Home Algemeen Algemeen De mensen van de ambulance: eigen gedrag eerst

De mensen van de ambulance: eigen gedrag eerst

1922
0

Binnenkort start de landelijke vereniging Ambulancezorg Nederland (AZN) waarin alle ambulancezorg werkgevers zijn verenigd, de publiekscampagne “De mensen van de ambulance”.

De campagne is een voortzetting van de eerdere campagne “blijf van hulpverleners af” en heeft in tegenstelling tot laatstgenoemde campagne, een positieve insteek. De burger wordt meegenomen achter de schermen van meldkamer en ambulancedienst en gaat kennis maken met individuele ambulancezorgverleners.

De verwachting is dat hiermee ambulancezorgverleners bij de uitvoering van hun werkzaamheden  kunnen gaan rekenen op meer begrip en steun van burgers want dat is wél nodig op dat kleine stukje aarde waar 16 miljoen mensen weinig op hebben met autoriteiten waaronder velen ook ambulancezorgverleners rekenen.

Raar eigenlijk dat we daar in Nederland een campagne voor nodig hebben want zeg nu zelf, ambulancezorgverleners komen als hulpverleners en niet als met macht beklede vertegenwoordigers van een repressieve overheid. Als hulpverleners die hun autoriteit ontlenen aan vakkennis en praktische vaardigheden om problemen van medemensen op te lossen waar anderen geen oplossing voor hebben en dat doen op een wijze die op wereldschaal  maar in weinig andere landen wordt geëvenaard. Hulpverleners die respect verdienen en waar we trots op zouden moeten zijn.

Hoe komt het trouwens toch dat we in Nederland niet trots zijn op hulpverleners? Is het de Calvinistische grondhouding waarbij gewoon doen al gek genoeg is of zijn het de naweeën van de jaren zeventig van de vorige eeuw toen autoriteit taboe werd verklaard?

Feit is dat ik meermaals kennis heb mogen maken met collega ambulancezorgverleners en meldkamercentralisten in de Verenigde Staten en Canada, landen met een uitgesproken afkeer van autoritaire overheidsbemoeienis waar de naam Calvijn onbekend is.  Keer op keer stond ik verbaasd over de status die zij binnen hun gemeenschap hebben en over de trots van die gemeenschap op hun hulpverleners en over de trots van deze collega’s op werk en inzet ten behoeve van die gemeenschap. Niet voor niets spreekt men in die landen over “our finest” en hebben politiemensen, brandweerlieden en ambulancezorgverleners een hoge maatschappelijke status met navenant respect.

Hulpverleners zijn in deze landen graag geziene gasten op braderieën en bezoeken jaarlijks de scholen in hun werkgebied om uit te leggen wat ze doen: met opgepoetste ambulance en strak in het uniform staat de paramedic voor de leerlingen van de locale junior-highschool om uit te leggen hoe je iemand kunt helpen die stikt of wat het belang is van het noodnummer 911. Van jongs af aan wordt Amerikaanse en Canadese kinderen op die manier respect bijgebracht voor de ambulancezorgverleners en leren ze dat ze trots mogen zijn op deze helpers in tijden van nood.

Ik stel voor dat we in Nederland wat meer gaan doen wat onze collega’s in de VS en Canada al jaren doen: trots zijn op ons werk en dat uitstralen in woord en gedrag, in uitrusting en uitstraling waarbij in analogie op “eigen veiligheid eerst” het adagium “eigen gedrag eerst” moet zijn. Dat vraagt niet alleen om een publiekscampagne van Ambulancezorg Nederland maar tevens om bewustwording van ieder mens van de ambulance.

Geschreven door Jan de Nooij

bron: Uit de doos