Home Algemeen Algemeen De harde les uit Denemarken over aanbesteden ambulancezorg

De harde les uit Denemarken over aanbesteden ambulancezorg

7772
4

In 2020 moet de nieuwe wet Ambulancezorg van kracht zijn, een wet waarbij de Minister zich nog richt op twee mogelijke scenario’s: de zorgverzekeraars bepalen wie de aanbieder van ambulancezorg in een regio wordt of de minister doet dat zelf. In het laatste geval betekent dat een (Europese) aanbesteding, omdat er per regio één vergunning wordt afgegeven (alleenrecht) aan een ambulancevoorziening.

In Denemarken is de ambulancezorg al Europees aanbesteed dus daar kunnen we terecht voor de zogeheten lessons learned , en voor de Denen was dat een harde les.  In Zuid Denemarken wordt de ambulancezorg al een eeuw lang verzorgd door de Deense commerciële aanbieder van ambulancezorg Falck. In 2015 haalt de Rotterdamse, eveneens commerciële BIOS-groep de aanbesteding binnen voor de drie zuidelijke provincies in Denemarken met een inschrijving die naar verluidt 15% goedkoper was dan die van andere inschrijvers, waaronder Falck.  Dat klinkt mooi: 15% besparing op ambulancezorg. Maar de praktijk laat zien dat het te mooi is om waar te zijn.

Deze week werd bekend dat de BIOS-groep een boete opgelegd krijgt van zo’n 2 miljoen euro omdat het zijn contractuele verplichtingen niet na kan komen.  http://www.rettungsdienst.de/nachrichten/presse-blog/rund-2-millionen-euro-bussgeld-fuer-bios-49474

De Bios-groep gaat in hoger beroep tegen deze beslissing. Zij claimen overmacht omdat ze – voor hen onverwacht-  problemen hadden met het werven van personeel in Denemarken.  De Bios-groep heeft daarom ook personeel geworven in Noord Duitsland. Dat leidde tot problemen in de kwaliteit van zorg: de ambulancemedewerkers kunnen vanwege de taalbarrière niet goed communiceren met hun patiënten en ketenpartners als huisartsen en verpleegkundigen en artsen in de ziekenhuizen.

Goede ambulancezorg vraagt om deskundig personeel, investeringen in opleiding en duurzame inzetbaarheid van dat personeel, goed materieel en investeringen in de samenwerking met ketenpartners. Hoe heeft een ambulancedienst dat georganiseerd? Zijn de patiënten, medewerkers, ketenpartners en financiers tevreden? Gaat de organisatie efficiënt om met middelen en wordt er in de juiste zaken geïnvesteerd? Is de organisatie transparant in de besteding van middelen en wordt er bijgestuurd als dat nodig is?  Dat zijn de criteria die de kwaliteit van een ambulanceorganisatie bepalen. En daarbij moet je natuurlijk kritisch kijken naar de kosten, maar niet ten koste van alles.

In een aanbestedingsprocedure worden vooraf criteria opgesteld waarlangs de ingediende inschrijvingen (offertes) worden beoordeeld. Deze criteria bevatten kwalitatieve eisen maar vanzelfsprekend speelt de prijs een belangrijke rol. Om de aanbesteding te winnen moet je in ieder geval een scherpe prijs neerzetten. Het tarief van een ambulancerit in Nederland wordt vastgesteld door de Nederlandse Zorg Autoriteit en is voor elke regio hetzelfde. Op de prijs van een rit kan men zich dus niet onderscheiden van concurrenten bij een aanbesteding. Dat kan wel op de bedrijfsvoering: bijvoorbeeld de prijs die je wilt betalen voor personeel en materiaal.
De goedkope prijs van de BIOS-groep heeft in Zuid Denemarken o.a. geleid tot personeelstekorten, inzet van ambulancepersoneel die de taal van hun patiënten en ketenpartners onvoldoende spreken en nu dus een boete van rond de 2 miljoen euro. Daar wordt de patiënt in ieder geval niet beter van. Soortgelijke scenario’s zien we helaas in eigen land bij thuiszorgorganisaties die met een hele scherpe prijs inschrijven op aanbesteding, die vervolgens binnen halen en daarna failliet gaan omdat het niet haalbaar blijkt de zorg te leveren voor die prijs.

Gaan we in Nederland de ambulancezorg aanbesteden of trekken we lering uit de Deense les?

4 REACTIES

  1. Zolang Falck in Nederland alleen probeert met dure lobby campagnes een voet aan de grond probeert te krijgen, maar niet met iets vernieuwends kan komen, hoeven we ons niet direct zorgen te maken. Dit bedrijf schermt met onderzoeken en resultaten van anderen, maar niet met eigen know-how.

    Tijdens de CAO onderhandelingen zieltjes winnen, zonder zelf partij te zijn in die onderhandelingen is ook niet heel sterk. Met hun uitzendbureau zijn ze ook al gestopt….. Geen hele sterke en betrouwbare partij denk ik zomaar.

  2. Verzekeringen zijn ooit ontstaan om een risico gezamenlijk te dragen. Winstbejag was geen onderwerp van gesprek.
    Waarom is nu de gezondheidszorg, althans dit onderdeel daarvan, onderwerp van winstbejag?

  3. Dit is een prachtig stuk om aan scholieren uit te leggen wat een drogreden is. Zo hebben we de generalisatie (aanbesteden moet je niet willen, want er gaat wel eens iets mis), maar ook het onjuist oorzakelijk verband (het personeelstekort wordt veroorzaakt door een lagere prijs), en de drogreden van de stroman (Bios heeft bezuinigt op de prijs die het wil betalen voor personeel, terwijl het een standaard Deense cao heeft).

    Dat daarnaast wordt geschreven dat Bios drie zuidelijke provincies heeft gewonnen, terwijl het in werkelijkheid een deel is van één provincie. Daarnaast lees ik: ‘Om de aanbesteding te winnen moet je in ieder geval een scherpe prijs neerzetten.’ Dit kan een voorwaarde zijn, maar hoeft niet zo te zijn. Helaas zijn het feitelijke onjuistheden.

    Niet erg dat iemand tegen het openbreken van de gesloten Nederlandse ambulancemarkt is, maar dat kan ongetwijfeld met inhoudelijke en niet- tendentieuze argumenten

  4. Goed verhaal Siny,
    Het maakt duidelijk dat we er voor moeten knokken om de ambulancezorg in Nederland uit de commerciële hoek te halen.
    Ambulancezorg moet gewaarborgd worden door de overheid net zoals de andere partners van brandweer en politie.

Comments are closed.