Home Algemeen Algemeen Ambulanceverpleegkundige tijdens een evenement op twee wielen

Ambulanceverpleegkundige tijdens een evenement op twee wielen

1787
4

Het is 1e Paasdag als ik als ambulanceverpleegkundige, achterop de ambulancemotor, de Cauberg op rijd. We rijden achter Anna van der Breggen, Olympisch kampioene bij het vrouwenwielrennen. Van der Breggen rijdt zo hard als ze kan Nederlands bekendste berg omhoog. Duizenden mensen staan langs de kant van de weg en schreeuwen haar omhoog. Het publiek gaat uit haar dak en we rijden door een golf van geluid. Naast ons rijdt de commissaris van de jury en een motor met reservewielen. Het gat tussen van der Breggen en het peloton is slechts 34 seconden. Ik krijg kippenvel op mijn rug. We zitten in de finale van de Amstel Goldrace Ladies Edition. Toch blijf ik geconcentreerd op mijn taak: als van der Breggen valt moet ik namelijk direct van de motor om hulp te verlenen. Ik kan mijzelf geen fouten permitteren, we zijn ook nog eens live op TV. Enkele minuten later rijden we zonder in actie te hoeven komen over de streep, Anna van der Breggen wint de wedstrijd, nog nooit reed ik zo dicht achter de winnaar over de streep, een fantastische ervaring.

Een aantal jaren geleden werd ik door Frans, die bij mij in hetzelfde werkgebied bij de politie werkt, benaderd of ik interesse had om als ambulanceverpleegkundige achter op de ambulancemotor mee te gaan in de Enecotour, een meerdaagse wielerwedstrijd voor profs. Men kon namelijk moeilijk aan goed gecertificeerd personeel komen. Want ook in de evenementenhulpverlening zit men met personeelskrapte. Ik was gelijk enthousiast. Natuurlijk kan je als ambulanceverpleegkundige regelmatig aan de slag bij diverse evenementen. Maar achterop een ambulancemotor, dat sprak me wel aan.

Ik had zelf nog weinig ervaring achterop de motor of met wielerwedstrijden, maar Frans zit al vanaf zijn 12e in de wielersport als actief wielrenner, en later als ploegleider in de ploegleiderswagen achter de renners aan.  Tijdens mijn werk hadden we regelmatig samengewerkt met hulpverleningen en daarnaast is hij ook nog eens een uitstekende motorrijder, wat natuurlijk ook niet onbelangrijk is. Ik was dus in goede handen.

De motorambulance wordt ingezet om met name de zich gevormde kopgroep te begeleiden bij bergetappes. Vooral in deze bergetappes loopt de kopgroep vaak ver vooruit op het peloton. En in bergetappes heb je nu eenmaal sneller kans op hoog energetische letsels bij valpartijen, vooral tijdens afdalingen. De snelheid waarmee de renners afdalen ligt vaak erg hoog. En om nu te voorkomen dat de renners heel lang moeten wachten op goede medische hulp, zie je dat steeds vaker een ambulancemotor ingezet wordt.

Misschien kunt u zich de laatste olympische spelen van 2016 nog wel herinneren. In Brazilië, Rio de Janeiro. Annemiek van Vleuten, een Nederlandse wielrenster, was goed op weg om een Olympische titel te behalen. Echter 10 km voor de finish kwam zij tijdens een afdaling zwaar ten val. Annemiek van Vleuten schoof in een bocht onderuit en bleef toen lange tijd, in een onnatuurlijke houding roerloos en niet aanspreekbaar langs de weg liggen. Terwijl heel de wereld mee keek, duurde het erg lang voordat er goede medische hulp ter plaatse kwam. Mede door dit incident wordt nu steeds vaker een ambulancemotor ingezet tijdens wedstrijden, zodat er sneller goede medische hulpverlening kan worden gestart.

’s Morgens, voor we aan de wedstrijd beginnen doen we eerst een voertuig- en materiaalcheck. Soms rijden we op de eigen motor van Frans en krijgen we ALS materiaal mee van het evenementenbureau. Andere keren krijgen we een volledig ingerichte ambulancemotor mee. Voor ons heel normaal om dan alles te checken en om samen de indeling af te spreken. Welke spullen stoppen we waar en in welke koffer, zodat we alles snel kunnen pakken als het nodig is. Bij valpartijen, ga ik direct hulpverlenen en kan Frans nadat hij de situatie heeft beveiligd,  ondersteunen met ALS materialen uit de motor. Daarna krijgen we voor aanvang van het evenement een briefing van de medisch leider die eindverantwoordelijk is voor de medische hulp tijdens dit evenement. We krijgen dan de verdere details te horen van die dag. Naast een ambulancemotor wordt ook altijd een doktersauto ingezet met daarin de medisch leider, die direct achter het grote peloton rijdt. Achteraan in de karavaan rijden ook nog 1 à 2 ambulances mee, die het medisch team compleet maken.

Naast Nederlandse en Belgische wielerwedstrijden neem ik ook wel eens deel aan andere sportevenementen. Zoals  bijvoorbeeld de Iron Man of hardloopwedstrijden. Ook dan is er een medisch leider verantwoordelijk tijdens het sportevenement. Als een sporter letsel oploopt, wordt er gewoon gehandeld volgens LPA 8.1. Liefst gaan de sporters door met de wedstrijd. Aan mij dan de taak om snel bijvoorbeeld de schaafwonden te behandelen, zodat ze weer verder kunnen. Soms zijn de letsels iets zwaarder en behoeft dat verdere medische zorg. Tijdens de Iron Man had iemand een lelijke snee opgelopen na een val, die door de aanwezige arts  werd gehecht op de medische post bij de finish. Bij fracturen en letsels die op een SEH behandeld moeten worden, wordt overlegd wie het vervoer gaat verzorgen. Soms wordt de persoon vervoerd door de ambulance die is ingezet bij het evenement en soms volgt er een overdracht aan de reguliere ambulance. Dit wordt in samenspraak met MKA en de medisch leider beslist.

Voor je überhaupt mee mag rijden in de wielerkaravaan moet iedereen een volgerscursus volgen bij de KNWU. In deze cursus behaal je een volgerslicentie welke je nodig hebt om als volger deel te mogen nemen aan Nederlandse en internationale wegwedstrijden.  Er  wordt oa. uitgelegd wie er op welke plek mag rijden in de koers. Wat je wel mag en wat je vooral niet moet doen. Bijvoorbeeld motoren rijden altijd op de linker weghelft en de auto’s op de rechter weghelft. Ook de doktersauto’s en ambulances krijgen hun eigen plek toebedeeld in de koers. Zo weet iedereen wie waar mag rijden en wat er van je verwacht wordt tijdens de wedstrijd. Kortom, je leert alle regels en richtlijnen in een wielerwedstrijd.

Tijdens de wielerwedstrijd horen we via de tourradio of er zich een kopgroepje heeft gevormd en hoeveel seconden de voorsprong is. Met de ambulancemotor starten we altijd voor het peloton. Als er zich uiteindelijk een kopgroep heeft gevormd en deze rijdt >30 seconden vóór het peloton uit, laten wij ons afzakken, zodat we direct achter de kopgroep komen te rijden. Ook komt er dan een jurywagen bij en achter ons mogen de ploegleiders van de renners in de kopgroep aansluiten. Als de voorsprong nog groter wordt komen er ook nog gastenwagens kijken met VIP’s die hun favorieten willen zien. Wij rijden altijd direct achter de renners, de beste plek die je je kunt bedenken.

Soms is het een ware heksenketel en komen auto’s en wielrenners van alle kanten. Frans is als chauffeur dan geconcentreerd bezig met zijn taak en ik help hem met kijken daar waar nodig. Onderweg zien we prachtige landschappen en steile bochtige afdalingen. We moeten onze “vaste” plek soms echt afdwingen, want wij rijden tenslotte mee voor de veiligheid van de renners. Tijdens een wegversmalling is het best dringen en oppassen geblazen. Maar dat maakt het voor mij wel extra uitdagend. Het is prachtig om deel uit te maken van de hectiek en er te zijn als het nodig is.

Zodra we over de Tourradio horen: “Chute , chute!” geeft Frans direct aan, aan welke zijde van de weg de valpartij is  en stap ik aan de veilige zijde van de motor af om hulp te verlenen. Achter ons breekt op dat moment de hel los, het geluid van claxons van ploegleidersauto’s die naar hun renner willen, voorbij rennende mannen met reservewielen in hun hand, het snerpend geluid van een fluitje van de jury, voorbij flitsende achterblijvende renners, fotografen die het shot van de dag willen maken, de TV camera’s draaien. Ik probeer zo snel mogelijk een overzicht te krijgen van wat er is gebeurd en geef mijn bevindingen door aan Frans, die de medisch leider via de portofoon bij praat. Meestal is geen ondersteuning nodig en springen de wielrenners direct op de fiets. De wedstrijd wacht immers op niemand. Indien nodig kunnen we al rijdend de renner nog bevragen hoe het gaat en eventueel medicatie geven of een wond verzorgen.

Inmiddels worden wij, als motorteam, door diverse evenementenbureaus gevraagd om voor hen de ambulancemotor te bemannen. Gelukkig zien veel organisatoren het belang van onze inzet. Een goede zaak, want een goede hulpverlening aan (top)sporters kan van levensbelang zijn.

4 REACTIES

  1. Mooi beeldend geschreven Jeanneke!
    Hoop je binnenkort weer een keertje op een evenement tegen te komen!

  2. Wat een leuk stuk geschreven Jeanneke. Ik wist natuurlijk al het een en ander maar dit is toch weer even leuk om te lezen.
    Succes met de volgende evenementen.
    Groeten Bas

Comments are closed.