comments are closed.