Home Algemeen Algemeen “Auw”……. ik word geprikt

“Auw”……. ik word geprikt

1669
0

De zomer is heerlijk, maar helaas is ook het seizoen van de insecten aangebroken. En kan het voorkomen dat je geprikt wordt door een insect.

Het is maandagavond mijn vriendin ruimt de partytent op bij haar schoonmoeder, ze rolt het zeil op en in eens hoort ze haar zelf schreeuwen ‘Au!’ Au!”, alsof ze gestoken wordt.

Ze trekt snel haar hand terug en wrijft met haar hand over haar vinger, ze ziet niks. ‘Au!’ , bah wat een naar, vervelend gevoel. Het blijft prikken. Toch maar even onder de koude kraan, dan zal het wel wat afzakken.

Oma zet een kopje thee, ze zucht even diep. Oma zegt: “Het zal wel zo`n klein geel monstertje zijn geweest met zwarte streepjes en vleugels en met zo`n prikker op de kont.  Die prikker moest in actie komen door zelfverdediging omdat jij het monster levend  in een stuk plastic wilde draaien. Ze knikt en moet lachen: “ vergeven doe ik het hem niet oma, maar snap het wel, “Jouts!”

De vinger is nog steeds gevoelig. Beetje rood, maar alles lijkt mee te vallen. Die rot wespen!

Eenmaal thuis gaat ze na een glaasje wijn op bedDe volgende ochtend gaan wij, ik, samen met mijn dochter en de vriendin gezellig een dagje weg naar de andere opa en oma op de camping het is tenslotte vakantietijd.

Het is prachtig weer en wij zitten gezellig te picknicken bij de caravan.

Mijn vriendin vertelt in geuren kleuren over haar avontuur van gisteravond. De confrontatie met het gele monster.

Ze laat haar vinger zien, mijn dochter en ik schreeuwen tegelijk ” die ring moet af “, zij ziet de ernst er niet gelijk van in. “Ach de vinger is nog wat rood, dikker en wat kouder maar zakt wel weer af.

Mijn dochter vindt het een  leuke uitdaging om te proberen de ring toch af te krijgen. Mijn vriendin stemt toe, misschien toch wel beter. Maar na koud water, veel zeep, draadje methode, hard handig draaien en trekken helaas, het lukt niet. De zwelling lijkt alleen maar toe te nemen.

Ik kijk er naar, we kijken elkaar aan. Dit gaat niet goed, de vinger zien we steeds dikker worden en meer verkleuren. Een angstige blik, dit kan niet goed gaan. Ook liggen we in de kreukels van het lachen wat een verhaal ook weer……maar goed ik bedenk mij niet en zoek een adres op waar we terecht kunnen om een ring af te knippen.

Onderweg zien we een gezondheidscentrum, natuurlijk rijden wij eerst door. We hebben een juwelier in ons hoofd. Maar die zit helaas niet waar wij hadden gehoopt. Mijn dochter belt die bewuste huisartsenpost, in de hoop dat zij er een ringknipper hebben. Uit ervaring weet ik dat niet elke huisartsenpraktijk zoiets hebben.  Gelukkig zijn wij nog welkom en dat om 16.55 uur.

Met geringe spoed, een teet-tuut  teet-tuut roepende dochter vanaf de achterbank en een steeds paarser wordende vinger van onze vriendin komen wij aan bij de huisartsenpost, daar is de assistente die mijn vriendin met een boor zal bevrijden van haar ring. ” Een boor?” als je niet weet wat het is, komt dit zeer indringend binnen realiseer ik mij, na een blik te hebben opgevangen van mijn vriendin, ik doe maar een poging om het uit te leggen.

Enigszins gerust gesteld, gaat de assistente haar gang. Mijn dochter vindt het super interessant  en staat er met neus boven op.  Nadat de assistente de ring heeft door “geboord” ,  Schreeuwt ze het ineens uit, de scherpen kanten zijn net kleine mesjes die door de zwelling in haar vel snijden.

De assistente voelt zich zichtbaar ongemakkelijk met de situatie en weet niet goed hoe nu verder.

Ik wil me er niet mee bemoeien, maar ja je kent het wel. Als acute hulpverlener kan ik het niet laten en vraag gelijk om twee kochers en neem de hulpverlening over. De vinger is inmiddels goed blauw/ paars en doet vreselijke zeer. Snel handelen lijkt mij de beste oplossing, dat ligt me wel. Ik zet de kochers op de uiteinden van de ring  en buig de losgeknipte delen naar buiten uit elkaar.

Met zweet op haar voorhoofd, zucht ze van opluchting. Vinger maar afkoelen onder lauw stromend water…..de ring mee in de tas na vijftien minuten verlaten we opgelucht, maar met een smile het pand. De vinger knapt per uur op. Volgende dag is vinger weer als normaal. Het lijkt er dus op dat ze niet zo zeer last had van de werkelijke prik maar de zwelling die niet weg kon door de ring. Een echt gebeurd avontuur, waar we het nog wel eens vaker over zullen hebben.

Bij zichtbaar letsel, kneuzingen en verdenking van een breuk leren we altijd, doe die ring af. Maar bij een insecten beet ook al lijkt er in eerste instantie niet veel aan de hand te zijn, doe ook hierbij preventief de ring van je vinger….

Wat te doen als je ergens anders wordt gestoken of als er een echte allergische reactie ontstaat.

Steken van bijen en wespen

Of je last van de steek hebt, ligt aan hoe gevoelig je bent voor de gifstof die het insect achterlaat in je lichaam. Meestal zijn steken en beten slechts pijnlijk en irritant en vrij ongevaarlijk. Heb je echt een allergie, of wordt je geprikt in mond / hals gebied dan zijn medicijnen direct nodig. Adrenaline is bij uitstek het beste middel. Wat herhaaldelijk gegeven kan worden. Mensen die er mee bekend zijn zullen gelijk een epi pen gebruiken, daarnaast en  mocht je geen pen in je bezit hebben  is het inzetten van een (huis) arts of zijn de ambulancehulpverleners onmisbaar. Wacht er niet te lang mee, beter mee dan om verlegen tot het te laat is.

Wist u dat:

  • Angio oedeem door Ace-remmers niet onder de allergische reactie valt, adrenaline zal hierbij ook geen effect hebben.
  • org 2015 adviseert betere instructie te geven en twee epi pennen voor te schrijven, in verband met een mogelijk rebound effect van de allergische reactie en zou men na 10 -15 min nog een epi pen kunnen toedienen.
  • LPA 8.1 Expert opinion: geen bewijs voor een positief effect van het geven van een corticosteroïd in de pre-hospitale behandeling. Daarom per juni 2016 is de toediening hiervan niet geïndiceerd.

De huisarts geeft vanuit de NHG-standaard nog wel een corticosteroïd.

Meer te vinden over anafylaxie op www.anafylaxie.nl

“Auw”……. ik word geprikt
4.2 (83.33%) 6 beoordeling(en)

DELEN
Vorig artikelHeb jij geen vakantie?
Volgend artikelNieuw soort scholingen voor BLS-evenementenhulpverleners, toegevoegde waarde of gevaarlijk?
Gerda Boonstra

Met veel plezier schrijf ik op persoonlijke titel blogs. De verhalen kunnen gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen, maar zullen in verband met het beroepsgeheim fictief zijn weergegeven. Ik schrijf verhalen met als doel collega’s uit het vak te informeren en kennis te nemen van mijn ervaringen. In het dagelijks leven werk ik met veel passie en plezier bij Ambulancezorg Groningen. In 2000 ben ik begonnen in de acute hulpverlening als ambulanceverpleegkundige en ben inmiddels ook inzetbaar als OvDG. In 2015 heb ik daarnaast de forensisch verpleegkundige opleiding met succes afgerond, wat een leuke en nuttige verruiming was binnen mijn vak. Met mijn blogs laat ik jullie ook meekijken door mijn/een forensische bril in de acute hulpverlening.