Home Algemeen Algemeen Ambulancezorg: Back to the basics

Ambulancezorg: Back to the basics

1038
0

Als regelmatige lezer van ambulanceblog heb ik zomaar eens de spreekwoordelijke stoute schoenen aangetrokken en heb een klein verhaaltje in elkaar getypt. Het onderwerp van dit verhaaltje waar ik al eens eerder aan begonnen ben, maar toen niet heb afgemaakt laat zich aanhoren als het “ALS” verhaal, gewoon zoals het er staat, als we nu dit eens……..

Toen ik een jaar of 15 geleden in de management boeken ben gedoken om daar in de toekomst eens wat mee te gaan doen was het me eigenlijk al direct duidelijk. In de meeste boeken stond tussen de eerste 40 regels al te lezen dat je als manager ook wel eens minder populaire beslissingen moet nemen, dit is niet te voorkomen. Maar in de overige, vaak meer dan 250 bladzijden werd verteld hoe je hierover een “mooi sausje” kunt gieten waardoor je alsnog gewoon elke morgen met een glimlach kunt binnenkomen om je werk te doen. Dan volgen er vaak nog zo’n 20 bladzijden om te laveren tussen de werkvloer en de directie en dan heb je het, aldus mijn persoonlijke visie op de boeken destijds wel gehad.

Persoonlijke visie is hierin erg belangrijk want ik wil geen mensen schade toebrengen, daar is het mij in deze blog niet om bedoeld, maar ik wil mensen wel de gelegenheid geven om het een keer van een andere kant te bekijken. Je hoeft het ook niet met mij eens te zijn, maar als het jou aan het denken zet heb ik mijn doel bereikt.

Ik volg het ambulanceblog nu een jaar, veel bijzondere onderwerpen hebben de revue van dit medium al gepasseerd, maar het meest kijk ik toch als er weer een onderwerp aan komt wat gaat over de collega’s uit het veld. Daar bedoel ik natuurlijk mee het directe ambulancepersoneel, de collega’s op straat, ik denk dat dan iedereen snapt wat ik bedoel.

Een onderwerp wat mij aan het denken heeft gezet is bijvoorbeeld de roep om uniforme ambulancekleding, collega’s hebben er last van als ze zien dat de EHBO of een willekeurig BHV bedrijf in hetzelfde uniform rond loopt. Voorheen liepen in onze regio ook de huisartsenchauffeurs ook zo rond, maar deze hebben nu sinds een jaar een rode band op de rug, zodat dit toch enigszins afwijkt.

Dit zijn dingen waar ik tot voor kort niet over heb nagedacht maar waar we nu gelukkig samen met andere mee participeren in een zoektocht naar een beschermd en veilig uniform. Echt zo’n onderwerp dat de spijker op z’n spreekwoordelijke kop slaat.

Nu we het dan toch over “op z’n kop slaan” hebben moet ik direct denken aan een artikel over zelfsturing binnen de ambulancezorg, gewoon de sturing van de alledaagse praktijk direct bij onze collega’s, die allemaal professional zijn in hun vak neer te leggen. Zoals ze dat hier zeggen; “direct een klap met de hamer erop geven”, ik ben voor, direct doen. Oh wacht even wat zeg ik nu? Zit ik me net voor te stellen als manager en nu zeg ik dat we toe moeten naar zelfstandige teams, omdat het allemaal professionals zijn die hun vak met passie uitvoeren?

Ik heb de zin nog twee keer gelezen en kan niet ontkennen dat ik er inderdaad zo over denk, we (ook ik) wil te veel regelen, we willen de touwtjes niet laten vieren om te zien of het zichzelf regelt, nee het moet direct binnen een bepaalde procedure / standaard of werkafspraak. Raar want als je toch goede bedrijfsafspraken hebt, je moet immers dat deel van een ambulancedienst bestieren als een bedrijf, kunnen we toch wel die verantwoordelijkheid bij het team zelf neerleggen? Ja, ik ben van mening dat je te kort doet aan de professionaliteit van collega’s op de werkvloer door ze te laten aansturen door een manager die zelf werkzaam is geweest in het veld, hij of zij was immers één van ons. Nee ik zie meer in een platte structuur qua organisatie. Nu snap je ook waarom ik niet met naam en toenaam wil worden genoemd bij dit verhaal omdat ik zeg dat in mijn ogen mijn huidige functie overbodig is. Ook dat vind ik nu weer een beetje te kort door de bocht, maar laten we maar zeggen dat het op termijn misschien wel zo is.

Natuurlijk is er veel veranderd de laatste jaren en is er meer en meer een cultuur in Nederland ontstaan waarbij over elk dingetje nagedacht moet worden, een verbeterformulier moet worden ingediend en er mensen wat van moeten vinden. Natuurlijk moeten we ons meer richten op extremen met o.a. CBRN, maar dat kan ook een “kernteam” doen, vanuit de medewerkers middels landelijke richtlijnen.

Met dit al langere tijd in mijn achterhoofd en de aankomende nieuwe wet ambulancezorg denk ik dat het goed is om hierin uit te blinken, platte organisaties die er per definitie op gericht zijn om de primaire taak, het leveren van ambulancezorg te faciliteren. Alleen op die manier is het straks nog mogelijk om enige kans te maken bij de aanbesteding van de ambulancezorg in 2018, als deze tenminste daadwerkelijk wordt aanbesteed. Gaat de ambulancezorg weer terug naar de eigen veiligheidsregio? Ook een prima oplossing om deel uit maken van de brandweer / GHOR organisatie dan is ook diezelfde verbeterslag nodig. Waar is de tijd gebleven dat een ambulancedienst alleen ambulancezorg verrichtte? Waar is de tijd gebleven dat de organisatie erop was gericht om de medewerkers die directe ambulancezorg verlenen te ondersteunen. “Back to the basics”, ik dacht altijd dat het als dooddoener in vakliteratuur te lezen was, maar zie er nu toch steeds meer perspectief in.

Na deze korte introductie kom ik dan toch weer terug bij het “ALS” verhaal, ik heb er maar een paar genomen, gewoon al denkend als participerende manager, ja ik heb ook binnen mijn team dit al eens aan de orde proberen te stellen;

  • Als we nu er weer vanuit gaan dat het leveren van ambulancezorg onze primaire taak is;
  • Als we teams zelfsturend maken en zorgen dat we deze op een juiste manier met materialen en middelen faciliteren;
  • Als we er nu voor zorgen dat organisatie structuren platter worden, zodat meer financiële middelen gebruikt kunnen worden voor directe ambulancezorg;
  • Als we er voor zorgen dat ideeën en innovaties direct landelijk worden gedeeld en niet elke dienst zijn eigen spreekwoordelijke “wiel” hoeft uit te vinden;
  • Als we er nu voor zorgen dat we materiaal, middelen en wellicht ambulances gezamenlijk inkopen en daar op kosten kunnen besparen die we in kunnen zetten voor extra scholing of paraatheid;
  • Als we er nu voor zorgen dat er als ambulancezorg Nederland, en dan bedoel ik ook AZN als blok voor onze medewerkers gaan staan, want die mogen de zorg leveren waarin wij mogen werken;
  • Als we dat nu eens kunnen bereiken dat tillen we voor collega´s, medewerkers en de inwoners van Nederland de ambulancezorg naar een hoger niveau.

Ja, dan zal een deel nu wel zeggen dat ik voor een deel wel aan het zagen ben aan mijn eigen ladder of misschien wel stoelpoten. Daar komt het wel op neer als het bovenstaande snel wordt uitgevoerd. Maar het punt is duidelijk we moeten een verbeterslag maken om ervoor te zorgen dat we ook weer weten waarvoor we destijds vergunning hebben gekregen, het leveren van ambulancezorg. Of we er dan zijn? Nee, maar het is wel een begin!

Ambulanceblog, ga door met jullie goede werk en bedankt dat jullie mijn blogje willen plaatsen.