Home Algemeen Algemeen Een zwoele zomeravond: het blonde meisje onder het bloed

Een zwoele zomeravond: het blonde meisje onder het bloed

5708
2

Het was een warme zwoele avond, geen pieper maar een telefoontje: een vader is compleet in paniek, hij kan niet duidelijk uit zijn woorden komen. Hij weet niet meer wat hij zou moeten doen en heeft daarom de ambulancepost maar gebeld. De toon is gezet, dit voelt niet goed. Ik schrijf snel het adres op en we stappen in de ambulance. Ik meld mij in bij de meldkamer dat we onderweg gaan naar een telefoontje wat zojuist heeft plaats gevonden. Het betreft een ongeval met een kind. De centralist zegt: “prima, ik maak er een urgentie 1 van”

We rijden door het bewuste dorp, mensen denken zo dat gaat hard wat zou er zijn…..gelukkig voor de ramptoeristen rijden we het dorp ook weer uit. Het betreft een adres in het buitengebied.

Als we een lange weg in rijden, die wij vervolgens geheel uit moeten rijden. Zien we nog een oudere dame op de fiets, ik denk bij mij zelf, die kan ook wel een hartverlamming krijgen als haar de ambulance met sirene voorbij stormt. Want ook zij, blijkt later, is onderweg naar haar zoon en kleinkinderen.

Ja gelukkig we zien het huisnummer duidelijk aan de kant van de weg. “Kijk, hier moeten zijn”. De chauffeur die net klaar is met zijn opleiding stuurt de ambulance vakkundig de laan in naar het huis. En ineens daar staat ze, een meisje van een jaar of zeven met alleen een wit onderbroekje aan, geheel onder het bloed. Och meisje toch, wat is hier allemaal gebeurd, denk ik. De kleine meid met lang blond krullend haar wijst en zegt:”jullie moeten daar zijn. Ik loop wel achter jullie aan mijn broertje heeft hulp nodig”. oh wauw we zijn onder de indruk, ik waarschuw mijn collega wees voorbereid het jongetje kan wel dood achter het stookhutje liggen. Ik heb geen idee!

Met enige spanning rijden we de oprijlaan door.

Ik stap uit en zie een jongetje van ongeveer vijf jaar, in en in bleek, hij ligt in een zomerstoel bij de voordeur. Gelukkig praat hij nog. Ik zie een handdoek om zijn hand, vader zegt: hier zit een hele diep snee, is dat het enige of heeft hij nog meer verwondingen? Maar ik kan zo in de eerste blik niks ontdekken. “Oh” zeg ik, “is dit alles.” Oei gelijk heb ik spijt. Dit komt stom over richting vader, maar wij gingen er vanuit: een zeer ernstig ongeval wat zelfs tot de dood had kunnen leiden daar waren wij op voorbereid. Ik verbeter mij gelijk en zeg: “oke, dan gaan we daar naar kijken, gelukkig maar.” Ik vraag de collega om de brancard te pakken. Hij moet eerst maar plat liggen. Om zijn arm zit een hele grote handdoek gewikkeld.

Ik vraag wat is er gebeurd, kun je mij dat vertellen? Mag ik even onder de handdoek kijken? Het jongetje blijft zwijgen. Terwijl ik de handdoek voorzichtig van de kleine arm afwikkel. Hoor ik een zacht stemmetje zeggen: “Dat heb ik gedaan”, het is zijn zus. Het meisje wat de ambulance aan het begin van het pad keurig heeft opgevangen.

Ik draai mij om en zeg: “wat goed van jouw, kun jij mij dan misschien ook vertellen wat er gebeurd is?” Maar helaas ook zij verschuilt zich ineens achter haar vader en is ook niet van plan om nog heel veel meer te vertellen. Terwijl ik kijk in de handdoek zie ik een grote zeer diepe wijkende wond, van enkele centimeters lang. De wond kent scherpe randen, wat zou kunnen passen bij glas / snij verwonding. Het heeft behoorlijk gebloed. We spoelen de wond uit, om de nodige glassplinters te verwijderen en we plaatsen een drukverband. Het jongetje is vasovagaal. Niet happy. Hij is zichtbaar onder de indruk.

Ik vraag de chauffeur neem het jongetje maar mee in de ambulance en geef hem de Good Will beer. Ik aai de jongen nog even over zijn bol. Dan ga ik nog even met vader praten en binnen kijken.

Samen met vader loop ik het huis binnen. Gelijk vanuit de gang naar de kamer zien we de boosdoener, een deur met glas en deze is aan diggelen. Overal liggen kleine glassplinters. En er is een bloedspoor zichtbaar die ons leidt naar de badkamer die door de woonkamer heen te vinden is. Indrukwekkend. Wat een chaos.

De wasbak zat onder het bloed en overal zie ik kleine bebloede handafdrukken.

Tja, maar wat er nu werkelijk heeft afgespeeld, ook vader weet het niet. Hij had de kinderen op bed gebracht in zijn beleving hadden ze liggen te slapen. Maar die donderstralen zijn uit bed gegaan op het moment dat papa even met de hond aan de wandel ging. Dat hij werd gebeld door zijn dochter dat er een ongeval was gebeurt en dat haar broertje onder het bloed zat dat was duidelijk. Maar hoe dit gekomen is blijft lange tijd een mysterie.

Ook vader krijgt inmiddels last van vasovagale prikkelingen. Hij gaat er er bij zitten. En voelt zich schuldig over wat er allemaal is gebeurt. Ik vraag het meisje of ik haar ook even mag bekijken, ze zit echt van top tot teen onder kleine sneetje van de glassplinters vandaar dat ze er zo bebloed uit zag. Vader had verteld dat zijn moeder/oma onderweg was en zijn vrouw aan het werk. Ik bel nog een broer en een zus van de vader of die hier even een handje kunnen helpen. Het meisje moet even goed gedoucht worden, dat lijk verder mee te vallen. Het jongetje nemen we mee. Vader, komt weer in paniek over hij kan het niet overzien, hij moet bij zijn dochter blijven want er is nog geen hulp en hij wil met zijn zoon mee want die moet naar het ziekenhuis.

Ik kijk hem aan en zeg: “kom ga even zitten.” Drink even wat, doe maar rustig, het komt goed. Jouw zoon is in goede handen, ook ik ben moeder ik zal goed voor hem zorgen. Jij moet nu eerst voor jouw zelf en je dochter zorgen, zodra er hulp is en jij bent in staat naar het ziekenhuis te komen, dan zie ik jouw daar.

De vader knikt. “Ja, maar. Nee, het is goed zo.”

Ik stap bij mijn collega en de jongeman in de ambulance, hij ziet nog steeds lijkbleek, of we nog wat moeten doen,vraagt de collega. Ik zeg nee, ga maar onder blauw naar het ziekenhuis. Ik vind het prima zo. Ik wil hem zo snel mogelijk overdragen aan de arts daar hebben we allen baat bij.

Opgelucht zie ik de oudere dame “oma” op de fiets, op ons wachten aan het begin van de oprit. We zeggen dat we met de kleinzoon naar het ziekenhuis gaan en dat haar hulp zeer gewenst is hier bij vader en de kleindochter. “Prima” , zegt ze dan ga ik daar heen. Ook zei ziet er geschrokken uit.

Het jongetje huilt, lijkt bang en ik stel hem gerust. Ik zeg we gaan naar een dokter het komt allemaal wel goed. Ik geef hem een kus op de wang.

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis. Vraagt de arts waar de ouders zijn , ik zeg: “ik ben ook moeder, ik blijf zolang als nodig is.”

Even later hoor ik de vraag nogmaals gesteld worden nu aan de verpleging, zei zeggen: “geen idee zal kijken in de wachtkamer, of de ouders er al zijn.”

De dokter komt weer, het letsel lijkt behoorlijk. Dit lijkt uit te draaien op een operatie. Later blijkt ook dat na zes uur opereren er zes pezen, een veneus bloedvat en een zenuw compleet zijn doorgesneden.

Nogmaals “uit” de dokter zich over de ouders, met de vraag waar ze zijn. Ondertussen trek ik mijn ambulanceblouse uit en sta ik in een donkerblauw t – shirt. De porto geef ik aan mijn collega, ik zeg tegen hem. “Regel het maar met de meldkamer en hoofd van dienst, voorlopig blijf ik hier bij deze jongeman”.

De dokter kijkt mij verbaasd aan. “Zo beter dokter?, ik ben namelijk ook de moeder en heb net mijn eigen zoon van huis gehaald na een huis, tuin en keuken ongeval, iets met een glasverwonding. Toedracht compleet onbekend. En hier moet u het mee doen……..”

De arts wordt een klein beetje ongemakkelijk en zegt : “oh, dat kan ook?” Ik zeg: “ja, ook een ambulanceverpleegkundige kan een moeder zijn en het pech hebben haar eigen kind te moeten behandelen en te vervoeren. ”

Ik was blij dat ik in het ziekenhuis was met mijn zoontje. Op het moment dat ik hem had overgedragen viel er een last van mij af en kon ik weer een moeder zijn.

Wat een uniform kan doen. Ik was rustig, ik heb gedaan wat ik moest doen, wat ik anders ook had gedaan. Behalve met urgentie 1 naar het ziekenhuis, dat zou ik anders in dit geval niet hebben gedaan maar ik wilde nu zo snel mogelijk weer moeder kunnen zijn.

De hand van mijn zoon, is zo goed als genezen, alleen zenuwpijn door het litteken herinnerd hem de rest van zijn leven het avontuur samen met zijn zusje en met zijn moeder als ambulanceverpleegkundige….. in zijn ogen is het daarom niet helemaal goed gekomen met zijn hand, in zijn beleving zou ik dat hebben gezegd om hem gerust te stellen. Hij plaagt mij hier nog wel mee. Ach, dat neem ik dan maar voor lief, hij heeft veel geluk gehad ten slotte gingen we uit van een veel groter drama…..

Ik ben trots op mijn kinderen, hoe ze het ongeluk samen hebben opgelost ten tijde van het voorval. Ze wisten wat ze moesten doen, “dankzij” mijn moeder vertelde mijn dochter spontaan op een later tijdstip aan de dokter. Dan voel je toch iets van trots.

Later vroeg mijn dochter nog een keer: ” mam, had ik nu ook 112 mogen bellen?” Ik geef haar een dikke knuffel, “ja, in zulke gevallen mag dat altijd meid! ” ……kinderen pikken veel op, zo zie je maar weer dat verteld deze waargebeurde casus wel. Kinderen blijven informeren, hoe jong ze ook zijn, over wat ze moeten doen in een noodgeval blijft echt belangrijk, dat is ook zeker mijn drijfveer bij een promotieactiviteit bij kinderen.

Vorig artikelVoorbereid op … dagelijkse ambulancezorg?
Volgend artikelMKA Brabant Noord in Den Bosch vraagt ACE status aan
Gerda Boonstra
Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega's uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.

2 REACTIES

Comments are closed.