Home Algemeen Algemeen De crisis van dichtbij

De crisis van dichtbij

2112
0

Als ik als rapid responder ’s avonds na een A1 melding bij een jonge man met pijn op de borstklachten binnenkom, kijkt hij mij  bij binnenkomst boos aan. Vervolgens schreeuwt hij:  ik wil nu opgenomen worden en een CT scan van mijn hart in het ziekenhuis”.

Ik ga rustig zitten en vraag: zullen we dan eerst maar een hartfilmpje maken? In mijn achterhoofd vraag ik me af hoe de melding bij de meldkamer is binnengekomen en of er niet ergens een belletje is gaan rinkelen. Blijkbaar niet.

Ik maak vervolgens een hartfilmpje terwijl ik al wel weet dat dat niet de eigenlijke problematiek is.  In de kamer  is het overal een zooitje. Hij drentelt na het gemaakte ECG rond door de kamer en onderhuids is duidelijk zijn onmacht en frustratie voelbaar.

Ik vertel hem dat ik even iets voor hem ga regelen en loop vervolgens met mijn spullen naar de auto. Vervolgens bel ik de politie. Daarna wordt hij meegenomen voor beoordeling door de crisisdienst. Twee uur later staat hij al weer buiten Een week later steekt hij de auto van zijn ouders in brand, stapt op de trein en trekt onderweg aan de noodrem. Dat werkt . want vervolgens hoor ik niets meer over hem

In de tijd dat ik in de psychiatrie werkte was 80 % draaideur patiënt. Dat betekend dat we deze categorie geregeld terugzagen. Door de harde bezuinigingen in de psychiatrie en door de omarming van het Italiaanse model (waarbij patiënten door hun eigen sociale netwerk worden verzorgd), kwamen we in een periode terecht dat er patiënten thuis decompenseerden. Met alle gevolgen van dien. Opengedraaide gaskranen en ontplofte appartementen leidde wel tot enkele veranderingen.

Er werd dit jaar een generieke module opgesteld waardoor zorgverleners de zorg voor deze categorie beter op elkaar moeten afstemmen en hopelijk gaat dit zijn vruchten afwerpen.

Maar ik heb wel twijfels. In onze 24 uurs economie is er sociaal gezien nauwelijks voldoende tijd om deze categorie patiënten adequaat te begeleiden .  Want hoe kun je als geestelijk ziek persoon  en zelfstandig wonend, je leven richting geven als de dagelijkse realiteit al te zwaar voor je is? De familie zou dan uitkomst moeten bieden , maar die ziet er in Nederland toch heel anders uit dan in Italië,

Als ambulancehulpverlener speel je maar een kleine rol in het geheel. We zijn een tussenschakel tussen instanties en lossen waar nodig acute problemen op. We sederen, transporteren en organiseren. Ik voel me dan net zo’n bandeplakker. Ik krijg het lek wel dicht, alleen aan de band kan ik niets veranderen.

De crisis van dichtbij
4.5 (89.09%) 11 beoordeling(en)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here