Home Algemeen Algemeen Ethisch dilemma

Ethisch dilemma

1290
3

Vorige week mocht ik naar een verpleeghuis onder A1. De melding was een benauwde man van 82 jaar met een saturatie van 72% Toen ik de kamer binnen kwam zag ik dat het erg slecht ging met dhr. Hij was in shock gedecompenseerd en had ernstig longlijden. Een blik op zijn voorgeschiedenis leerde dat hij ernstig kleplijden had en niet geopereerd kon worden. Hij had wel een NTBR beleid maar een “wat als gesprekje was er nooit gevoerd”. Toen ik de familie vertelde dat ik de situatie zeer ernstig vond en dat dhr w.s ging overlijden ontstond er wel enige verwarring, ook bij de coördinerend verpleegkundige die dhr. had ingestuurd naar de SEH
Dit soort discussies wil je eigenlijk helemaal niet aan het bed, zeker niet in acute situaties maar de vraag is dan hoe je dit kunt voorkomen. Dhr. is vervolgens meegenomen en kort daarna overleden, alleen op een kamertje.
Ik heb vervolgens de specialist gebeld met de vraag waarom hij dhr. geaccepteerd had en hij gaf ook wel toe dat overlijden in een ziekenhuis een zwaktebod was.
Dit soort ritten staan niet op zichzelf. De laatste week had ik drie van dit soort gevallen. Als je er dan vanuit gaat dat de leeftijdsgrens en de co morbiditeit steeds verder oploopt dan is het einde nog lang niet inzicht.

Mijn chauffeur geeft reanimatielessen aan huisartsen en die heeft dat wel eens nagevraagd waarom dit niet gebeurd. Als antwoord wordt dan soms gegeven dat ze daar geen tijd voor hebben in de 10 minuten van hun consult. Als de huisartsen het niet meer doen wie dan wel.

Persoonlijk vindt ik dat je het recht hebt om op een waardige manier afscheid te nemen van dit bestaan en niet dat er in je laatste ademteugen nog aan je getrokken wordt als er geen duidelijk beleid is maar ik ben erg benieuwd hoe jullie daarover denken en hoe dat binnen jullie dienst geregeld wordt of juist niet.

Vorig artikelAmbulanceblog Quiz weer beschikbaar
Volgend artikelWaar geen weg is moet je hem maken

3 REACTIES

  1. Er ontstaat steeds meer (noodgedwongen) een rol voor de ambulanceverpleegkundige in de beslissingen bij de zorg rond het levenseinde. Waar huisartsen, verpleeghuisartsen en medisch specialisten steken laten vallen zijn we genoodzaakt om naar beste kunnen en bevinding van zaken te beslissen. Medisch- en niet te vergeten ook verpleegkundig zinloos levensverlengend handelen is ethisch niet verdedigbaar. Patient naar een ziekenhuis of andere instelling verslepen omdat een arts og familie dat graag wil, wat vind de patient er zelf eigenlijk van? Wij zijn de advocaat van de patient, zeker in dit soort situaties. Door een helder en eerlijk beeld te schetsen naar patient, familie en andere betrokkenen over de situatie en het waarschijnlijke verloop / risico’s voor de patient kan een passende beslissing worden genomen. deze week nog; reanimatiebeleid: familie wil graag dhr laten reanimeren, verpleeghuisarts acht dit medisch zinloos op basis van wetenschappelijk onderzoek bij deze patientencategorie, toch maar reanimeren’ ik heb me aan het evidence based overweging gehouden en niet reanimeren aangehouden.

  2. Altijd lastige situaties. Als ik dit zo lees en de tijd heb om te overdenken zou ik er voor kiezen om opdat moment te bellen met de insturend arts met de vraag of dit echt de beste zorg is, of dat er misschien gekozen moet worden voor comfort bieden en de keuze te geven thuis te overlijden. Wat is zijn verwachting van het insturen?
    M.i.z. zitten we soms nog te vast in patronen. In dit geval iemand is “slecht” dus we sturen in.

  3. Goede ambulancezorg betekend idd ook dat je mensen juist thuis laat en in samenspraak met arts zorgt dat patiënt comfortabel is.
    Recent arts verpleeghuis overruled tot grote tevredenheid van patiënt en familie.

Reacties zijn gesloten.