Home Algemeen Algemeen Een hulpverlening aan een zijden draadje

Een hulpverlening aan een zijden draadje

982
0

Onze nachtdienst van 18:00 uur was net begonnen.  We waren net omgekleed en het voertuig gecontroleerd, toen door de remise de harde bel weerklonk, een keer lang, dus bestelde urgentie. Van de acht voertuigen die op deze locatie dienst hadden, waren wij de enige die binnen waren. De CPA (centrale post ambulance) nu de MKA, verzocht ons te gaan naar de afdeling cardiologie van een van de grotere perifere ziekenhuizen voor een overplaatsing ergens in het land. Standaard ritten voor die tijd omdat bepaalde cardiologisch onderzoeken, voornamelijk PTCA’s, alleen in gespecialiseerde ziekenhuizen werden uitgevoerd. Broodtrommel mee, je weet maar nooit of je weer terug komt op deze locatie. Na een tijdje gereden te hebben kwamen we bij de patiënt aan die al de hele middag had zitten wachten om weer terug te worden geplaatst naar haar eigen ziekenhuis. Oh daar zijn jullie eindelijk, jullie collega’s hebben vandaag al drie keer aan mijn bed gestaan, en iedere keer werden ze weer weggeroepen voor een spoed melding. En het zou zo wezen, Murphy’s law: de pager aan onze broekriem begint te rammelen: tuut, tuut, tuut, daarop volgend gesproken woord: wagen 13, met spoed leegmaken voor een ongeval in een woning. De dame keek ons met een rood hoofd aan. “Sorry mevrouw”, zei ik. Snel de brancard weer opgemaakt, en we maakten ons uit de voeten richting ambulancesluis. In die tijd, hadden we nog geen script melding in de pager of MDT. We ontvingen de melding mondeling via de CPA.  Eenmaal in de auto aangekomen, melden we ons in en ontvingen we de volgende melding.  Graag met spoed rijden voor een verhanging van een jong meisje. Door haar moeder aangetroffen op haar slaapkamer. Met veel lawaai begaven we ons door de stad. Ik deed de CPA een verzoek voor een tweede ambulance. “Niet beschikbaar, alles rijdt”, was het antwoord. Heli of grondgebonden MMT werd hiervoor niet standaard ingezet.  Ik deed een dringend beroep aan de CPA een ambulance vrij te maken en het locale MMT te alarmeren. Een reanimatie van een meisje na een verhanging is een serieuze zaak. De CPA ging zijn best doen.

Na ruim 11 minuten kwamen we op het huisadres aan. Via een smalle trap bereikten we de woning.  De voordeur stond open. “Hier zijn we, hier, snel, dit gaat niet goed”. We snelden naar een kamer waar de stem vandaan kwam. Eenmaal binnen gekomen in een kleine slaapkamer zagen we een vrouw, wat de moeder bleek te zijn, haar dochter te reanimeren. “Dit kan ik niet, alstublieft help, alstublieft, ik trek dit niet meer. Nooit gedacht dat ze dit echt zou doen”. Ik zag een tenger meisje van een jaar of 11, met een gestuwde blauwe gelaatskleur op de grond liggen, dat door haar moeder werd gereanimeerd. Ik zei: “Mevrouw wij gaan u helpen, gaat u door met reanimeren”. Ik ging aan het hoofdeinde zitten en begon met masker-ballon beademing. De ruimte was erg klein, een optie om haar naar de overloop te verplaatsen was er niet, de overloop was nog kleiner. Ik informeerde bij de moeder wat er is gebeurt.

“Nou we hadden een meningsverschil, en toen zei ik ga naar je kamer! Ik wil je de komend uur niet meer zien. En na een uur ging ik maar eens boven kijken, en daar hing ze. Ze had zich verhangen aan een nylon draadje  aan de spijker waar haar geboortetegel aan was bevestigd”.

Inmiddels had mijn collega de monitor aangesloten, een vlakke lijn was zichtbaar, haar gelaat erg gestuwd. Ik vroeg moeder door te gaan met hartmassage, terwijl ik probeerde een endotracheale intubatie uit te voeren. Ondanks mijn anesthesiologische achtergrond lukte mij dit niet gezien de enorme stuwing. Ik ging door met masker-ballon beademing. In de verte hoorde ik de drietonige luchthoorn van de tweede ambulance naderbij komen. Het duurde in mijn beleving nog erg lang, maar eindelijk verscheen een zeer ervaren collega in de deur opening. “Ik krijg haar niet geïntubeerd, te veel stuwing”. “Lastig Diets”, zei hij. Andere  mogelijkheden m.b.v. een ander luchtwegdevice waren er in die tijd niet.  Martin was een zeer rustige en ervaren ambulanceverpleger. “Ik wil een  blauwe intraveneuze (veterinaire naald *) Dan gaan we het zo doen” en hij bepaalde de juiste plaats op de trachea, en plaatst de naald en sloot deze aan op de beademingsballon.  Hij beademde enkel malen, en ik zag de borstkast omhoog komen. “Oké we gaan door met masseren en beademen”.  De inmiddels gearriveerde MMT arts, plaatste een definitieve canule  voor een vrije luchtweg.

De chauffeur van de tweede ambulance had inmiddels de hartmassage van de moeder overgenomen. Ik plaatste een infuusnaald, diende medicatie toe en we keken met spanning naar het eventuele resultaat op de monitor. Nog steeds een vlakke lijn. We gingen op transport. De inmiddels gearriveerde brandweer transporteerde het slachtoffer via het raam naar beneden. Samen met de MMT arts ging ik op transport al reanimerend, hij beademde het slachtoffer met de ballon terwijl ik trachtte hartmassage te geven in een rijdende ambulance.

* In mijn oude regio gebruikten  wij speciale veterinaire IV naalden voor het verrichten van een naaldconiotomie. Deze speciale naalden kwamen overeen met een tube maat 3,5.

Helaas heeft al onze inspanning niet mogen leiden tot een succesvol resultaat, het meisje is overleden.

Een hulpverlening aan een zijden draadje
4.5 (90%) 2 beoordeling(en)

DELEN
Vorig artikelEerste Psycholance in Drenthe gaat rijden
Volgend artikelNieuwe gordelsets op alle brancards
Reggie Diets
Ik ben werkzaam bij een middel grote ambulanceorganisatie in het land als Regionaal Opleidingscoördinator Ambulancezorg en als Officier van Dienst Geneeskundig en Algemeen Commandant Geneeskundig zorg bij de GHOR. Naast deze functie heb ik sinds 1997 een aanstelling als docent-onderzoeker bij de faculteit geneeskunde van het universitair medisch centrum Utrecht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here