Home Algemeen Algemeen De emoties onder dezelfde noemer, maar die toch haaks op elkaar staan…

De emoties onder dezelfde noemer, maar die toch haaks op elkaar staan…

1113
2

Het is in de ochtend van een mooie lente dag. Het zonnetje schijnt en zorgt voor gezelligheid en vrolijkheid onder de collega’s. Zoals elke ochtend beginnen we met een kop koffie en spreken we de nacht van de collega’s door. Niet veel later komt de MKA over de portofoon met het verzoek om VWS te gaan.

Op de VWS-locatie komen we niet aan, want voordat we daar zijn worden we verzocht om een infuusnaald te gaan zetten voor euthanasie. Door de MKA-centralist werd gevraagd of wij als bemanning hier een bezwaar tegen hadden, wat niet het geval was.

Eenmaal aangekomen bij het huisadres stond een jongeman ons in de deuropening op te wachten, verwelkomde ons en vertelde dat het om zijn vrouw ging. Natuurlijk is dan de stemming al heel anders dan bij aanvang dienst, maar bij binnenkomst van de woonkamer werden mijn collega en ik geconfronteerd met een jongedame van 26 jaar die voor het raam naar buiten lag te kijken.

Ze vertelde haar verhaal en dat er geen uitzicht meer voor haar was op genezing en dat het verdere leven alleen maar een lijdensweg met zich mee zou brengen. In mijn gedachten bedacht ik me dat ze al flink geleden had gezien haar lichamelijke toestand. Het gevoel maakte me nederig….

Op het moment dat we alles klaar legden voor het infuusnaald prikken stelde ze mij de vraag of het akkoord was dat haar dochtertje bij haar op bed kwam zitten. Zonder hierover na te denken was het antwoord dat we hier natuurlijk geen bezwaar tegen hadden. Het dochtertje bleek rond een jaar of drie te zijn en was zich bewust van het feit dat haar moeder zou komen te overlijden.

Tijdens het prikken van de naald vertelde ze het tijdstip waarop haar moeder zou overlijden en dat haar mamma naar een mooie andere wereld ging  waar mamma daar geen pijn meer zou hebben. Dit bracht inwendig een ketting reacties van emoties met zich mee variërend van verdriet, ongeloof tot haast een soort van boosheid.

Na alles netjes te hebben afgehandeld stappen mijn collega en ik weer in de ambulance en spraken we vol diverse emoties over deze casus. Na net terug te zijn op de post worden we wederom gealarmeerd door de MKA voor een A1 in dezelfde woonplaats. Kijkend in ons navigatie komen we tot de conclusie dat we bij de patiënt uit eerder vernoemde casus door de straat moesten. Dit bracht gemengde gevoelens met zich mee.

Ter plaatse aangekomen bleek het te gaan om een zelfmoord doormiddel van een overdosis en alcohol bij een zwaar verslaafde  jongeman van net 28 jaar oud. Zoals het elke ambulancehulpverlener betaamd hebben we gevochten om hem in leven te houden, maar dat was een verloren zaak. Na alles op geruimd te hebben stappen we in de ambulance en kijken elkaar aan. Vol ongeloof, woede, verdriet rijden we terug, weer via de weg waar de jongedame voor het raam lag. Ik kijk naar binnen en zie de familie in diepe tranen op de rand van het bed zitten. Het dochtertje zie ik nog net naast haar moeder liggen. Ze was overleden……….

Met een vloek en gepaste boosheid uitte ik me in de ambulance naar mijn collega, wat is het soms oneerlijk verdeeld. Waar de een vecht voor het leven en graag had willen blijven leven helpt een ander zicht de vernieling in, hoe oneerlijk kan het zijn…… De emotie ebt langzaam weg en relativeren we samen dat we als ambulancehulpverleners ons best proberen te doen om bij elke casus het verschil te maken ongeacht de uitkomst, maar dat wij als mens ook te dealen hebben met de emotie die het met zich mee brengt. Terugkijkend op beide casussen waren we alle beide van mening dat we dit verschil hebben kunnen maken ondanks deze emoties….

De emoties onder dezelfde noemer, maar die toch haaks op elkaar staan…
5 (100%) 13 beoordeling(en)

DELEN
Vorig artikelEen ambulance parkeert nergens zomaar
Volgend artikelSuccesvolle regionale samenwerking tussen huisartsenposten en Ambulance Oost
Redactie

Het algemene redactie account van Ambulanceblog. De redactie van Ambulanceblog streeft een open communicatieplatform na die significant bijdraagt aan kwalitatief uitstekende ambulancezorg.

Ambulanceblog heeft contacten binnen Ambulancezorg Nederland (AZN), V&VN en vrijwel bij alle RAV’en van Nederland. Toch opereert Ambulanceblog geheel zelfstandig en bewaken wij de transparantie van berichtgeving zonder daarin gehinderd te worden door belangen van derden. Ambulanceblog is een openbaar podium voor alle ambulancemedewerkers en -werkgevers.

2 REACTIES

  1. Het verhaal kwam mij bekend voor. Alsof ik het eerder gelezen heb. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Heel veel respect voor jullie maar ook voor de mensen van alle andere professionele hulpdiensten. Jullie vak moet af en toe heel zwaar zijn maar ook heel mooi!

  2. Een verhaal waarin je proeft dat het vak ook erg moeilijke momenten heeft. Chapeau voor deze helden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here