Home Algemeen Algemeen Een ongeval op verkeersplein Hooggelegen, Utrecht

Een ongeval op verkeersplein Hooggelegen, Utrecht

1361
4

De avonddienst was in volle gang en na eerst een aantal bestelde ritten gedaan te hebben en vele km te hebben weggereden het hele land door, eindelijk terug aan het Jaarbeursplein. Hier zat de hoofdvestiging van de toenmalige GG & GD Utrecht.

Niet anders dan tegenwoordig, net de warme maaltijd opgewarmd, klinkt de harde bel weer door het gebouw, twee keer snel achter elkaar betekende “spoed”. Ik liep naar de telefoon, pakte m’n succes-agenda met ritformulier en krabbelde het volgende: “verkeerplein Hooggelegen, auto hangend over de A2 Utrecht richting Amsterdam. Slachtoffer nog in voertuig, reageert niet. Politie en brandweer nemen ook een kijkje.  Vanaf het Jaarbeursplein in de spits duurde deze rit naar mijn mening nog erg lang.  Eenmaal op de locatie aangekomen, werden we opgevangen door een groep militairen.  Niet best broeders, over de A2 hangt een auto, met daarin nog een vrouw, ze is niet meer aanspreekbaar maar beweegt nog wel met haar armen. We hebben de auto aan de lier van onze militaire vrachtwagen gehangen, anders kiept deze zo op de snelweg.”

Samen met mijn collega, een ervaren beroepsbrandweerman (combibaan Brandweer- Ambulance), liep ik naar het voertuig. Vanaf het verkeersplein Hooggelegen keek ik zo recht het voertuig in. Inderdaad de bestuurster, een vrouw van rond de veertig jaar zat achter het stuur, niet aanspreekbaar, bewoog  af en toe met haar armen. Door het nog rijdende verkeer kon ik haar ademhaling niet horen. Het was inmiddels schemerdonker geworden, en ik vroeg of de brandweer licht kon maken zodat ik beter zicht had in het voertuig. Ik schrok mij rot toen ik zag dat deze vrouw gespietst was aan de vangrail. De vangrail , was diep in haar  thorax en buik doorgedrongen. Ja dat was lastig. Ik vroeg de brandweer wat de mogelijkheden waren om bij het slachtoffer te komen zonder gevaar voor ons zelf.

Inmiddels de CPA (centrale post ambulance) in die tijd gevraagd om assistentie van een tweede ambulance en de TML (Toegevoegd Medisch Leider) de toenmalige OVDG. Het MMT bestond toen nog niet. In hele ernstige gevallen, zoals dit, konden wij een beroep doen op het LOTT, (Landelijke Organisatie Trauma Team) bestaande uit een arts en verpleegkundige welke ergens in Nederland uit een Academisch ziekenhuis  moest komen. Gezien het tijdstip van dit ongeval, buiten kantoortijden, was dit  team niet direct beschikbaar en moesten arts en verpleegkundige van huis komen.  Ik verzocht de CPA dit team te alarmeren.

Inmiddels had de brandweer samen met de aanwezige militairen het voertuig zo gestabiliseerd dat ik dichter bij het slachtoffer kon komen. De vangrailbuizen zaten diep in haar borst. Inmiddels was zij niet meer aanspreekbaar, en had zij een ademhalingsfrequentie van 6 keer per minuut en een hartfrequentie van 28 per minuut. Ze was duidelijk reanimatiebehoeftig. Via het raam, bracht ik een infuus in, diende haar zuurstof toe, en dacht na over hoe krijg ik deze vrouw uit dit voertuig zodat ik de reanimatie kon starten. Haar toestand verslechterde. De TML, woonde in de wijk Oog en Al, gelegen op steenworp van het incident . Inmiddels was al ruim een uur verstreken. De CPA melde dat het LOTT zich inmiddels klaar maakte om vanuit het Academisch ziekenhuis te vertrekken. Op dat moment stop het slachtoffer met ademhalen. Ik had geen tijd meer om na te denken. Ik keek de TML (tevens een zeer ervaren ambulanceverpleegkundige) aan, “d’r uit, ze moet er nu uit!”  Ik vertrouwde op zijn jarenlange ervaring op straat. De twee brandweerlieden die naast mij stonden, gaf ik opdracht om haar direct uit het voertuig te halen  en haar van de vangrail te trekken. Het duurden nog geen vijf minuten of het slachtoffer lag op het wegdek. We starten de reanimatie, terwijl in de verte de drietonige luchthoorn van het LOTT zich aankondigde.

Brandweer en een van de militairen voerden hartmassage uit terwijl ik probeerde een intubatie uit te voeren. Buis erin, beademingsballon aangesloten, maar een zijde van de borstkast ging niet omhoog. Luisteren naar e.v. longgeluiden was gezien het verkeer niet mogelijk. Ik plaatste op de gok een bruine infuusnaald aan de aangedane zijde, in de thorax,  terwijl het inmiddels gearriveerde LOTT, zich boog over de enorme gezwollen buik. De vangrail had zowel de thorax- als de buikorganen geperforeerd. De collega’s van de tweede ambulance maakte zich gereed voor transport, terwijl wij volop bezig waren het slachtoffer te reanimeren. Ik hoef jullie niet uit te leggen, hoe lastig het is te reanimeren in een rijdende “limousine” ambulance, met twee personen achterin, arts en ik zelf.

Jaren later blijkt via een collega van mijn echtgenote dat de vrouw het overleefd heeft. Ze is namelijk familie van deze collega die tijdens een rustige avonddienst dit bizarre verhaal zit te vertellen.

Inmiddels is de situatie op dit verkeersplein al geruime tijd aangepast aan de huidige infrastructuur, maar iedere keer als ik hier langs kom, moet ik denken aan deze bizarre hulpverlening. Maar voor de maatstaven in die  tijd, perfect gegaan.

Een hulpverlening in lange witte jas!

Mijn volgende onderwerp: “een hulpverlening aan een zijden draadje”

Een ongeval op verkeersplein Hooggelegen, Utrecht
4.9 (98.18%) 11 beoordeling(en)

4 REACTIES

  1. Hi Reggie, wat een ontzettend mooi verhaal!
    Mede door jou ‘adequate handelen’, heeft deze vrouw het dus uiteindelijk overleefd! Ik ga zelf beginnen met de HBO-V opleiding, mijn doel is om uiteindelijk (over circa 6-8 jaar) als ‘Ambu Verpleegkundige’ te kunnen gaan werken, en alles te leren wat er ook maar te leren valt! Je manier van schrijven leest trouwens heel lekker weg, je zou een boek moeten gaan schrijven ;)!

  2. Leuk artikel Reggie! Als aanvulling. In 1978 is naar aanleiding van de kapingen in Wijster en Beilen door Kol. van der Linden (chirurg MHAM) en Dr. R.G. Beerends ( AZU) het Utrechtse MMT opgericht. Dit team heeft lang in de regio haar diensten bewezen en is na de invoering van de Heli MMT op de achtergrond geraakt. In de jaren 80 heeft de SSUZ een Mercedesbus geschonken aan dit team. In 98 is deze bus uit dienst genomen en is geschonken aan het NRK in Wijk bij Duurstede.
    Zelf als MMT verpleegkundige ingezet. Het Utrechtse team was zowel regionaal als landeliijk inzetbaar onder vlag van de LOTT organisatie.
    In 1995 is de pilot voor de MMT heli beklonken in restaurant Boerderij de Middenhof te Nieuwegein. Als lid van het bestuur van de Ned ver van spoedeisende en rampengeneeskunde was ik hier getuige van. Prof.dr. Henk Haarman was de vrz van deze club en de ANWB de ‘leverancier’ van de Heli.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here