Home Algemeen Algemeen Collega’s aan het woord: 112 daar red je levens mee of …

Collega’s aan het woord: 112 daar red je levens mee of …

2610
0

Op een hele normale doordeweekse dag begin ik met een dagdienst in mijn regio.
Deze dienst begint zoals elke dienst, omkleden, auto controleren en inmelden bij de meldkamer.
Het is een rustige ochtend, halverwege de ochtend worden we gepiept voor een besteld vervoer rit vanuit de thuis situatie naar het ziekenhuis. Een normale rit zoals we er vele rijden.

Met spoed vrijmaken!

We zijn nog in het ziekenhuis en dragen net de patiënt over, als er ineens via onze portofoon de vraag klink om ons met spoed vrij te maken voor een A1. Bijna direct daarna krijgen we te horen dat het om een reanimatie gaat.
We gaan direct naar de ambulance en vertrekken, tijdens de rit wordt ons MDT aangevuld en zien we dat het om een jonge vader gaat, een van zijn kinderen heeft 112 gebeld.
De spanning in de auto is voelbaar, professioneel met inachtneming van alle mogelijke gevaren in het verkeer rijden we snel richting het inzetadres.
De 2e auto, die voor assistentie onderweg is heeft nog een behoorlijke aanrij tijd, wij zijn echter met een paar minuutjes ter plaatse.

Ter plaatse

Als we de straat in rijden zien we mensen in paniek zwaaien, ze springen nog net niet voor de ambulance, We stoppen pakken de al onze materialen en rennen naar binnen.
In m’n ooghoeken zie ik 2 jonge kinderen staan, de kinderen van onze patiënt. Eén van deze kids heeft ons gebeld in totale paniek waarschijnlijk. Buurtbewoners zijn druk bezig met BLS-en en we starten onze protocol.
Met het beeld van die jonge kinderen in ons achterhoofd, gaan we door en besluiten uiteindelijk op transport te gaan.

112 bellen

Deze jonge vader heeft het niet gehaald, ondanks onze inspanning, maar vooral door het besef en het lef van zijn kind om 112 te bellen.
Ik “loop” het hele verhaal nog een na en kom tot de conclusie dat ik mijn eigen kinderen nooit geleerd heb 112 te bellen als er een noodsituatie ontstaat. Hiermee begin ik direct mee als ik thuis kom.
Ik stel me voor hoe het geweest moet zijn voor zo’n jong kind om 112 te gaan bellen, mijn vraag is hoe komt hij erbij dit te doen, of iis het hem misschien geleerd of verteld? Beseffen wij als volwassenen de impact van deze handeling door kinderen? Zijn onze eigen kinderen wel goed voorgelicht of kunnen we daar nog een verbeterslag in maken?

Voorlichting

Ik loop met deze vraag rond en spreek een paar dagen later de leerkracht van m’n eigen kind. Ik vraag de leerkracht, “hoe gaan jullie hier op school mee om”? Het antwoord zoals verwacht “o goh ja eigenlijk niet aan gedacht, we hebben toch nooit 112 nodig”. Vanaf dat moment besefte ik dat we hier wat aan moeten gaan veranderen.
Gelukkig is mijn werkgever (onze RAV) erg voortvarend met instructie en voorlichting. Met de oprichting van een promotie team binnen onze RAV, heb ik aandacht gevraagd voor het belang kinderen te leren hoe ze en vooral wanneer ze 112 moeten bellen. Dit gaat mee genomen worden in de instructie lesstof van het voorlichtingspakket.

IK wil met dit verhaal het (levens) belang naar voren brengen van een goede voorlichting over 112 bij kinderen. Het is goed om in een vroeg stadium kinderen te leren hoe ze hulp kunnen krijgen, wie ze moeten bellen en wat te doen.
En dat niets zo vanzelfsprekend is al het lijkt, niet voor ons als zorg professional, maar ook niet voor de burger en vooral niet voor kinderen.