Home Algemeen Algemeen Bij een overlijden verder kijken dan alleen die ritmestrook met een asystolie.

Bij een overlijden verder kijken dan alleen die ritmestrook met een asystolie.

4567
3

Het is midden in de nacht, ik zit op de knieën naast het bed en help een meisje van een jaar of 8, de haren te kammen van haar moeder. Met een traan in mijn ogen, geniet ik toch van dit moment.

Een dik uur geleden werden we op pad gestuurd voor een melding van een reanimatie van een toch wel een zeer jonge vrouw; midden dertig . Helaas nadat we haar alles aan hulp hebben geboden, mocht het niet baten. Mevrouw is overleden.
De echtgenoot gaat met mijn collega naar beneden. Wij leggen mevrouw netjes in bed neer, en ontdoen haar van alle medische apparatuur, plakkers en infuus naald.
De collega`s van de assisterende ambulance vertrekken, ik bedank ze voor hun hulp.
Na overleg met mijn collega ga ik de doktersdienst bellen. Tot die tijd blijven we in overleg met de meldkamer ter plaatse, om meneer bij te staan.
Meneer verteld bij een kop koffie en een sigaretje over zijn vrouw. De echte emoties moeten nog komen, meneer kan het nog steeds niet geloven.
Ineens hoor ik een kinderstem, ik attendeer meneer er op. Maar meneer kan het niet aan zijn kinderen onder ogen te zien, hij wil graag dat ik naar zijn dochter ga.
Moeilijk kunnen we zijn dochter roepend op de overloop laten staan en met de gedachte dat ze zo naar de slaapkamer kan lopen waar haar moeder ligt, ren ik naar boven.
Ze zegt:’wat hebben jullie een lawaai, wat doen jullie hier, ik wil graag naar mama”, “waar is die?”
Ik breng haar naar de slaapkamer van haar moeder, en daar vertel ik haar wat er gebeurd is en dat haar moeder niet meer wakker zal worden. Stil zwijgend hoort ze mij aan, er rolt een traan over haar wang. Zonder wat te zeggen pakt ze de borstel van het nachtkastje en begint haar haar te kammen.
Ik ben onder de indruk, na haar de tijd en ruimte te hebben gegeven, gaan we naar beneden en zet ik een warm kop thee voor haar. Ze gaat bij de tafel zitten en ik geef haar papier en stiften om een mooie kleurplaat te maken voor haar moeder.
Inmiddels is de dienstdoende huisarts ter plaats gekomen.
Hij hoort van mij wat er is gebeurt, wat we er aan hebben gedaan en wat we ons heeft overwogen om te stoppen met de reanimatie. De dokter vraagt aan mij of we een ritme strook hebben, deze laat ik zien. Hij zegt nog een keer dit is duidelijk. De huisarts wisselt nog een paar woorden met de echtgenoot en vervuld vervolgens de papieren in.
Als dit klaar is vertrekt hij weer, want het schijnt druk te zijn. We zijn een beetje verbaasd over de afwikkeling. En denken het onze er van.
Inmiddels komen de ouders van het echtpaar binnen, en ook wij vervolgen weer ons pad.

Het is een casus van al enkele jaren gelden, wat ons toen erg dwars zat is dat de huisarts niet eens de moeite heeft gedaan om überhaupt bij de overledene te kijken.
Wij hadden moeite met het feit dat de huisarts weinig met het gezinsleven stil stond, dat het om een jonge vrouw ging, dat een vader met jonge kinderen achter bleef. `s morgen heb ik zelf de eigen huisarts van deze mensen ingelicht.
Tegenwoordig kunnen we dit sneller en makkelijker doen door het elektronisch rit formulier te faxen naar de eigen huisarts. En schokkende gebeurtenissen waar kinderen direct of indirect bij betrokken zijn, kunnen wij laagdrempelig melden bij veilig thuis. Zij ondernemen verdere actie om de kinderen bij te staan, als hier na overleg behoefte aan is.

In de loop van de jaren zie ik nog steeds erg grote verschillen hoe er om gegaan wordt met het schouwen van een overleden persoon.
Deze mevrouw is kort weg gezegd niet geschouwd, op ons verhaal zijn te papieren getekend. Ik ben blij inmiddels een opleiding te hebben gevolgd waar ik verdieping heb gevonden over en rondom het overlijden.
Daarom wil ik jullie meegeven mocht je een reanimatie hebben, of een overlijden waar je toch bij bent geroepen om ook eens verder te kijken dan een ritmestrook met een asystolie.
Als ambulancehulpverlener mag je de dood vaststellen, maar de verklaring van de doodsoorzaak valt onder de behandelde (huis)arts of zijn waarnemer.
De verklaring houdt in:

  • natuurlijk dood of niet natuurlijke dood;
  • een uitwendige lijkschouw;
  • datum van overlijden vaststellen;
  • verklaring schrijven.

Wij, als hulpverleners kunnen daarbij wel helpen tot de tijd dat de arts arriveert. Kijk met je handen op de rug rond. Hoe ziet de woning er uit? (inbraak, vervuiling, alcohol, drugs. Positie en plaats van het lichaam. Waar ligt iemand, is er een val voor af gegaan?
Hierbij is een anamnese zoals voorgeschiedenis, medicatie gebruik ook belangrijk. Het onderzoek van het lichaam: volstaat grotendeels puur met kijken.
Zie je teken van uitwendig geweld? Blauwe plekken, puntbloeding binnenkant lip, achter oor, hals?, lijkvlekken conform ligging? Houding : verplaatst? Top teen onderzoek, uitkleden.
Deel je bevindingen met de arts die de lijkschouw verzorgt.
Soms kunnen belangrijke bevindingen resulteren op verder onderzoek. Dit hoeft beslist niet altijd gelijk straf rechtelijk te zijn.
Want hoe belangrijk kan het zijn om te weten waar aan een jonge moeder zo plotseling is overleden, ook voor later voor haar eigen kinderen?

Vorig artikelUpdate: Uitspraak ORT doorbetaling in vakantie
Volgend artikelRedactieleden en gastschrijvers gezocht
Gerda Boonstra
Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega's uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.

3 REACTIES

  1. Duidelijk verhaal, treffend weergegeven en echt heel herkenbaar. Ik vind ook dat aandacht naar nabestaanden vanuit je zelf en zo direct mogelijk moet worden gegeven. Echt, de warme aandacht die je schenkt, krijg je in veelvoud terug!

  2. Ondanks het ontzettend triest einde, is dit voor het dochtertje en de rest van de kinderen en vader echt
    toch iets om aan terug te denken, wat een lief klein / groot lichtpuntje, bedankt lieve mensen van de
    Ambulance respect voor jullie, xxxxx

Comments are closed.