Home Algemeen Algemeen Een unieke stage in het buitenland

Een unieke stage in het buitenland

1270
0

Patrick Nomden deed zijn afstudeeropdracht voor de opleiding bachelor verpleegkunde aan de Hogeschool Arnhem-Nijmegen bij de ambulancezorg. Als regionaal opleidingscoördinator was ik o.a. verantwoordelijk voor het tot een goed einde brengen van zijn opdracht. Patrick is inmiddels afgestudeerd en als verpleegkundige werkzaam in het UMC Radboud in Nijmegen. Ook na zijn stage heeft Patrick altijd contact gehouden. Hij wil zich gaan specialiseren om uiteindelijk binnen de ambulancezorg te gaan werken. De vraag die hij mij stelde ging met name om hoe kan ik uitblinken als een goede kandidaat?  Mijn antwoord is eigenlijk standaard: “zorg dat je rugzak goed gevuld is met voldoende praktijkervaring in het ziekenhuis en veel patiëntencontacten. Ondanks de tekorten binnen ons domein niet te snel binnen de ambulancezorg willen gaan werken.

Uiteindelijk moet je tot zeker 70 jaar werken, en dat is heel lang”. Patrick vroeg mij of een buitenlandstage zinvol zou zijn. Hij had hier goed over nagedacht en zag een stage op het eiland Curaçao als een serieuze optie.   Ik was direct enthousiast en zei dat hij dit zeker moest doen. Patrick is direct aan de slag gegaan met het zoeken naar contacten bij de ambulancezorg op Curaçao.  Zijn initiatief werd hartelijk ontvangen en zo vertrok Patrick eind maart van dit jaar voor ruim 4 maanden naar Curaçao waar hij stage heeft gelopen bij de ambulancezorg.  Patrick wil jullie deelgenoot maken over zijn geweldige, maar ook unieke ervaring op dit eiland waar hij kennis heeft mogen maken met de wetenschap, de cultuur en het sociale en maatschappelijke leven. Zijn ervaring heeft hij in het onderstaande artikel beschreven.

Na zijn terugkomst heeft hij mij alle details verteld en zijn ervaring gedeeld. Ik  zou iedere beginnende beroepsbeoefenaar willen adviseren, indien dit uiteraard mogelijk is, te kijken of een buitenlandstage mogelijk is door dit met je opleidingsinstelling te bespreken. Zeker voor onze nieuwe beroeps groep, de Bachelor Medisch Hulpverlener zou dit zeker bijdragen om hun rugzak met praktijkervaring te vullen.

 


Afgelopen schooljaar heb ik van maart t/m juni voor de minor High Care ter afronding van de opleiding HBO-verpleegkunde stage gelopen bij de Ambulancezorg op Curaçao, oftewel Fundashon Kuidi di Ambulans di Korsou (FKA). Dit was voor mij een leerzame, grens verbredende en uitdagende stage, waarin ik mij in alle opzichten van het verpleegkundig vak verder heb ontwikkeld. Ik heb hier een grote groei laten zien in mijn klinisch redeneren, systematisch handelen, omgaan met andere culturen en het handelen in acute situaties. Deze ervaring had ik echt niet willen missen, het was een grote rollercoaster!

In 2016 heb ik voor de opleiding HBO-verpleegkunde samen met een medestudent een onderzoek gedaan naar de vormgeving en toepasbaarheid van het handboek kinderresuscitatie bij de Ambulancezorg Gelderland-Midden en Veiligheidsregio Gelderland-Zuid. Onze onderzoeksresultaten heb ik ook in Curaçao gepresenteerd.

Het was voor mij een bewuste keuze om mijn laatste stage de acute intensieve zorg te combineren met een ervaring in het buitenland. Vorig jaar was ik op vakantie op Curaçao en heb toen mensen leren kennen van de Ambulancezorg van Curaçao. Eenmaal in Nederland begon het reizen en Curaçao weer erg te kriebelen, en zag ik de kans om mijn interesse voor de ambulancezorg te combineren in het paradijs. Wat eerst een droom was werd een half jaar later werkelijkheid. Na een goede voorbereiding waarin ik een cursus Papiamentu heb gevolgd en mij verder heb verdiept in het Landelijk Protocol Ambulancezorg (LPA) en de cultuur van Curaçao ging het avontuur beginnen.

Vanuit drie vertrekposten met een hoofdpost in de hoofdstad Willemstad wordt het eiland Curaçao voorzien van ambulancezorg. Er werken ongeveer 21 ambulanceverpleegkundigen en 18 ambulancechauffeurs, welke de desbetreffende opleiding van de Academie voor Ambulancezorg (van leraren uit Nederland) met succes hebben behaald. De ambulances worden aangestuurd door meestal een centralist welke zich bevindt bij de hoofdpost in Willemstad. Deze centralist moet dus de meldingen aannemen, verwerken en uitzetten. Je moet er dus goede multitasking skills voor hebben.

Op Curaçao is maar één ziekenhuis, het St. Elisabeth Hospitaal (SEHOS), daarom moet het ziekenhuis dus ook alle patiënten die aangeleverd worden opnemen. Bepaalde ingrepen worden in het SEHOS niet uitgevoerd, in dat geval moet de patiënt met de air-ambulance naar Colombia voor de ingreep. Zo wordt er in het SEHOS wel gedotterd, maar wanneer er een bypass uitgevoerd moet worden dient de patiënt naar Colombia te vliegen.

Vanaf het begin dat ik de collega’s leerde kennen had ik een warm gevoel bij deze mensen. Een collega zei in de eerste week: “wij zijn samen een team, waarmee we voor onze patiënten zorgen. Het is een familie en jij wordt nu opgenomen in deze familie.” En zo heb ik het ook echt ervaren. Het zijn echt professionals met een groot hart voor de ambulancezorg.

Tijdens een van mijn eerste dagen gaf een collega aan dat ik nog vaak in de krant en op het journaal zou komen. Alle ongelukken/incidenten worden op Curaçao namelijk vol in de media gepubliceerd, zo bestond de krant meestal uit 4 pagina’s met incidenten. In de tijd op Curaçao heb ik mijzelf dus ook meerdere malen in de krant en op het journaal terug gezien. Het was op een gegeven moment zo, dat ik op het strand werd herkend dat ik bij de ambulance werkte. Een lange blonde jongen valt natuurlijk wel op tussen alle Curaçaoënaars. Er hebben zich momenten voorgedaan dat we zorg aan het verlenen waren bij een auto-ongeval en dat om ons heel zich allemaal pers verzamelde, wat de zorgverlening dan bemoeilijkt.

Wat heel erg opvallend was aan het ritaanbod, was dat er ontzettend veel auto-ongelukken plaatsvinden. Dit komt vermoedelijk door een opeenstapeling van verkeerde en onbewuste keuzen. Bijvoorbeeld geen gordel om en veel te hard en gevaarlijk rijden. Verder wordt er op Curaçao niet streng gecontroleerd op alcoholgebruik in het verkeer, wat resulteert in het feit dat veel mensen beschonken toestand  rijden. Bijna dagelijks hadden we een rit met een auto-ongeval, waar de pers vaak eerder aanwezig was dan wij. Aan het einde van de maand zijn er altijd een stuk meer ongevallen. Dit is te verklaren doordat de mensen dan weer loon hebben ontvangen en dingen gaan doen die ze de rest van de maand niet kunnen (alcohol drinken, drugs gebruiken, uitgaan etc.).

Tijdens de stagetijd op Curaçao heb ik de cultuur op het eiland een stuk beter leren kennen. Tussen de ambulance hulpverleners was ik de enige Nederlander. Wat mij opviel is dat de emoties bij zowel de patiënt als de omstanders zich in eerste instantie veel heftiger uitten t.o.v. patiënten in Nederland. Ze houden zich qua emoties niet in. Er werd aangegeven dat de inwoners vaak pas als laatste de ambulance bellen. Eerst wordt familie en kennissen gebeld, dan de politie en vaak als laatste de ambulance. Om deze reden is de situatie vaak al kritisch wanneer de ambulance arriveert.

Met de ambulance kom je haast overal, zo zijn er ritten geweest naar de gevangenis, resorts en naar cruise schepen.

Verder is er op sommige momenten een taalbarrière wat mijn zorgverlening soms bemoeilijkt, ondanks dat ik nu een aardig gesprek in het Papiamentu kan voeren. Vooral in echt acute situaties waarin ik mij focus op de DABCDE en het klinisch redeneren wilde leggen was het een uitdaging om in het Papiamentu te blijven communiceren. In de tijd dat ik op de ambulance op Curaçao was heb ik 3 Nederlandssprekende patiënten gehad, de rest sprak allemaal Papiamentu. Het was soms continue schakelen, de rapportages waren namelijk in het Nederlands en de communicatie in het Papiamentu.

Het viel mij op dat de inwoners veel waarde hechten aan het geloof. Zo werd er meerdere malen uitvoerig gebeden in de ambulance.

Wat mij verder heel erg opviel was dat er nog best veel armoede op Curaçao is. Bij sommige ritten moesten we echt zoeken waar de patiënt zich begaf, een keer was de verblijfplaats van de patiënt ergens achteraf in een schuurtje. Als toerist zie je die armoede niet en kom je haast alleen maar in de ‘rijkere’ gedeeltes van Curaçao.

Naast het stage lopen heb ik ook flink genoten van de mooie stranden, onderwaterwereld en feestjes op Curaçao. Het voelt heel goed om na een drukke hectische dienst even bij te komen op het strand en daar elke dag weer de zonsondergang te zien.

Alle ervaringen en kennis die ik hier heb opgedaan hebben mijn rugzakje gevuld om nu als HBO-verpleegkundige te werken en mij hopelijk door te laten groeien zodat ik mijn droom om ambulanceverpleegkundige te worden waar kan maken.

Ik ga zeker nog eens terug om te werken op Curaçao. Graag zou ik in het buitenland het verschil willen maken als verpleegkundige.

Patrick Nomden

 

 

Een unieke stage in het buitenland
5 (100%) 7 beoordeling(en)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here