Home Algemeen Algemeen Een verdacht pakketje…

Een verdacht pakketje…

2291
0

Een koude winteravond, de wind giert om de ambulancepost.
De kachel komt op een standje hoger. Maar helaas van korte duur, in plaats met de voeten recht uit om vervolgens journaal te gaan kijken, gaat onze pieper en vertrekken wij naar en benauwde patiënt. Ach ja, ook op zo`n avond gaat het werk “gewoon”door.

We zijn bijna terug en we verheugen ons al op de verwarmde post. Als we parkeren net als anders in de ambulance hal en binnendoor het pand in lopen staat mijn collega ineens stil: ‘Wacht, kijk daar”. Er wordt gewezen naar een pakketje voor onze voordeur; “wat bijzonder verpakt”, zeg ik. Een kartonnen doosje stijf dicht geplakt met duct tape. Hij roept gelijk: “dit klopt niet, dit is niet normaal, het zint mijn niets”. Ik moet heugelijk lachen en zeg joh, dat zal toch wel mee vallen. Maar hij overtuigd mij van zijn ernst. Vooruit zeg ik, dan laten we het liggen. Maar de drang tot nieuwsgierigheid is groot.
Paar weken geleden is er een auto op de carpool plaats ontploft, het zal toch niet zo zijn dat ook hier een explosief in zit?
Alle scenario`s gieren door ons hoofd. Ik heb geen vervelende hulpverleningen gehad, op gebied van bedreigingen of zo, jij dan? Nee, ook niet en heb de collega`s ook nergens over gehoord. Wat een toestand, moeten we dan nu de politie bellen? Ik zeg, ja als jij het echt niet vertrouwd, maar dat is nog wel wat. Wij moeten dan het pand uit, dat zou wel kunnen via de achterkant, vervolgens moeten wij op 500 meter achter harde dekking ons opstellen. Dan gaat de politie kijken met bomverkenners of het veilig is of niet. Haha, nou ja joh, we maken ons zelf een beetje gek, we moeten allebei wel lachen, maar toch blijft mijn collega en ik mee getrokken in zijn bezorgdheid toch wel serieus dat het ook wat anders zou kunnen zijn.
Voorzichtig doe ik de voordeur open: “het tikt in ieder geval niet” zeg ik.” Wat doe je? Doe die deur dicht”, roept mijn collega. Oké, ik sluit de deur weer. Mijn collega loopt wat heen en weer door de post, nadenken wat is verstandig. Onder tussen loop ik naar het raam, daar loer ik door de ramen of ik misschien ook iets verdachts zie. Ook mijn collega gaat dit doen en ineens…..
Ja, ik zie iemand lopen: roept hij. Via de achterdeur sluipen we naar buiten, elk een kant op. De spanning giert ons door het lijf. Want wat weten wij, wat we kunnen aantreffen? En aan dat doosje denken we totaal niet meer.

Ineens staan we daar oog in oog; niet het type wat we zouden verwachten, geen onbekende, het is een blond meisje van een jaar of 12. We beginnen heugelijk te lachen….. Waarom pakken jullie dat cadeautje niet, daar wacht ik op? Zegt ze, als ze ons ziet. Tja, hoe leg je dit nu weer uit aan een kind.

Onmiddellijk schakelen we: oh wat leuk, wat een verrassing, heb jij dat pakketje neergelegd?  Mijn collega en ik kijken elkaar heugelijk aan en knipogen naar elkaar. Kom gauw mee, binnen is het tenslotte lekker warm, dan gaan we kijken wat er in zit.

Het duurt even voordat het pakje open is, met al dat duct tape, maar dan is het doosje eindelijk open en twee chocolade letters liggen er in speciaal voor ons. Omdat wij op sinterklaasavond ” gewoon ” aan het werk zijn. De blonde meid, die hier 10 km voor heeft gefietst, verteld: Dit was gebracht door de zwarte Piet en ja je was er niet dus ik dacht ik breng ze maar. Van ons beiden krijgt ze een dikke knuffel en een ritje met fiets en al in de ambulance weer terug naar huis. Dat waren we haar zeker wel verschuldigd.
Ondertussen heeft Sinterklaas ook nog een paar cadeautjes voor de thuisblijvers neergezet. We wensen hen een gezellige avond…..dit jaar zonder moeder maar dat mag de pret niet drukken. Nog lang hebben mijn collega en ik het over onze bizarre gedachte gehad, ach de protocollen hebben weer opgefrist, veel gelachen en zijn we heerlijk verwend met een chocolade letter door die blonde meid, mijn dochter. We hebben het gewaardeerd op een voor ons zo`n “gewone”werkavond.

Vorig artikelNOOTGEVAL: Aanrijdend naar een reanimatie [terugkoppeling]
Volgend artikelAmbulancezorg daarvoor staan wij met elkaar borg!
Gerda Boonstra
Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega's uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.