Home Algemeen Algemeen De mensen achter de SIGMA, wat doen we, wie zijn we….

De mensen achter de SIGMA, wat doen we, wie zijn we….

1430
0

Onze gezichten spreken boekdelen wanneer de voertuigen van het Sigma team het terrein op draaien. “wat moet we hier nou?” Rechts wat pony’s en schapen achter een hek, een paar jongens op een wipkip tussen flapperende vlaggetjes en net iets te kleine ballonnen. Voor ons strekt een soort laantje met aan één kant kraampjes, ook hier flapperende oranje en rood wit blauwe vlaggenlijnen. Wat verdwaasd kijken we rond, het lijkt nog uitgestorven. Net voorbij de rij met kraampjes ligt een prachtig grasveld uitnodigend in de zon, je zou er zo je tent opslaan. Dat doen we dus ook maar, vol goede moed blazen we lucht in de tent, slepen met stoelen en brancards.

Wat onwennig staat hij voor de tent, houd soort angstig afstand. Man van middelbare leeftijd met een wat pokdalig gezicht. Naast hem een keurige oudere dame, tasje, hakjes en wat lippenstift op haar tanden. De man wrijft wat nerveus over zijn kin “hier gaan ze helpen he?” Hij kijkt de keurige dame hoopvol aan. Deze stelt hem gerust, “ja hier gaan ze je helpen als er iets met je gebeurt” Hij lijkt iets te ontspannen, maar nog niet genoeg om de stap in de tent te zetten.
Een kleine stevige man met een oranje voetbalshirt aan, een oranje hoedje met bloemen en een plastic tasje durft wel naar binnen. Zonder iets te zeggen wandelt hij de tent binnen en zakt neer naast de reanimatie pop. Schuift zijn plastic tasje van zijn hand en begint enthousiast en met volle kracht de maag van de pop te reanimeren.
Een jolige man die bijna niet te verstaan is wandelt over het terrein met stoeltjes, kraampjes en vrolijke muziek, een ieder die voorbij komt wordt er op gewezen dat zijn of haar veter los zit, zelfs mensen op teenslippers kijken naar beneden, waarna zijn aanstekelijke lach tot in de verre omtrek te horen is. In de Sigma tent mag hij even een hesje aan, een helm op, met de stethoscoop in zijn oren begint hij hard te zuchten terwijl hij het andere einde op zijn borst houd. Wij lachen, hij lacht nog harder.

Wanneer je na het behalen van je HOC certificaat een grote tas krijgt met kleding, voelt dat eerst heel bijzonder, maar nadat je het een aantal malen gedragen hebt voelt het eigenlijk als “gewoon”. Het besef vervaagd een beetje dat je een uniform draagt, dat mensen daardoor iets van je “verwachten” Ook aan het beeld van de Sigma voertuigen met aanhangers raak je gewend, het is gewoon een bus. Toch hebben we door een demonstratie te geven bij een zorginstelling voor lichamelijk en/of geestelijke gehandicapten mensen, geleerd dat vooral deze groep de grote gele bussen met zwaailampen, de uniformen best wel “eng” vinden. Zwaailampen en voertuigen met “ambulance” op de zijkant, die horen bij vervelende dingen, daar moet je ver van weg blijven. Door ze uit te nodigen in de tent, in de ambulance, met ze te praten in je uniform merk je dat de angst wat minder wordt, we zijn er om je te helpen.

Voorlichting geven, wat doen we, wie zijn we, het is bijna net zo belangrijk als onze taak. Want stel je toch eens voor dat je ons, of een ambulance nodig hebt, je pijn hebt of je rot voelt, en ineens staan daar allemaal mensen in indrukwekkende uniformen om je heen, een voertuig met binnenin heel veel piepende apparaten, toeters en veel bellen. Wanneer je dan, op een zonnige dag in juni al eens binnen gekeken hebt in zo’n auto, al eens gepraat hebt met mensen in zo’n uniform en je dus weet dat ze je enkel en alleen willen helpen, dan scheelt dat al een heel stuk. Voor ieder mens, maar vooral voor de kwetsbare groep van onze samenleving, de mensen die veelal zo’n vrolijke kijk op het leven hebben en het liefst ver weg van ons blijven.
Onze taak is uiteraard het belangrijkst, maar het geven van voorlichting, en ons gezicht laten zien hoort daar zeker ook bij!

SIGMA, Snel Inzetbare Groep ter Medische Assistentie, bestaat uit vrijwilligers met een specifieke opleiding die geworven zijn in een samenwerkingsverband tussen GHOR, Rode Kruis en de RAV.