Home Algemeen Algemeen Het einde van een druk & intensief dynamisch 2016 nadert…

Het einde van een druk & intensief dynamisch 2016 nadert…

462
0

De meeste collega’s hebben de vakanties  er weer op zitten en bereiden zich voor op de feestdagen.  De verschillende mails beantwoorden,  stageverzoeken beoordelen en toewijzen, en de hele dag collega’s aan mijn bureau verschillende met vragen zijn van blijvende aard.  En ook mijn telefoon staat niet stil, ik beantwoordt vragen over stageverzoeken, vacatures, het gaat maar door.

Voor regionaal opleidingscoördinatoren ambulancezorg  is het tijd voor het afronden van de scholingen 2016 en het opstellen van het activiteiten jaarplan 2017, met daaraan de financiële begroting.

Verschillende activiteiten gaan meer vorm en duidelijkheid krijgen, zoals de pilot trainee voor de BMH. Vanuit de politiek komt er nu meer duidelijkheid, er zijn juridische kaders opgesteld. De landelijke werkgroep positionering BMH, probeert RAV’s te stimuleren tot meer stageplaatsen en mee doen in het trainee traject. Veel RAV’s hebben nog steeds een tekort aan gediplomeerde ambulanceverpleegkundigen ,  gespecialiseerde (IC, Anesthesie en SEH)  verpleegkundigen die hiervoor opgeleid willen worden zijn moeilijk te vinden in bepaalde regio’s.  Er  is zelfs een regio die pas afgestudeerde basisartsen wil opleiden om binnen de sector aan het werk te gaan.

Hierbij een toch wel grappig telefoontje, van een voorbeeld dat er toch nog wel enige belangstelling bestaat voor de functie van ambulanceverpleegkundige. Mijn gsm gaat als ik in de auto zit, het  secretariaat heeft een meneer aan de lijn die belangstelling heeft voor de functie van ambulanceverpleegkundige, waarop ik direct antwoordde, verbindt maar door. Wie weet een geschikte kandidaat, dacht ik!

Ik krijg een  vriendelijk man aan de lijn die informeerde naar de functie van ambulanceverpleegkundige en de opleiding die hij dan moest volgen.  Ik vertelde hem, wat de instroomeis was. Hij vertelde  in het bezit te zijn van een IC opleiding, echter had hij geen recente zorg ervaring meer, of dit een probleem was. Ik zei dat dit niet direct een probleem hoefde te zijn, mij nog niet realiserend hoelang hij geen zorg ervaring meer had.  Omdat hij hier iedere keer weer op terug kwam, vroeg ik hem, hoelang hij dan geen zorg ervaring meer had. “Hij antwoordde ruim20 jaar niet meer. Ik werkte tot voor kort in een commerciële functie, maar de organisatie gaat reorganiseren, en mijn functie komt te vervallen. Van het UWV moet ik nu solliciteren, dus vandaar dat ik bij u uitkom. Bij navraag bleek de heer 62 jaar te zijn. Vriendelijk heb ik hem uitgelegd dat wij van zijn diensten geen gebruik zullen maken. Hij had hier begrip voor, “maar ik kon altijd een poging wagen toch?”

Veel ambulanceregio’s hebben dit jaar deelgenomen aan het oefenen met de multi partners, brandweer, politie, gemeenten, huisartsen en huisartsenposten, waarin het nieuwe GGB model centraal heeft gestaan.  Uit verschillende reactie van collega’s maak ik op dat het lastig blijft om het oude opschalingsmodel van de eerste wagen procedure en het Sigma los te laten, en over te gaan naar de comand and control structuur met de verschillende taakverantwoordelijken.  Ik heb landelijk verschillende oefeningen in opgeschaalde zorg mogen bijwonen, en mijn ervaring en conclusie is dat onze collega’s in de verschillende regio’s zich goed hebben geprepareerd op dit nieuwe model. We mogen van hen niet verwachten dat deze nieuwe werkwijze al direct “vorm” krijgt. Ook hierin blijft het spreekwoord oefenen baart kunst. Ik ben ervan overtuigd dat deze nieuwe werkwijze over een aantal jaren net zo vertrouwd zal zijn als het oude model!

Maar ook voor onze brandweer collega’s is deze nieuwe methode van werken in opgeschaalde zorg  even wennen. Met name voor hun beeldvorming is het lastig dat de eerste  3 eenheden, De command and control, taakverantwoordelijke triage en taakverantwoordelijk treatment alleen bezig zijn met het opzetten van de opschalingsstructuur.  Gelukkig besteden regio’s aan de voorkant veel tijd om dit onder onze brandweer collega’s onder hun aandacht te brengen.

En ik blijf mij iedere inzet bij een ongeval waarbij ernstige slachtoffer betrokken zijn, verbazen aan de vele jonge “vak fotografen” die vaak van heel dichtbij foto’s maken. Foto’s waarvan ik zeg, wil je dit op zo’n jonge leeftijd al op je netvlies hebben staan.  Het gaat hierbij niet om de beroepsfotografen die al jaren lang ervaring hebben met het vastleggen van deze beelden en weten hiermee om te gaan.  Tijdens een van mijn OVDG diensten, heb ik zo’n jong knaapje hierop aangesproken. Hij wilde foto’s maken van een slachtoffer die met beide benen in een landbouwmachine had vast gezeten.  Toen ik hem hierop aansprak, kwam even later zijn vader naar mij toe, om mij op persvrijheid te wijzen. Misschien kan ik het die jongen niet eens kwalijk nemen, maar dat ook zijn vader zo reageert irriteert en verbaast mij toch enigszins.

Samen met mijn echtgenote sluit ik dit jaar af met dienst draaien. Zij als medisch achterwacht en ik OVDG dienst.  Ik kijk terug  op 2016 als een zeer dynamisch ambulance jaar.  En de dynamiek gaat verder in 2017!

Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor zijn of haar inzet voor het realiseren van een actueel artikel voor het ambulanceblog, en jullie een goed uiteinde en een gezond 2017 toe te willen wensen.  Diegenen die dienst hebben , een goede maar ook veilige dienst met deze feestdagen.