Home Algemeen Algemeen AmbulanceChauffeur, en Verdomd Trots!

AmbulanceChauffeur, en Verdomd Trots!

3401
0

Sinds enige tijd heeft onze industrie een vorm van rectale tederheid gehad als het gaat om de term “Ambulance Chauffeur”. We plaatsen belachelijke foto’s op sociale media of schrijven blog posts.

Er zijn zelfs diensten die de functie “Verpleegkundige” op het uniform dragen, maar die van chauffeur weer niet.

Wat we niet doen is naar ons zelf kijken door het publieke oog om te achterhalen waarom we worden gezien als de “Chauffeur”.

Als ik een titel moet kiezen die precies weergeeft wat ik doe tijdens het grootste deel van de tijd, dat kan dan niet gewoon “paramedicus” zijn. Eigenlijk zou het ook niet “ambulance chauffeur” zijn.

Het zou meer als “post bezetter” of “Gebieds-afdekker” of “neven taak-uitvoerder” zijn.

De waarheid is, patiëntenzorg is wat ik het minste doe.

Ongeacht mijn titel weet ik wat mijn werk inhoud en ik weet wat ik waard ben voor de maatschappij, en dat is alles dat telt.

Ik verdien geen respect voor mijn beroep door een titel op te eisen.

Ik doe het met een rechte rug; met een glimlach op mijn gezicht; de post niet verlaten zonder een keurig uniform; mijn broekspijpen over mijn schoenen en absoluut de beste verzorger proberen te zijn die ik maar kan zijn!

Laten we nu eens doen alsof die titels er degelijk wat toe doen. Wat zou dat betekenen voor mij als ik een “Ambulance Chauffeur” word genoemd?

Laten we eens kijken, ik breng een grote hoeveelheid tijd door in de chauffeursstoel van een ambulance… eigenlijk meer dan de de helft van de tijd om precies te zijn, dus het is niet bepaald een onjuiste weergave van hoe ik mijn tijd besteed. Dus als ik niet mag klagen dat de titel een verkeerde voorstelling geeft van wat ik doe, dan blijft de vergelijking tussen het belang van de taak van een “ambulance chauffeur” tegen dat van een “verpleegkundige” over.

Dus wat betekent het om een ​​’ambulance chauffeur “zijn?

Om te beginnen, ik rijd een voertuig dat veel groter en zwaarder is dan de meeste mensen ooit zullen rijden in hun leven. Ik heb meer dode hoeken op mijn auto dan de weg zelf heeft.

Ik heb een remafstand die alleen wordt geëvenaard door een volledig geladen trein of een tankwagen. Ik kan mijn auto niet in een standaard parkeerplaats of oprit zetten en het missen van een afslag of straat resulteert meestal in 2-4 keer steken voordat ik weer in de juiste richting sta.

En dat is alleen maar met betrekking tot de grootte en het gewicht van het voertuig …

Ik word geconfronteerd met niet alleen een veilige bediening van een groot voertuig, maar dit terwijl de mobilofoon tegen mij praat; Ik naar het adres moet navigeren in een 12 minuten response-tijd; De verantwoordelijkheid voor alle bestuurders op de weg moet accepteren; Ik moet elke grote weg weten in mijn verzorgingsgebied en hoe er te komen vanaf elk willekeurig punt op de kaart.

Ik heb, om verder te gaan, op alle kruispunten tijdens een rood licht het vertrouwen dat ik elke rijstrook heb gescand en ik maak mij zichtbaar voor elke andere verkeersdeelnemer op dat kruispunt.

Tijdens nachtdiensten word van mij verwacht dat ik binnen 1m20s van “slaap/sluimer stand” tot volledig geconcentreerd naar de melding kan rijden met hogere snelheden.

Ik moet dit allemaal doen tijdens het navigeren in een aantal van de meest moeilijke weersomstandigheden, wegengesteldheid en verkeersaanbod.

En dat is nog voordat ik bij de melding ter plaatse ben ……

Zodra de patiënt en de verpleegkundige in mijn ambulance geladen zijn, moet ik de reis naar het ziekenhuis aanvangen. Natuurlijk betekent dit weten hoe naar het ziekenhuis te gaan van elke locatie in mijn verzorgingsgebied.

Ik word geconfronteerd met het uitvoeren van een vlotte rit met één van de ergst-rijdende auto’s bekend bij de mens, namelijk een transportbus waarin men achterin alles 8x(!) meer voelt dan voorin de cabine.

Ongeacht de verkeersheuvels, rotondes, snelheidsbeperkende maatregelen, kuilen, putdeksels, of ruwe wegen moet ik een glijdende rit rijden voor mijn partner om een IV-naald te kunnen plaatsen en ABCD-checks te kunnen uitvoeren.

Ik ben belast met de veiligheid van iedereen aan boord. Mijn passagiers zijn vaak niet gegordeld of zijn los staand wanneer er kritische ingrepen worden uitgevoerd. Eén verkeerde beweging zou mijn partner en elke andere zorgverlener via de voorruit naar buiten sturen.

In sommige gevallen zelfs met OGS aan, dus moet ik ook weer de verantwoording voor het overige verkeer hebben zoals eerder beschreven.

Combineer dit alles met de eerder vermelde grootte van het voertuig en wat nodig is om een ​​oproep te bereiken.

En dan heb ik het nog niet over het opruimen van rotzooi of zelfs menselijke resten of uitwerpselen die tijdens de rit achterblijven in mijn bus. En dan heb ik het ook niet over alle assisterende handelingen die wij de verpleegkundige bieden als wij niet aan het rijden zijn.

Maar dat ziet het publieke oog niet.

Ja, Verpleegkundigen hebben een zeer belangrijke taak. Laat dat niet buiten kijf staan!

In staat zijn om nauwkeurig te beoordelen en identificeren van elke levensbedreigende aandoeningen en/of verwondingen met behoud van deskundigheid in de behandeling is een nooit-eindigende taak.

Natuurlijk, geen van die zaken doen er toe als de mens achter het stuur zijn werk niet goed doet. In dat geval, iedereen aan boord is niets meer dan een van de volgende patiënten.

Dus wat is de moraal van het verhaal? Het maakt niet uit wat je me noemt. Ambulancemedewerker, Til assistentie, Broeder, Zuster of zelfs Ambulancebegeleider.

Ik weet wat mijn rol is en ik geef mijzelf 110%, elke melding, Altijd!!!

In plaats van te beweren dat een titel degradeert wat ik doe……

Ik ga mijn uiterste best doen om die titel op te waarderen en geef het een betere betekenis.

Dus ja, ik ben een AMBULANCE CHAUFFEUR, en ik ben er verdomd trots op!!!

bron: Richard van der Wissel