Home Algemeen Algemeen Ambulance en SEH teams ‘We werken samen aan het beste voor de...

Ambulance en SEH teams ‘We werken samen aan het beste voor de patiënt’

2158
0

Voor een geslaagde reanimatie hebben ambulancepersoneel en SEH-team elkaar nodig. Toch trainen ze nooit samen. In de provincie Utrecht brengen ze daar nu verandering in. ‘De patiënt heeft geen boodschap aan domeingrenzen; die heeft één zorgtraject nodig.’

‘Meldkamer.’ ‘Hoi, met Dorien van auto 4. Ik ben onderweg met een vrouw, 50 jaar, ademweg vrij, ademhalingsfrequentie 35 p/min, bloed bij sputum, atriumfibrilleren en het vermoeden van een longembolie.’ Ambulanceverpleegkundige Dorien van Oijen van de RAVU staat in een ambulance zonder stuurcabine in een van de trainingsruimtes van het METS Center in Bilthoven (zie kader op blz. 73). Onder haar handen een reanimatiepop met waarneembare hartslag. Ze heeft net haar vooraankondiging gedaan en praat weer met de pop, althans, met docent Ruben Verlangen die achter de microfoon in de regieruimte zit en even voor patiënt speelt. ‘Mijn vlucht uit Suriname had zoveel vertraging. Oh, ik ben zo benauwd. Kunt u daar iets aan doen?’ ‘Ja mevrouw, ik heb u wat zuurstof gegeven en we gaan nu naar het ziekenhuis. Bent u lang onderweg geweest? Mevrouw? Mevrouw? Hé, de patiënt reageert niet meer. Ik heb… geen hartslag meer, en… geen ademhaling. Assistentie reanimatie.’

Enkele minuten later ‘rijdt’ ambulancechauffeur Ralf van der Pol met de ambulance zogenaamd de ambulancesluis van het UMC Utrecht binnen, terwijl Dorien en een opgetrommelde politieagent – alias kwaliteitsfunctionaris Wim Blommaert van de RAVU – de patiënt reanimeren. SEH-verpleegkundige Mieke Witting snelt toe en klimt alvast de ambulance in om de hartmassage over te nemen van de agent. Haar collega Jasper Delen, gekleed in het blauw en dus de zorgcoördinator, komt ook de sluis binnen.

Hectiek
Zorgverleners genoeg en allemaal even actiebereid. Maar ondanks – of dankzij? – al deze ijver doet zich een ogenblik later een warrige situatie voor. Precies op het moment dat de brancard uit de auto wordt getild, loopt namelijk het derde reanimatieblok van 2 minuten af en moet Dorien het hartritme van de patiënt checken en een schok toedienen. Wat niet heel soepel gaat als net vijf mensen hun handen aan de brancard hebben.

In de nagebouwde SEH, tien meter verderop, staan ondertussen twee in het groen geklede arts-assistenten anesthesiologie klaar, een derde SEH-verpleegkundige en een jonge cardioloog. Als de patiënt binnen wordt gerold, hoort de oudste aios, Marijke van Polen, de korte overdracht van Dorien aan. Ze neemt daarop de leiding en stuurt, zodra de patiënt is overgeschakeld op de ziekenhuisapparatuur, aan op zo snel mogelijk overtillen naar de SEH-brancard. Maar de ritmecheck die daarop volgt, verloopt wederom rommelig en ook de borstcompressies zijn tijdelijk minder van kwaliteit, omdat er ondertussen druk wordt gezocht naar krukjes en er ook al wordt begonnen met intuberen en het geven van medicatie. Dorien staat er ondertussen een beetje zoekend bij. ‘Is er iemand aan wie ik een uitgebreidere overdracht kan doen?’

Klik hier voor het volledige artikel op Medisch Contact : http://medischcontact.artsennet.nl/archief-6/tijdschriftartikel/141089/we-werken-samen-aan-het-beste-voor-de-patient.htm

bron: Medisch Contact