Home Algemeen ambulanceZORG in plaats van 112noodgeval

ambulanceZORG in plaats van 112noodgeval

624
0

De beeldvorming rond het werk van de ambulancezorgverleners in Nederland wordt voor een belangrijk deel bepaald door de gele busjes met blauwe zwaailichten en sirenes die, samen met gele helikopters die als reddende engelen neerdalen, op ieder moment en op bijna iedere plek in Nederland binnen 15 minuten aanwezig zijn zodat hun bemanningen de mens in nood op professionele wijze van (para)medische zorg kunnen voorzien.

De heroïek in deze beeldvorming staat in schril contrast tot de werkelijkheid waarmee ambulancezorgverleners dag in en dag uit worden geconfronteerd en die bestaat uit de lichamelijke, psychische en sociale problemen van pasgeborenen, kinderen, pubers, volwassenen en (hoog)bejaarden en waarbij zwaailichten, sirenes en helikopters niet nodig zijn.

Vandaag reed ik als derde man mee met één van onze ambulancezorgteams omdat het mijn taak is toe te zien op de kwaliteit van de (para)medische werkzaamheden van mijn collega’s van de rijdende dienst. In 4 uur tijd zagen we 3 hoogbejaarde patiënten die allen last hadden van een acuut probleem waarvoor de hulp van de ambulancezorg was gevraagd.

Vanuit de positie van de derde man had ik alle gelegenheid om te observeren en na te denken en realiseerde me daarbij dat het vakmanschap van de ambulancezorgverlener voor een substantieel deel wordt bepaald door zijn/haar communicatieve vaardigheden en empathische vermogen.

Immers, daar lig je dan in je nachthemd als 91 jarige nog zelfstandig wonende dame in je keurig opgeruimde huiskamer omdat je na een val misschien een heup hebt gebroken en staan er opeens allemaal mensen in gele pakken om je heen die van alles gaan doen. Of, daar wordt je dan als vitale 83 jarige nadat je op weg van de groenteboer naar je aanleunwoning was en voor dat je je realiseert wat er is gebeurd, met een hartritmestoornis op de brancard getild terwijl je mandarijnen op de stoep zijn gevallen.

In dit soort gevallen is het enige wat echt telt de manier waarop de ambulancezorgverlener communiceert met de patiënt, het respect waarmee dat gebeurt en met het vermogen om de mens die van het ene op het andere moment in een crisissituatie is beland, te laten weten dat hij in goede handen is. De hand beetpakken of een klopje op de schouder. Een stukje omrijden langs het strand met de patiënt die van het ziekenhuis naar het hospice wordt gebracht om te overlijden en die nog één keer de zee wil zien en ruiken. Er zijn voor de ongeruste mens en zijn omgeving en datgene doen wat je voor je eigen ouders, partner, kinderen en vrienden zou doen. Zorg verlenen met een hoofdletter Z.

Het is jammer dat deze Zorg geen hoge kijkcijfers oplevert.

Geschreven door Jan de Nooij

bron: Uit de doos