Home Algemeen Algemeen Corona blog…

Corona blog…

50695
11

Ja ik beken: Ook ik was één van de mensen die riep dat het coronavirus werd overschat. Dat er jaarlijks meer mensen besmet raken met het griepvirus en daaraan overlijden.

Vooralsnog is dat ook zo, in Nederland. Maar de grootste piek moet nog komen, zo is de verwachting.

Langzaam zijn de gevolgen merkbaar. Mensen zijn aan het hamsteren, het sociale leven ligt nagenoeg stil en mijn ouders hebben liever niet dat ik op de koffie kom, omdat ik in mijn werk contact heb of kan hebben met coronapatiënten. Familieleden cancelen verjaardagen en ook bij vrienden hebben ze liever niet dat ik op kraamvisite kom. Normaal zou ik daar lacherig over doen en een grapje van maken, maar langzamerhand dringt de ernst tot mij door. Mensen zijn bang om via mij besmet te raken. Dat ik het virus kan overdragen en ik kan het ze niet kwalijk nemen. Sterker nog: Ik kan niet eens met zekerheid garanderen dat het niet zo is.

Maar dan komt het besef: Geen sociaal leven meer. We werken, staan klaar voor mensen in de samenleving. Maar mijn sociale leven ligt stil. Echt stil… want er is geen totaalverbod om familie en vrienden te zien, maar ze durven het niet. En hoe verdrietig ook: ik snap het. Maar het raakt me wel.

Natuurlijk zie ik ook de voordelen: We hebben minder uitstoot van stikstof en ik kom zonder files op mijn werk. Zelfs midden in de spits. Maar ik geloof dat ik dan toch maar liever files heb.

Mensen spreken ons aan op straat en bij het stoplicht. Om ons te bedanken en hun waardering uit te spreken. In het begin voelde dat een beetje ongemakkelijk. Want ik deed toch gewoon mijn werk? Lief dat landelijke applaus, maar er zijn zoveel mensen die nu bezig zijn het land draaiende te houden. Bedenk eens wat voor moeilijke beslissingen ze in Den Haag moeten nemen. Wat supermarktmedewerkers naar hun hoofd geslingerd krijgen, omdat het toiletpapier op is. En wat denk je van al die ondernemers die hun omzet zien mislopen en daarmee het voortbestaan van hun bedrijf niet meer als vanzelfsprekend kunnen zien.

We zijn bijna een maand verder na de eerste geregistreerde coronapatiënt in Nederland en nu realiseer ik me steeds meer dat we echt in de frontlinie zitten. Bij ziekenhuizen zijn letterlijk en figuurlijk barricades opgeworpen. We mogen er geen koffie meer halen in de koffiekamer, terwijl we dat beetje vocht vaak hard nodig hebben, omdat de volgende rit zich alweer aandient. Onze ‘rustmomentjes’ pakten we in de ziekenhuizen, maar dat kan nu niet meer. Geen koffie, soepje of tosti in de koffiekamer van het ziekenhuis. Maar eten in de ambulance is ook onverantwoord. Dingen die zo gewoon waren, kunnen opeens niet meer. Zelfs de contacten met collega’s van ketenpartners zoals die ziekenhuizen, zijn geminimaliseerd. De steun, de lol en feedback die je normaal met en voor elkaar hebt, kan niet meer worden gegeven. Elke zorgverlener zit opeens op een eiland en de onderlinge verbindingen zijn er alleen nog maar via de telefoon, bij de overdracht en het elektronisch dossier.

In de ziekenhuizen op de spoedeisende hulp loopt niet meer alleen eigen personeel. Om de druk op te vangen, zijn ook mensen van andere afdelingen ingevlogen. Er staan kasten en karren met isolatiekleding. We mogen geen familie meer meenemen in de ambulance. Het is allemaal zo surrealistisch en zoveel anders dan we zouden willen.

Zodra we naar een melding moeten waar een patiënt symptomen heeft die kunnen duiden op Corona, moeten we al in speciale isolerende kleding. Handschoenen en schort aan. Haarnetje op, bril op en een mondkapje voor. Even checken of het nog wel de goede mondkapjes zijn. Gelukkig wel, maar ze worden schaars. Ongeveer tweederde van onze patiënten voldoet aan de criteria. Want om via 112 een ambulance te krijgen ben je vaak ziek, heb je koorts of heb je ademhalingsproblemen….. Ja inmiddels hebben we ook patiënten vervoerd die positief getest zijn en dus inderdaad corona hebben.

Ik stoor me niet aan de mensen op straat en bij de bouwmarkt. Laat kinderen ook gewoon spelen in de speeltuin. Want het is niet gek dat mensen die zich niet ziek voelen, niet aan huis gekluisterd willen zijn. Het is zelfs logisch. Maar je hoeft nu nog geen ziekteverschijnselen te hebben, maar kan wel ziek worden. Door het vastpakken van een deurknop, door iets wat in de lucht zweeft, door onbedoeld contact met anderen.

We zien het aantal ziektegevallen en sterftecijfer nu zo hard oplopen, dat ik niet meer de vergelijking met een normale griep durf te maken.

Wat is het lastig om ons werk te doen op basis van louter procedures. Geen hand meer geven, geen troostende hand of arm om een schouder. Niet even iemand gerust stellen door er letterlijk naast te gaan zitten. Familieleden die je niet mee mag nemen, omdat dit een te groot infectierisico is. Het gaat ver voorbij onze normale manier van werken en wat ons hart ons ingeeft.

Het zou zo helpen als de maatregelen succes hebben. Iedereen zich blijft houden aan de voorschriften, zodat wij binnenkort weer familie mee mogen nemen en zonder beschermende kleding die arm om iemands schouder kunnen slaan om te troosten.
Bedankt voor alle mentale steunbetuigingen. Ze voelen niet meer ongemakkelijk, ze zijn welkom. Pas goed op elkaar.

11 REACTIES

  1. Beste Rutger
    Ambulance medewerker, ,, een functie waarbij je belangrijk en dringend werk verricht op spoedeisende momenten. Een beroep wat men kiest omdat je mensen wil helpen en troost wil bieden.
    Dicht bij mensen wil zijn met voldoening en dankbaarheid als er hulp geboden is.
    Nu moet hetzelfde werk onder hele andere omstandigheden toch zo goed mogelijk volbracht worden, maar nu juist met afstand en gevaar voor besmetting.
    Het zal je beroep maar zijn.
    Hopelijk gaat deze nare situatie weer verbeteren en kunnen we er van leren.
    Wat men nu moet beseffen, dat niet alleen ambulancepersoneel goed werk moeten verrichten maar
    OOK de burgers moeten meewerken aan een zo goed mogelijk en behapbare periode.
    Dank aan ieder die nu meewerken.
    Een burger

  2. Mooi geschreven! Er komt een tijd dat alles weer normaal wordt! Daar moeten we op vertrouwen! Ik zit momenteel op Bonaire als Verpleegkundige.. Hier is het nog niet uitgebroken.. Maar de voorbereidingen zijn getroffen. Het is een angstig gevoel niet te weten of en wanneer het gaat komen. Met een 9tal aan beademingsapparatuur hoop ik maar op niet te veel ernstig zieken! Want dat wordt heel heftig.

    Sterkte daar in Nederland man!
    Groetjes
    Lisa

  3. ik ben huisarts, ik zie ook veel, maar heb echt het grootste respect voor wat jullie nu doen. Want het lijkt alleen nog maar de ene ernstig zieke patient na de andere en je kunt maar zo weinig doen. Hou vol! meer kun jij niet doen, kunnen wij niet doen; met z’n allen gaan we dit doen. Hopelijk houdt men zich steeds beter aan de voorschriften, want dat is het enige wat we echt met zn allen kunnen doen.

  4. Goed geschreven Rutger !
    Het is zo als jij schrijft de meeste van ons hebben het virus onderschat , en wat nu wat gaat het ons brengen ? Hoe gaat onze wereld er vanaf nu uitzien? We wensen jou veel sterkte in het werk wat je doet je bent een kanjer samen met al jou collega’s zijn jullie zoals al vaker gezegd wordt de laatste tijd onze helden die toch maar doen wat jullie doen met liefde en betrokkenheid
    Dikke zoen 😘En petje af⛑

  5. Wat een vreselijke toestand ! Maar wat doen jullie het goed ! En wat ben ik blij met iedereen die zo zich zelf inzet voor het welzijn van zijn mede mens !
    Ik kan niet anders dan dankbaar zijn dat ik hier ben geboren !
    En wat is het goed dat we eens wakker geschud worden en eens beseffen in wat voor een fantastisch land wij leven !
    Blijf wie je bent ! Doe wat je het liefste doet en wij ALLEMAAL blijven jullie eeuwig dankbaar !
    Allemaal die proberen om er alles aan te doen dat wij weer gewoon kunnen leven
    DANK ! Duizend maal DANK !

  6. Bedankt voor deze blog.
    Ik deed er ook nogal laconiek over zoals velen met mij.

    Wellicht kunnen we er een podcast over opnemen?

    Ik wens je veel sterkte om deze moeilijke periode door te komen.

    Groetjes Sylvia

  7. Beste Roger,
    We zijn allemaal maar mensen met gedachten en tekortkomingen.
    Maar hoe mooi dat we van onze acties fouten kunnen leren.
    Dat je dit ook deelt, kan anderen misschien helpen.

    Zelf ben ik ook aan het zwalken hoor. Is het wel een pandemie, of hebben ze het uitgekristalliseerd? Zijn het werkelijk zo veel doden of meer?
    Is het een snode plan, of een zeer ernstig ongeluk geweest.

    Waar het om gaat, dat we met zn alle een steentje bijdragen. En jij hebt dat gedaan met je blog.

    Dank en in goede gezondheid.

  8. Rutger, ik ben een tijdje uit de ambulancezorg maar vond je artikel erg herkenbaar. Je hebt juist nu de informele contacten met je ketenpartners nodig.

    Het artikel vond ik goed geschreven, feitelijk zonder te overdrijven. Een welkome tegengif voor alle onzin op. Social media.

    Mijn complimenten

  9. Mooi stukje Rutger. Het raakt ons allemaal in onze gewone manier van leven. Maar jullie ( zorgpersoneel) lopen de extra risico’s en ook voor jullie is alles anders en duidelijk minder leuk. Ik hoop dat dit alles helpt om zo gauw mogelijk deze onzichtbare vijand te bedwingen, dan maken papa of ik weer met liefde koffie voor jou/ jullie😊

  10. Ik ben diep geraakt door je verhaal maar ik denk dat niemand weet hoe hier mee om te gaan vooral wat je zegt even ontladen even een woord van troost of gewoon even lachen met familie en vrienden en collega’s samen een bakkie een hapje eten kan er niet meer bij wij kunnen het bijna niet voorstellen wat er allemaal gebeurd en nog gaat gebeuren en idd de arme medewerkers van de supermarkten die van na het harde werken van alles naar hun hoofd geslingerd krijgen maar wij hebben diep respect voor jullie en hopen dat het snel voorbij is 🙏🍀😘

Comments are closed.