Home Algemeen Algemeen Emotioneel trauma als beroepsrisico van de meldkamercentralist

Emotioneel trauma als beroepsrisico van de meldkamercentralist

1570
0

Dit artikel is een bewerking van het originele artkel door Tracey Barron in The Journal of Emergency Dispatch van November 2014 en is gebaseerd op een onderzoek van Clint Browers van de University of Central Florida en de International Academies of Emergency Dispatch onder de de deelnemers aan de internationale meldkamerconferentie Navigator 2014. Het gehele onderzoek zal binnenkort worden gepubliceerd in de Annals of Emergency Dispatch and Response.

Jan de Nooij (@jandenooij)

De meldkamer stress factor herbevestigd

De voorlopige uitslag van een onderzoek wat werd gehouden onder de deelnemers aan de Navigator 2014 conferentie draagt bij aan de groeiende hoeveelheid wetenschappelijke literatuur waaruit af te leiden valt dat stress als gevolg van secundaire blootstelling aan emotioneel trauma, een beroepsrisico is voor brandweer, politie en ambulancezorg centralisten in de meldkamer 112.

Belangrijke bevindingen uit dit onderzoek zijn dat centralisten een niveau van secundaire stress ervaren wat 30 procent hoger ligt dan het niveau wat wordt ervaren door ziekenhuisverpleegkundigen die deelnamen aan een onderzoek met dezelfde criteria als dit onderzoek.

Compassie Moeheid en Acute Stress Stoornis

De mate van ‘burnout’ is ook groter bij centralisten waarbij bijna 25 procent van de respondenten één of meerdere symptomen van Compassie Moeheid meldde. Dit is een toestand van emotionele, mentale en fysieke uitputting die wordt veroorzaakt door excessieve en voortdurende stress die in een vergelijkbaar onderzoek bij ziekenhuisverpleegkundigen bij 22 procent voorkwam.

Tevens bleek dat bij de 189 respondenten in dit onderzoek bij 17 procent  aan één of meer criteria werd voldaan die gelden voor een Acute Stress Stoornis als werd gekeken naar incidenten die de respondenten de afgelopen 30 dagen hadden meegemaakt tijdens hun werkzaamheden als centralist. Hierbij wordt Acute Stress Stoornis gedefinieerd als acute stressreactie “die kan optreden in de eerste maand nadat een persoon is blootgesteld aan een stressvolle gebeurtenis”.  Er kan daarbij sprake zijn van intrusies (niet gewenste en zich opdringende gedachten), dissociatie (gevoel hebben niet in de realiteit te staan), negatieve stemming (geirriteerd zijn), vermijdingsgedrag (vermijden van sociale activiteiten) en verhoogde prikkelbaarheid.

Het soort incidenten waarbij verschijnselen van Acute Stress Stoornis werd gemeld door centralisten betrof het helpen van melders bij natuurrampen, industriele incidenten, geweldsdelicten en verbrandingen.

Eerder onderzoek wordt bevestigd

Bovenstaande uitkomsten bij een relatief kleine groep bevestigen de uitkomsten van eerder onderzoek zoals dat werd verricht door Roberta Troxell in 2008 bij 497 centralisten in de VS. In dit onderzoek vertoonde ruim 16 procent verschijnselen van compassie moeheid en burnout.

In het onderzoek tijdens Navigator 2014  bleken de volgende factoren bij te dragen tot stress:

  • hoeveelheid werk die niet werd gewaardeerd door het management, gebrek aan scholing en training en andere door organisatiefactoren geluxeerde stress. Geen van de deelnemers in dit onderzoek gaf aan dat slechte onderlinge communicatie leidde tot stress.
  • Verkeersongevallen werden genoemd als het soort melding wat de meeste stress opriep, gevolgd door suicide meldingen, gevolgd door noodsituaties met kinderen, gebouwbranden en hulpvragen van slachtoffers die zelf 112 belden. Het betrof hier situaties die maximaal 30 dagen terug gingen en dus niet over de gehele carriere van de centralist.

Bij dit onderzoek bleek dat een meerderheid van de respondenten zowel brandweer, politie als ambulancemeldingen aannam en als dat niet het geval was dat men dan meestal werkzaam was als centralist voor ambulancezorg. Van de respondenten was 133 vrouw en 56 man. 50 respondenten waren tussen de 13 en 19 jaar werkzaam als centralist.

Professionele “Quality of Life”

De gevolgen voor de kwaliteit van leven van centralisten in dit onderzoek werden onderzocht met behulp van de Profesional Quality of Life Scale (ProQOL), een algemeen gebruikte manier om de positieve en negatieve effecten van de hulpverlening aan derden te meten. De ProQOL heeft maatstaven voor compassie tevredenheid, compassie moeheid en burnout.
Het zal niet verrassend zijn dat dezelfde factoren die leiden tot compassie tevredenheid ook verband houden met compassie moeheid: hulp geven, de organisatie, de collega’s en de eigenwaarde van de centralist.

Samenvattend en concluderend (niet in het artikel maar door @jandenooij)

Het werk als meldkamer 112 centralist kent veel momenten van grote stress waardoor er bij een (te) groot aantal centralisten verschijnselen van compassie vermoeidheid, acute stress en verminderde kwaliteit van levensgeluk ontstaan. De stress in een meldkamer lijkt groter te zijn dan die wordt ervaren door ziekenhuisverpleegkundigen in een acute hulpverleningssituatie.
Vast staat dat daarmee emotionele trauma’s moeten worden gezien als een beroepsrisico voor meldkamercentralisten en dat hiervoor de juiste aandacht in de organisatie nodig is en de juiste maatregelen moeten worden genomen ter preventie en ter herstel.
Dit bewijst opnieuw dat de meldkamer centralist een unieke professie uitoefent met unieke bedreigingen én gelukkig ook kansen. Het wordt daarom, zoals ik al  stelde in een eerder artikel op deze site, tijd dat we het vak meldkamercentralist erkennen als een aparte professie met eigen behoeften en kansen.

bron: meldkamer112