Home Algemeen Algemeen Als nieuwkomer in de ambulancezorg; van ‘Blauw’ naar ‘Wit’

Als nieuwkomer in de ambulancezorg; van ‘Blauw’ naar ‘Wit’

4683
5

Eerst maar even kort voorstellen. Mijn naam is Marieke Schnoing-Gels. Echtgenote van Alwin en moeder van twee meiden Anna en Floor van vijf (een eeneiige tweeling). Sinds 1 februari ben ik werkzaam als directeur Operations bij UMCG Ambulancezorg. UMCG Ambulancezorg is verantwoordelijk voor de ambulancezorg in de hele provincie Drenthe, ongeveer een derde van de provincie Fryslân en drie waddeneilanden (Terschelling, Schiermonnikoog en Vlieland).

Tot 1 februari werkte ik bij de Nationale Politie. Een overstap dus van ‘Blauw’ naar ‘Wit’. Een overstap die me tot mijn grote vreugde meer dan uitstekend is bevallen. Wat een mooie nieuwe wereld ben ik ingestapt. Omdat ik geen medische achtergrond heb (ik heb ooit eens Europese Bestuurskunde gestudeerd aan de Universiteit Twente en heb daarna voornamelijk politieopleidingen gedaan) ben ik de eerste twee maanden vooral gaan investeren in het opdoen van ervaring op de ambulance zelf. Tijdens mijn trektocht langs de 24 posten van mijn organisatie heb ik diensten meegedraaid als ‘derde vrouw’ op de ambulance. In die periode heb ik veel nieuwe collega’s leren kennen, gesproken en de hand geschud.

Vanzelfsprekend bewust van de privacy voor de patiënten twitterde ik onder de hashtag #trektocht en #dmvda mijn belevenissen. En door deze hashtags kwam ik in contact met Ambulanceblog. Een groep met ambulancevakbroeders en – zusters die vol passie en betrokkenheid en vrijwillig het portal voor de ambulanceprofessional hebben opgezet en beheren. Deze mensen vroegen me of ik een blog wil schrijven over mijn belevenissen bij mijn nieuwe werkgever. En dat vond ik naast een eer ook verrassend, want ik ben in mijn ogen immers alles behalve een ambulanceprofessional. Maar gelukkig valt een directeur in de ogen van deze collega’s ook gewoon onder de definitie ambulanceprofessional, dus ik dacht waarom ook niet. Ik heb toegezegd dat ik mijn gedachten en belevenissen aan het digitale papier zou toevertrouwen. Er zat geen deadline op maar goed, beloofd is beloofd, dus bij deze kom ik mijn afspraak na.

Bloggen is me niet geheel vreemd. Ook bij UMCG Ambulancezorg schrijven de directieleden eens per twee weken een blog op het intranet. En in deze blogs deel ik mijn gedachten met de collega’s van UMCG Ambulancezorg. De belevenissen en de trots die ik voel dat ik deel uit mag maken van dit mooie vak. Laat ik jullie ook eens meenemen in de ervaringen die ik tot nu toe heb gehad.
Zoals gezegd, de eerste twee maanden, of eigenlijk bijna drie maanden heb ik me ondergedompeld in de praktijk. Ik had die gelegenheid ook, aangezien er nog een interim directeur Operations zat die mijn oorspronkelijke taak waarnam. Ik kon dus ook gewoon lekker ongedwongen het geel-groene uniform aan en op het busje. Wat ik gezien heb is mensen die betrokken zijn bij patiëntenzorg. Mensen die voor mensen willen zorgen. Maar ook mensen die hun onvrede uiten in de tijd dat ze even niet op rit zijn. De verhalen van vroeger in vergelijking met de verhalen van nu. Dat de tijden veranderd zijn en het er niet altijd even gemakkelijker op wordt. Daarin verschillen mensen ook van elkaar. De één ervaart werkdruk nu eenmaal anders dan de ander. Dat is overigens een heel algemeen verschijnsel. Dat heb ik bij de Nationale politie ook zo ervaren. Met mensen werken betekent hoe dan ook maatwerk leveren. Inspelen op wat je hoort, ziet en ervaart. Omdat ik nieuw was in deze wereld kon ik veel vragen stellen. Als leek en nieuwkomer hoef je nog niet meteen ergens iets van te vinden maar mag je de ruimte pakken om het oordeel nog even uit te stellen. Een soort vergelijkend warenonderzoek doen zonder dat je er meteen een keurmerk op hoeft uit te schrijven. En dat is echt een zegen.

Ik heb de eerste twee maanden ‘kleurloos’ rond mogen kijken.Hoe mensen aan de koffietafel met elkaar praten over casussen, maar ook over werkdruk en dienstroosters en hoe het aantal ritten toeneemt ten opzichte van een paar jaar geleden. Hoe mensen vervolgens als ‘het belletje’ gaat in de auto springen op weg naar een melding en bij een patiënt veranderen van grote stoere mannen en vrouwen in lieve inlevende en gepassioneerde mensen die maar één ding willen, namelijk zo goed mogelijk zorg verlenen en de patiënt zo snel mogelijk daar krijgen waar hem of haar goede vervolgzorg wordt verleend. Ik kon daar intens van genieten. En daar geniet ik nog steeds elke dag van. Langzamerhand word ik meer gekleurd in het vak. Lijkt het alsof ik er elke dag steeds iets meer verstand van krijg, maar probeer ik nog steeds de afstand te houden tot de inhoud om de professional, de inhoudsdeskundige, de ruimte te geven hun vak goed te kunnen uitoefenen. Door vertrouwen en verantwoordelijkheid te geven op het ‘hoe’ en te faciliteren op het ‘wat’ en het ‘waarom’.

Ik heb niet alleen beeld gevormd door mee te rijden op de ambulance. Ik heb ook geïnvesteerd in de meldkamer. Onze meldkamer is gevestigd in Drachten. Van daaruit werken niet alleen de drie RAV’en van de Meldkamer Ambulancezorg Drenthe, Fryslân en Groningen samen, maar ook de planbare zorg, de brandweer en de politie zitten daar bij elkaar in één grote ruimte en weten elkaar (het ene moment beter dan het andere moment) te vinden. Het is een ingewikkeld proces om te doorgronden en te begrijpen. Ik wilde daar meer gevoel bij krijgen en heb me dus een week ondergedompeld in de Gemeenschappelijke Meldkamer. Vier diensten heb ik meegedraaid. Twee late diensten, één vroege dienst en een dagdienst aan de zorgmeldtafel. Op de ambulance hoor je af en toe gemopper over de aansturing door de meldkamer. Klachten over het uitvraagprotocol of het volgens de ambulancebemanning onjuist aansturen naar een rit. Bij de meldkamer wordt er aan de andere kant opgemerkt dat er niet goed geplot wordt of dat er niet begrepen wordt door de collega’s van de rijdende dienst dat het inzetprotocol toch echt aangeeft dat zij de dichtstbijzijnde ambulance zijn. Doordat ik beide verhalen nu heb gehoord kan ik beter schakelen en begrijpen waar de wederzijdse frustraties vandaan komen en hierop acteren. Ik heb in de meldkamer maar ook in de rijdende dienst zelf ervaren dat collega’s het fijn vinden dat hun directeur zich interesseert voor hun vak, maar ook wil luisteren naar hetgeen ze bezig houdt. En dat is niet zo vreemd, want dat hoort bij betrokken professionals. Ik ga uit van aansturen onder de volgende term: RAW. Respect, Aandacht en Waardering. Dit mantra gebruik ik al mijn hele werkleven. Ik denk namelijk dat iedereen hier behoefte aan heeft. Niet alleen naar anderen toe gebruik ik dat, maar ook naar mezelf. Ook ik heb respect, aandacht en waardering nodig. Dan weet ik of ik op het juiste pad zit of niet. Want aandacht is niet alleen een schouderklopje, maar kan even goed een terechtwijzing zijn op mijn verantwoordelijkheid. Ik vind dat niet meer dan normaal.

Eind mei heb ik een bezoek gebracht aan het EMS congres in Kopenhagen. Ook dat heeft bijgedragen aan mijn beeldvorming rondom het vak. Het is me opgevallen dat de problemen waar we in Nederland voor staan internationaal ook op de agenda staan. De veranderende samenleving, de toename van het aanbod van ritten, de mondig wordende burger, bezuinigingen in de geestelijke gezondheidszorg met een toename van het aantal GGZ patiënten als gevolg. Maar ook het tekort aan met name ambulanceverpleegkundigen is internationaal een uitdaging. Ik heb een aantal seminars gevolgd waarin deze problemen aan de orde kwamen en waarbij oplossingen c.q. denkrichtingen werden gedeeld. Wat bij mij ook indruk maakte was de vergelijking tussen de ‘hero’ en ‘daily life’. Het heroïsche beeld van onder A1 naar een noodgeval rijden om een leven te redden afgezet tegen het aantal ritten waarbij je als ambulancebemanning de vergrijzende, verslavende of verloederende bevolking ten dienste bent. Niets mis mee, maar wel een realiteit waar je even de ogen van open gaan. En dat laatste, dat is misschien wel de grootste uitdaging die de ambulancezorgprofessional voor de kiezen krijgt. Hoe acteren we op ‘daily life’. Wat is ons bestaansrecht. Waar zijn we toe op aard? Dat zijn bijna levensbeschouwelijke vragen waar je echt dieper in moet duiken….

Ik ben nog steeds aan het inwerken. Ik wil dat eigenlijk ook zo lang mogelijk blijven doen. Misschien wel altijd. Fris blijven kijken naar wat ik zie, hoor en ervaar. Zonder oordeel besluitvormen. Met respect voor de professional, maar ook met een gezonde realiteitszin. Ik ben een geboren en getogen Drent en mijn ouders zeiden altijd ‘Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’ en vanuit die nuchtere houding probeer ik mijn werk te doen. In contact met de mensen in het veld, maar ook met de ketenpartners waarmee we samenwerken.

Er is nog zoveel meer te vertellen. Maar ik wil het hier eerst maar eens even bij laten. Ik zit immers nog midden in mijn inwerkperiode. Dus enige bescheidenheid is wel op z’n plaats.

5 REACTIES

  1. Leuke blog maar Marieke en nogmaals welkom bij de Witte Kolom.

    Erg leuk om te lezen hoe je je onze sector eigen maakt en dingen ervaart. Je betrokkenheid zal erg worden gewaardeerd.

  2. Zinnige en lezenswaardige blog. Met plezier en belangstelling gelezen. Uw opmerking over de veranderende samenleving ging mij ter harte. Ambulancemedewerkers komen vaak in contact met de ‘rafelrandjes’ van de samenleving en staan dan vaak voor lastige dilemma’s. Veel meer dan het spoedeisend medisch handelen lijkt mij juist dit het werk zo lastig maken soms. Je bent opgeroepen en verzeild geraakt in een situatie waarin je vaak met lege handen staat, maar die je niet onberoerd laat. Veel van mijn studenten (HBO-V) werken nu op de ambulance, en juist die verhalen, over de verwarden, de lavelozen, de hopelozen, de pechvogels grijpen het meest aan. Goed dat u dat (als ‘buitenstaander’) opgemerkt heeft.

  3. Het is de Marieke die ik ken en mis vanuit blauw. Die nieuwe kleur zal je goed staan maar hoop stiekum dat je toch nog een klein beetje blauw blijft. Veel succes daar. Het is je meer dan gegund.

    Henk de Borst, politie Oost Nederland.

  4. Allen de kleur is anders. Je bent gelukkig dezelfde Marieke gebleven. RAW. Ga zo door!

    Warme groet,
    Paul Koetsier, politie OostNL

Comments are closed.