Home Algemeen Algemeen Ambulancediensten onder hoogspanning

Ambulancediensten onder hoogspanning

2175
0

Er is de laatste tijd veel te doen geweest over de toename van het aantal ritten dat de diverse ambulancediensten te verwerken krijgt. Een aantal diensten heeft naar aanleiding van de berichtgeving, ook bevestigd dat zij bijna bezwijken onder de druk, met name veroorzaakt door een stijgend ritten aanbod.

Ook de AZN erkent de stijging van het aantal ritten, maar wil hier nog geen conclusies aan verbinden. De werkgeversorganisatie wacht eerst de uitkomsten van diverse onderzoeken af, voordat zij met een inhoudelijke reactie wil komen.

Inmiddels verschijnen er steeds meer berichten in de media. Er worden mogelijke oorzaken genoemd, maar vooralsnog blijft dit bij speculeren, want er is nog geen sprake van een gefundeerde onderbouwing. Om zulke speculaties of aannames te kunnen onderbouwen moeten we immers kunnen beschikken om zeer specifieke cijfers, helaas hebben wij die niet tot onze beschikking gekregen. We kunnen het alleen maar doen met de cijfers in de jaarverslagen.

Ook het televisie programma “De Monitor” heeft het met die cijfers moeten doen, dit programma bracht ondanks een item uit waarin deels wordt gesuggereerd dat het probleem zou zitten in de manier waarop de triage door de MKA wordt uitgevoerd.

Zie dit item: http://demonitor.ncrv.nl/spoedzorg/met-zwaailicht-en-sirenes-naar-een-bloedende-vinger

Een item dat de capaciteit in de buitengebieden wordt verplaatst naar de meer stedelijke gebieden.

Zie dit item: http://demonitor.ncrv.nl/spoedzorg/signalen-ambulancepersoneel-komen-in-grote-lijnen-overeen-met-eigen-bevindingen

Maar ook bracht dit programma naar buiten dat het misschien wel is te wijden aan de indekcultuur waarin we op dit moment zijn aanbeland als het om “zorg” gaat.

Zie dit item: http://demonitor.ncrv.nl/spoedzorg/toename-ambulancezorg-iedereen-dekt-zich-in-uit-angst-voor-klachten

Zaken die in het “dossier” spoedzorg zijn te vinden, gebaseerd op eigen onderzoek en (anonieme) gesprekken met medewerkers werkzaam in de ambulancezorg.

Signalen die wij binnenkrijgen

Ook bij ambulanceblog zijn de laatste maanden reacties binnengekomen waarin duidelijk wordt dat wij als medewerkers de vinger goed op de zere plek kunnen leggen. Dat medewerkers hun onvrede uitten via media, is iets waar in onze ogen sprake is van een alarmsignaal naar werkgevers in de sector. Het lijkt er namelijk op dat de mensen van de werkvloer, zich onvoldoende gehoord voelen.

We krijgen signalen binnen dat er een grote mate van overtriage, maar soms ook ondertriage ontstaat door het verkeerd gebruiken van de verschillende triagestandaarden. Echter is het afhankelijk hoe de individuele centralist en leidinggevende MKA hier mee om gaat.

Toen in de jaren ’90 het LPA binnen de ambulancezorg zijn intrede deed, veranderde voor menig verpleegkundige, begeleider en chauffeur het werk drastisch. Het LPA was de rode draad waar alle werkzaamheden van de ambulanceverpleegkundige en de ambulancechauffeur op gebaseerd waren. Samen met de komst van de specifieke SOSA opleiding was er nu een standaard waarin mensen die dienden te houden en alleen als ze dit goed konden verantwoorden van af mochten wijken. Inmiddels zijn we bijna 20 jaar verder en zien we dat zowel het LPA en de SOSA opleiding behoorlijk zijn veranderd. Er wordt veel meer op de kennis en kunde van de beroepsbeoefenaren gebouwd en het protocol wordt veel meer als naslag en back-up weggezet. Natuurlijk blijft het zo dat wij onze patiënten volgens het LPA moeten behandelen, maar naar ons inziens is dit veel anders dan bij de eerste versie van het LPA.

We denken dat dit ook het geval is met de verschillende triagesystemen, we moeten er aan wennen en we moeten er mee leren omgaan. Systemen moeten verder worden geoptimaliseerd, dit kan alleen maar als er voldoende input van MKA centralisten en ambulanceverpleegkundigen en ambulancechauffeurs is. Daarna moet deze input worden gesignaleerd en verwerkt worden door leidinggevende MKA / MMA. Om alvorens dit landelijk in de triagestandaarden op te kunnen nemen. Dit is een lange weg, maar we denken dat we deze weg moeten bewandelen.

Op de vraag of we mogen afwijken van het voorstel van het triagesysteem kunnen we niet antwoorden, hier wordt door elke MKA bijna anders mee om gegaan. Of het wenselijk is hiervan af te kunnen wijken denken we dat het antwoord JA moet zijn.

Het inzetten van het triagesysteem op zich dient niet het doel te zijn, het doel dient te zijn om de hulpvrager van de juiste zorg te voorzien.

Er zijn een heleboel toestandsbeelden die niet tot discussie staan, dat zijn ritten waarin voor de komst van een triagesysteem geen discussie over was, zo ook nu niet. Ook wanneer een huisarts of verloskundige naast de patiënt staat en er wordt een hulpvraag gedaan staat dat niet ter discussie.

Het probleem lijkt in veel gevallen te zitten in de EHGV (Eerste Hulp Geen Vervoer) ritten, waarbij het triagesysteem niet specifiek genoeg een probleem in kaart weet te brengen. Deze telefoontjes komen vaak binnen als 112. Als de centralist bij dit soort meldingen een aantal aanvullende vragen zou kunnen/mogen stellen, zonder in percentage of tijd te worden afgestraft en zo zichzelf een beeld van de situatie kan “schetsen” zou dit best op een advies kunnen uitdraaien en niet op een ambulance inzet. En daar zit nu net het probleem, in sommige systemen is die ruimte er niet, gewoonweg omdat de ambulance (als het spoed blijkt te zijn) binnen twee minuten de straat op moet zijn. Daar komt bij dat je vervolgens weer uit gaat van de kennis en kunde van de centralist en deze niet vast kunt leggen in een strak protocol, wat wel gebeurt als er volgens een triagestandaard wordt uitgevraagd. Wordt het protocol dan gebruikt als leidraad of als leidinggevend? Waarom gebruiken we niet standaard A2 DIA, op die manier is de ambulance binnen de gestelde tijd op de weg en kan waar nodig direct worden doorgereden met A1?

Is er een middenweg?

In de bovenste twee alinea’s hebben we gesproken over triagesystemen, systemen die altijd bijgewerkt moeten worden, maar er moet toch wel een minimale standaard zijn alvorens we er mee gaan werken? Eén van de triagesystemen is nog maar kort beschikbaar een ander al veel langer en komt van oorsprong uit de Verenigde Staten.

Wat als de centralisten nu gefundeerd van deze systemen mogen afwijken, goed onderbouwd met een duidelijke motivatie. Zouden we dan meer hulpvragen kunnen afhandelen waarbij geen ambulance inzet noodzakelijk is? Wat als centralisten in een grote groep input kunnen leveren aan de triage standaarden, die mogelijkheid is er al, maar het wordt toch nog vaak als hoge drempel gezien om iets voor verbetering of nadere analyse aan te melden.

Een veel gehoord probleem is ook het feit dat een hulpvraag aan een huisarts uitkomt bij de ambulancedienst. Dit geldt zo vernemen wij voor veel ambulance regio’s. Dit heeft ook deels te maken met de komst van triagesystemen op de huisartsenposten. Wordt er tijdens een telefoongesprek bijvoorbeeld de zin “pijn op de borst” uitgesproken dan volgt bijna altijd een ambulance inzet. Of dan vervolgens de pijn al langer dan 24 uur bestaand is of sterk vast zit aan de ademhaling doet daaraan niets meer af. Ook dit laat zich weer aanzien als een overtriage door een triagesysteem, waarbij -zo denken wij- een kort gesprek met de huisarts of de MKA centralist als verpleegkundige deze zaken wel kan ondervangen.

Andere oorzaken van meer ambulanceritten

Niet alleen het triagesysteem is volgens ons (medewerkers binnen de ambulancezorg) gezien de oorzaak van een stijgend ritaanbod. De hulpvrager / melder eisen vaker een ambulance, ze weten specifieke klachten te gebruiken om dit af te dwingen. Om dit te voorkomen dient bijvoorbeeld zelfredzaamheid te worden gestimuleerd en beloond zoals korting op het eigen risico. Daarnaast is er een angst voor klachten die voortvloeien op het niet juist interpreteren van een toestandsbeeld of wanneer de hulpvrager vind dat deze op een onjuiste manier te woord is gestaan. Klachten en de wijze hoe hier door de werkgever mee om wordt gegaan werkt ook ontremmend op het sturen van een ambulance. Daarnaast is er de laatste jaren wel sprake geweest van een vergrijzing van de samenleving, worden ouderen gestimuleerd om langer thuis te wonen en zijn SEH afdelingen (deels) gesloten, maar is de ambulancecapaciteit en de spreiding van de ambulanceposten nagenoeg gelijk gebleven. Hierdoor wordt de druk op het aantal beschikbare ambulances verder opgevoerd.

Stof tot nadenken

We hebben middels bovenstaand item de input van verschillende ambulance medewerkers die ambulanceblog hebben opgezocht om hun problemen te melden in een juiste context proberen te verwoorden. Wij zijn er ons wel degelijk van bewust dat er geen één oplossing is maar dat een pakket van oplossingen nodig is om hierin een ommezwaai te kunnen maken. Dit gaat echter niet zonder input van de medewerkers binnen de ambulancezorg, deze zijn begaan met de hulpvragers en patiënten en willen de tijd en capaciteit die ze tot hun beschikking hebben zo doeltreffend mogelijk inzetten.

Ambulanceblog zal zich blijven opstellen als een open communicatieplatform welke significant bijdraagt aan kwalitatief uitstekende ambulancezorg.