Home Algemeen Algemeen Ambulancezorg is mensenwerk

Ambulancezorg is mensenwerk

746
1

Hoewel velen niet hardop willen roepen dat het zo is, hoewel ze het niet kunnen onderkennen: Ambulancezorg is mensenwerk!

Middels deze blog kijk ik persoonlijk terug op het achterliggende jaar. Een jaar waarin een verbeterslag is gemaakt in het toepassen van procedures en protocollen. Bedrijfsafspraken en afspraken met de zorgverzekeraar die garant moet staan voor de financiële dekking van onze organisatie. En hoe graag we het ook verpakken in allerlei afspraken kom ik er toch steeds weer achter dat ambulancezorg mensenwerk is.

Refererend aan een “gewone” werkdag in december waar ik middels de e-mail een reactie ontvang van een collega in de keten, het is een coördinator van de SEH van een ziekenhuis in onze regio. Het onderwerp van de mail laat zich zakelijk lezen en ook de inhoud van de mail laat onduidelijkheid geen kans. Een ambulanceteam heeft een patiënt binnengebracht op de SEH, het betrof een onwel wording. De strekking van de mail was helder, de patiënt was kennelijk op de SEH aangekondigd toen de ambulance al vlak bij het ziekenhuis reed. Het ziekenhuis, dat is wel even interessant voor deze casus is gesitueerd aan de rand van de stad, op ongeveer 10 minuten rijden van het stadscentrum, waar zich het adres van de melding bevond.

Op het moment dat ik zo’n melding krijg probeer ik me weer te verplaatsen in de situatie dat ik nog werkzaam was op de auto. Ik probeer in te schatten wat de reden geweest zou kunnen zijn waarom ik niet eerder contact kon opnemen met de SEH. Er schieten een aantal opties door mijn hoofd, een verslechterende situatie van de patiënt of …….. ?

Ik open de tool voor het digitale ritformulier en zoek de desbetreffende rit op. Bij het lezen van de kladblok regels krijg ik de kriebels. “Patiënt is mantelzorger en stond erop dat we een andere mantelzorger informeerden om direct de zorg voor de partner over te nemen”. “Patiënt was inkopen voor Sinterklaas aan het doen en wilde het verlanglijstje voor enige kleindochter doorgeven aan andere mantelzorger”. “Door situatie patiënt duurde de communicatie langer dan normaal, SEH pas op een laat tijdstip gebeld”. “Situatie patiënt stabiel, collaps ECI”. “Geen trauma, patiënt is zelf op de grond gaan zitten”.

Ik laat het antwoord naar de SEH even voor wat het is, ik besluit zelf de bemanning nog even te vragen hoe dat precies zit. De bemanning is vandaag weer samen aan het werk en besluit ze in de middag even hun verhaal te horen.

Het verhaal laat er geen onduidelijkheid over bestaan, een oudere man was onwel geworden zonder duidelijke oorzaak, maar toen de ambulance aan kwam rijden raakte hij zichtbaar in paniek, hij moest zorgen voor zijn vrouw, ze zouden Sinterklaas vieren met hun enige kleindochter en was onderweg om cadeaus te kopen. Hij wilde eerst zijn dochter bellen om het Sinterklaasfeest niet in het honderd te laten lopen. “We hebben toen ervoor gekozen om dit eerst te laten regelen zodat de patiënt rustiger zou worden”. Bij de overdracht naar de SEH hebben we dit ook doorgegeven aan de opvang verpleegkundige, pas daarna kwam de tweede verpleegkundige binnen die direct van een andere kamer moest komen. Kennelijk is er daar wat misgegaan in de communicatie aldus de bemanning, ik geef aan dat ik dit zal afhandelen en dat ik me volledig in hun situatie kan verplaatsen.

Onderweg naar huis denk ik nog even aan diverse hulpverleningen die ik heb mogen doen toen ik nog werkzaam was op de auto, die tijd vergeet ik nooit meer.

De volgende dag heb ik het geven van een reactie op de mail van de SEH nog op mijn to-do lijstje staan, maar eerst neem ik de binnenkomende post even door. Er ligt een kaart voor me: “Bedankt voor de uitstekende hulpverlening” staat erop te lezen. De naam en datum laat niets te wensen over, het betreft die rit waarover ik gisteren een mail had ontvangen, de dochter van de patiënt laat weten dat ze ondanks de slechte start van die dag toch een fijn Sinterklaarfeest gehad hebben. “Ik heb mijn vader drie uur later meegenomen, we zijn direct naar mijn moeder gereden, mijn vader deed of er niets gebeurd was. Hij vertelde over de ambulancemensen en dat hij vanuit de ambulance alles had kunnen regelen zodat er direct iemand toevallig bij mijn moeder langs kwam. Achteraf hoorde ik pas dat diegene, de buurvrouw, ook de cadeaus voor mijn dochter had gehaald, bedankt voor de goede zorgen, voor zowel mijn vader als ook voor mijn moeder”. Uit de kaart valt een foto met daarop de “patient”, zijn bedlegerige vrouw, zijn dochter en zijn kleindochter in een rolstoel.

Ik laat in een reactie naar de SEH weten dat deze bijzondere situatie mondeling is overgedragen en ook in het digitale ritformulier is vermeld.

De volgende dag spreek ik één van de leden van het desbetreffende ambulanceteam weer, zij geeft aan de casus nog even doorgesproken te hebben met de betrokken verpleegkundigen op de SEH en dat de situatie duidelijk was, ik liet haar het kaartje lezen en de foto zien. Haar reactie was primair en gemeend:

Ambulancezorg is mensenwerk!

Vanaf mijn positie wil ik benadrukken dat ik alle collega’s die zich elke dag weer inzetten voor de ambulancezorg in Nederland zeer waardeer. Wij kunnen van alles bedenken vanuit onze “ivoren toren” maar de ambulancezorg wordt op straat uitgevoerd door collega’s van de rijdende dienst! Zij zijn samen met de collega’s van de MKA de eerste in een keten van zorg.

Voor alle lezers, collega’s en belangstellenden: Fijne feestdagen en een goed begin van 2017!

1 REACTIE

  1. Wat een mooi en vanuit persoonlijk perspectief geschreven verhaal, juist daarom verbaasd het mij dat de naam van de auteur ontbreekt.

Comments are closed.